บทที่ 72 รถชน(2)

หนุ่มหัวเกรียนตอบด้วยความเคารพ: "ท่านฉู่ เด็กน้อยคนหนึ่งชนท้าย ยังด่าผมว่าหยุดผิดกฎ!"

คำพูดของหนุ่มหัวเกรียนพูดออกมาด้วยเสียงปกติ ทำให้สือหยางที่อยู่ห่างจากเขาเพียงไม่กี่ก้าวได้ยินเข้าเต็มๆ ทันใดนั้น สือหยางเดินขึ้นไปด่าอย่างโมโห: "ไอ่ฉิบหาย มึงว่าใครเป็นเด็กน้อย!"

หนุ่มหัวเกรียนคิ้วกระตุก กำลังจะลงมือ ใช้ร่างกายที่เหมือนตึกเหล็กนี้กดตัวลง แต่กลับถูกคนบนรถสั่งห้าม: "ไอ้มีด ช่างมันเถอะ ท่านสี่จินเรียกพวกเราไปบอกว่ามีเรื่องด่วน อย่าไปเสียเวลาเลย!"

"รับทราบ ท่านฉู่!"หนุ่มหัวเกรียนพยักหน้าด้วยความเคารพ กวาดสายตาที่เย็นชาไปที่สือหยางหนึ่งที เปิดประตูที่นั่งคนขับอีกครั้ง เตรียมตัวจะออกรถ

เดิมทีสือหยางยังแอบกลัวรูปร่างแบบนั้นของอีกฝ่าย แต่เห็นว่าอีกฝ่ายจะหนี จะไปยอมได้ยังไง: "หยุดนะเว้ย ไม่ชดเชยรถของกู แล้วอยากจะหนีเหรอ? ไม่มีทาง!"

เสียงเบรกสองเสียงที่แสบหูดังขึ้น รถทั้งสองคันที่ถูกทิ้งไว้ข้างหลังก็ตามมาถึงแล้ว ทีนี้ ความใจกล้าของสือหยางก็เพิ่มขึ้นมาทันที

"สือหยาง เกิดอะไรขึ้น?"จางเสี่ยนลงจากรถแล้วถาม

อานเข่อเยว่และพวกมู่หรงยานเอ๋อร์ก็ลงรถตามกันมา ล้อมถามอยู่ข้างสือหยาง

สือหยางพูดบ่น: "ไอ่โง่นี่หยุดกะทันหัน ทำให้ฉันชนเข้าไป ตอนนี้ยังอยากจะหนี?"

"ฮึ ไม่มีทางให้มันหนีไปหรอก หลิวลี่ พวกนายสองคนไปดักทางข้างหน้าของพวกมันไว้ อย่าให้พวกมันหนีไปได้!"จางเสี่ยนพูดด้วยความเย็นชา

"ได้เลย!"ผู้ชายสองคนก็วิ่งไปที่หน้ารถPassatทันที นั่งอยู่บนกระโปรงหน้ารถ

สือหยางพูดด้วยรอยยิ้มที่เยาะเย้ย: "วันนี้ไม่ให้คำตอบที่น่าพอใจกับฉัน พวกมึงอย่าคิดว่าจะหนีไปได้!"

กระจกที่นั่งเบาะหลังของรถPassatสีดำก็ค่อยๆลดลงอีกครั้ง ชายวัยกลางคนที่ไว้ทรงผมปาดหลังสีหน้าเยือกเย็น: "คิดไม่ถึงเลยนะ วันหนึ่งฉันฉู่เหวินสงจะถูกพวกรุ่นหลังขี่อยู่บนหัวแล้วแสดงอำนาจให้ดู!"

"ไอ้มีด ลงรถ!"

หนุ่มหัวเกรียนที่อยู่ด้านหน้ารีบลงรถอย่างเร็ว หลังจากเปิดประตู เชิญชายวัยกลางคนลงรถด้วยความเคารพ

เมื่อฉู่เหวินสงลงรถ ลมหายใจที่ให้ความรู้สึกรุนแรงหนึ่ง ก็พุ่งเข้ามา ทำให้จางเสี่ยนและพวกนักเรียน อดไม่ได้ที่จะก้าวถอยหลังไปสองก้าว มองไปที่เขาด้วยสีหน้าตกใจ