บทที่ 692

ที่มุมห้องโถง บริเวณพื้นที่พักผ่อน เฉินโม่มองขึ้นไปบนเวทีและกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า “ยานเอ๋อร์ ดูเหมือนว่าพ่อของคุณจะแพ้แล้ว”

มู่หรงยานเอ๋อร์ที่สวมหูฟังและกำลังฟังเพลงอย่างสบาย ๆ ตอบรับคำหนึ่ง และกล่าวด้วยสีหน้าเหยียดหยามว่า “แพ้ก็แพ้เถอะ ถึงแม้ว่าคุณพ่อจะเสียพนันไปหมด แต่เงินที่คุณพ่อหามาได้ ใช้ทั้งชาติก็ใช้ไม่หมดหรอก”

เฉินโม่ยิ้มเล็กน้อย ในเมื่อเป็นเช่นนั้น ก็ปล่อยให้มู่หรงเค่อกังวลไปอีกสักพัก!

ทันใดนั้นหวงเจิ้นหลงที่เป็นผู้ทรงอิทธิพลแห่งไห่ตง ลุกขึ้นยืนและกล่าวเยาะเย้ยว่า “ขอแสดงความยินดีกับน้องเสิ่นที่ได้รับชัยชนะ! ถ้าเช่นนั้นก็ถึงเวลาที่ควรจะตัดสินพื้นที่พิพาทของพวกเราแล้ว!”

เสิ่นฉีเซิ่งมองหวงเจิ้นหลง และกล่าวเยาะเย้ยว่า “ถึงพี่หวงไม่พูด ผมก็กำลังจะสะสางเรื่องนี้ เป็นสิ่งที่ผมต้องการพอดี!”

หลังจากกล่าวจบ เสิ่นฉีเซิ่งมองคุณสือที่อยู่บนเวที “คุณสือ คุณสามารถต่อสู้อีกครั้งได้หรือไม่?”

คุณสือลืมตาขึ้นเล็กน้อย และกล่าวด้วยสีหน้าราบเรียบว่า “ได้!”

“ถ้าเช่นนั้นต้องรบกวนคุณสืออีกครั้ง!” เสิ่นฉีเซิ่งประสานมือทั้งสองเป็นการคำนับ และสีหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม

คุณสือลอยขึ้นไปบนเวทีอีกครั้ง โดยเอามือไพล่หลัง ราวกับว่าตนเองเป็นยอดฝีมือจากนอกโลก

หวงเจิ้นหลงโค้งคำนับให้กับชายหัวโล้นที่มีตาข้างเดียวที่อยู่ข้างหลังเขา “เชิญท่านซุนลงมือเถอะ!”

เสิ่นฉีเซิ่งตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง และถามด้วยความสงสัยว่า “บุคคลนั้นเป็นใคร? หวงเจิ้นหลงถึงได้ปฏิบัติต่อเขาด้วยความเคารพนอบน้อมขนาดนั้น?”

ความเคร่งขรึมประกายอยู่ในดวงตาของเสิ่นหยูปิง “การที่หวงเจิ้นหลงปฏิบัติต่อเขาด้วยความเคารพนอบน้อมขนาดนั้น แสดงให้เห็นว่าสถานะของบุคคลนั้นไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน เกรงว่าคุณสือจะตกอยู่ในอันตรายแล้ว!”

“พลังบำเพ็ญของคุณสือนั้นใกล้ปรมาจารย์แล้ว ไม่ว่าบุคคลนั้นจะแข็งแกร่งสักเพียงใด เป็นไปไม่ได้ที่เขาจะแข็งแกร่งกว่าปรมาจารย์ใช่ไหม?” เสิ่นฉีเซิ่งรู้สึกมั่นใจมาก ต้องรู้ว่าปรมาจารย์นั้นเป็นเหมือนมังกรที่อยู่บนท้องฟ้า และเป็นไปไม่ได้ที่หวงเจิ้นหลงจะสามารถหาปรมาจารย์มาช่วยเขาได้ง่าย ๆ

กลุ่มของเจียงเป่ย กู้เฟิงถามชายชราที่อยู่ด้านข้างว่า “ลุงสวี่ คุณคิดว่าพลังความแข็งแกร่งของคนที่อยู่ข้างหวงเจิ้นหลงเป็นอย่างไรบ้าง?”

ลุงสวี่ส่ายศีรษะ “มองไม่ออก แต่ไม่ด้อยกว่าคนแซ่สืออย่างแน่นอน!”