บทที่ 717

ตอนนี้เสิ่นเจี้ยนเหวินก็ยากที่จะสงบสติอารมณ์ได้อีกต่อไปแล้ว เขามองที่เฉินโม่ด้วยสายตาเคร่งขรึม

ตอนแรกเขาคิดว่าถึงแม้ว่าเฉินโม่จะฉวยโอกาสไปตีสนิทกับเล่หรูหั่วก่อน แต่เขาอาจจะไม่ประสบความสำเร็จ

เมื่อถึงเวลานั้น เขาค่อยปรากฏตัวขึ้น และตอนนั้นเขาก็ไม่จำเป็นต้องทำอะไร แค่ยืนคู่กับเฉินโม่ที่แต่งตัวธรรมดา เฉินโม่ก็สู้เขาไม่ได้แล้ว

เพียงแต่สิ่งที่เขาคาดไม่ถึงก็คือเล่หรูหั่วให้เฉินโม่นั่งข้างเธอจริงๆ!

แล้วเสิ่นเจี้ยนเหวินจะไม่กังวลได้อย่างไร?

เป็นตามที่เฉินโม่กล่าว การที่เสิ่นเจี้ยนเหวินจัดการประชุมแลกเปลี่ยนครั้งนี้ และไม่ลังเลที่จะเหมาสถานที่แพงขนาดนี้ เพียงเพื่อแสดงพลังอำนาจของตนเองต่อหน้าเพื่อนร่วมชั้นเท่านั้น เพื่อต่อไปที่เขาจะสามารถรักษาตำแหน่งผู้นำตลอดระยะเวลาสี่ปีที่เรียนอยู่ในมหาวิทยาลัยแห่งนี้

แน่นอน หากสามารถชนะใจสาวงาม มันก็จะดียิ่งขึ้นไปอีก

ตอนแรกเขาไม่ได้คาดหวังว่าจะได้พบสาวงาม แต่นึกไม่ถึงว่าเล่หรูหั่วจะปรากฏตัวออกมา

ไม่ว่ารูปร่างหน้าตาและบุคลิกลักษณะของเล่หรูหั่ว ถือว่าอยู่ในระดับสูง ถึงแม้ตอนนี้เสิ่นเจี้ยนเหวินจะไม่รู้สถานะครอบครัวของเธอ แต่การที่จะสามารถอบรมสั่งสอนผู้หญิงที่เพียบพร้อมเช่นนี้ได้ สถานะครอบครัวของเธอต้องไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน

ดังนั้น เสิ่นเจี้ยนเหวินจะต้องเอาชนะใจผู้หญิงอย่างเล่หรูหั่วให้ได้

เฉินโม่ที่นั่งข้างอยู่เล่หรูหั่ว ตอนนี้ยังคงเป็นกลิ่นหอมของดอกมะลิจาง ๆ ที่ทำให้ชาติที่แล้วเฉินโม่ลุ่มหลงเป็นเวลาสี่ปีเต็ม และชาตินี้เมื่อเขาได้กลิ่นที่หายไปนานอีกครั้ง ทำให้เฉินโม่รู้สึกเวลายาวนานคล้ายกับผ่านไปอีกชาติหนึ่ง

เขาจำได้ว่าเล่หรูหั่วชอบกลิ่นหอมของดอกมะลิมากที่สุด กลิ่นหอมของดอกไม้ชนิดนี้ ทำให้เฉินโม่จำไม่เคยลืม ถึงแม้ว่าต่อมาเขาจะก้าวสู่เส้นทางการบำเพ็ญเซียน และเวลาผ่านไปหกร้อยปี แต่เขาก็ไม่เคยลืมสักวินาที

มีอยู่ครั้งหนึ่งตอนที่เขาไปโจมตีสำนักกระบี่ซีเฟิง เนื่องจากบนร่างกายของเทพธิดาแห่งสำนักกระบี่ซีเฟิงก็มีกลิ่นดอกมะลิด้วย ทำให้เฉินโม่ถอนการโจมตีจากภายใต้สถานการณ์ที่กำลังจะเป็นฝ่ายชนะ และสุดท้ายเขาถูกเทพธิดาแห่งสำนักกระบี่ซีเฟิงโจมตีจนได้รับบาดเจ็บ ถ้าไม่ใช่เป็นเพราะศิษย์น้องหญิงมาทันเวลา ผลลัพธ์เลวร้ายจนไม่กล้าคิด

หลังจากเวลาผ่านไปหกร้อยปี เมื่อเขามองหน้าที่อยู่ใกล้แค่เอื้อมอีกครั้ง ทำให้เฉินโม่อดไม่ได้ที่รู้สึกลุ่มหลง