บทที่ 740

“นายเองแหละ ไม่ต้องมองแล้ว” ศาสตราจารย์เสิ่นชี้เฉินโม่

“……..” เฉินโม่พูดอะไรไม่ออก ห้องเรียนนี้มีคนอยู่มากมาย ทำไมต้องเป็นตนเองด้วย? โชคร้ายจริง ๆ

เสิ่นเจี้ยนเหวินมองเฉินโม่ด้วยความประหลาดใจ และกล่าวเยาะเย้ยอยู่ในใจ “เฉินโม่ ตอนนี้แม้แต่สวรรค์ก็ช่วยฉัน! ถึงแม้ว่าลุงแก่ที่ดื้อรั้นจะไม่ช่วยฉัน แต่นึกไม่ถึงว่านายจะบังเอิญโชคร้ายขนาดนี้!ฮ่า ๆ!”

เสิ่นเจี้ยนเหวินเกือบจะหัวเราะออกมา เพราะมันเป็นเรื่องที่บังเอิญจริง ๆ

นักศึกษาคนอื่น ๆ มองเฉินโม่ด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ย และรู้สึกมีความสุขกับความโชคร้ายของคนอื่น เมื่อสักครู่พวกเขาส่วนใหญ่ใจลอย แต่เฉินโม่โชคร้าย และกลายเป็นแพะรับบาปแทน

พวกจี๋ต๋าจิ่วตูต่างแสดงความเห็นอกเห็นใจ และแสดงท่าทางที่อยากจะช่วยแต่ก็ไม่สามารถช่วยได้

เฉินโม่ทำได้เพียงยืนขึ้นด้วยความจำใจ มองศาสตราจารย์เสิ่นและถามด้วยท่าทางไร้เดียงสาว่า “อาจารย์ มีอะไรครับ?”

ศาสตราจารย์เสิ่นเคยเห็นนักศึกษาที่แกล้งทำตัวน่าสงสารมามากแล้ว และเขามีหลายวิธีที่จะจัดการนักศึกษาประเภทนี้

“ไม่มีอะไร เพียงแต่เมื่อสักครู่อาจารย์พูดถึงความหมายของชีวิต ตอนนี้นายลองพูดถึงมุมมองตนเองออกมา!” ศาสตราจารย์เสิ่นจ้องเฉินโม่ด้วยสีหน้าจริงจัง

นักศึกษาต่างหดคอเล็กน้อย เพราะท่าทางของศาสตราจารย์เสิ่นนั้นน่ากลัวมาก ราวกับว่าถ้าเฉินโม่ไม่สามารถตอบคำถามได้ เขาจะต้องแบกรับความโกรธของศาสตราจารย์เสิ่นทันที!

และคำถามของศาสตราจารย์เสิ่นข้อนี้ก็ค่อนข้างยาก เมื่อสักครู่เขาพูดถึงความหมายของชีวิต ตอนนี้เขาให้นักศึกษาพูดถึงมุมมองตนเอง ซึ่งนี่เท่ากับการเขียนวิทยานิพนธ์แล้ว และมันยากมาก!

แม้แต่ใบหน้าที่สวยงามของเล่หรูหั่ว ก็แสดงออกมาถึงการครุ่นคิดอย่างหนัก ไม่นานเธอก็เลิกล้มด้วยความจำใจ มองเฉินโม่ด้วยสีหน้าสงสาร

รอยยิ้มที่อยู่ในดวงตาของเสิ่นเจี้ยนเหวินยิ่งหนาแน่นขึ้น ตอนนี้เขารู้สึกว่าลุงหัวโบราณคนนี้น่ารักจริง ๆ!

พวกจี๋ต๋าจิ่วตูต่างครุ่นคิดอย่างหนักเช่นกัน แต่ด้วยความรู้และประสบการณ์เพียงเล็กน้อยของพวกเขา แล้วพวกเขาจะเข้าใจความหมายของชีวิตได้อย่างไร

หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แต่ละคนต่างแอบส่ายศีรษะ และตะโกนอยู่ในใจว่า “มันยากเกินไป คำถามของศาสตราจารย์เสิ่นยากเกินไปแล้ว!”

ความจริงแล้วตอนนี้ศาสตราจารย์เสิ่นหายโกรธแล้ว เขายังรู้ว่าคำถามที่เขาถามนั้นยากเกินไป และไม่ได้คาดหวังว่าเฉินโม่จะสามารถตอบคำถามนี้ได้

“ช่างมันเถอะ ด้วยอายุของนาย การตอบคำถามแบบนี้เป็นเรื่องยาก แต่ต่อไปถ้าอาจารย์บรรยาย ต้องตั้งใจเรียนและอย่าคิดฟุ้งซ่าน!” ศาสตราจารย์เสิ่นมองเฉินโม่แล้วกล่าว

อย่างไรก็ตาม เดิมสีหน้าที่ครุ่นคิดอย่างหนักของเฉินโม่ แต่ทันใดนั้นเขาก็กล่าวว่า “ผมคิดว่าความหมายของชีวิต ความจริงแล้วคือการหลุดพ้น”