บทที่ 750

สุดท้าย เล่หรูหั่วใจสลาย และแต่งงานกับหยุนเทียนหลิง เพียงแต่หลังจากนั้นหนึ่งเดือน เธอก็เสียชีวิต

ชาติก่อนเฉินโม่ไม่รู้ว่าการตายของเล่หรูหั่วมีส่วนเกี่ยวข้องกับหยุนเทียนหลิงหรือไม่ อย่างไรก็ตาม เขามีส่วนเกี่ยวข้องอย่างแน่นอน

เฉินโม่มองชายหนุ่มที่กำลังจะเดินมาถึงบริเวณที่เล่หรูหั่วนั่งอยู่ ดวงตาของเฉินโม่สงบอย่างน่าประหลาดใจ

“หยุนเทียนหลิง ไม่เจอกันนาน!”

“ชาตินี้ ไม่รู้ว่าฉันจะเข้าตานายได้ไหม?” เฉินโม่ยิ้มเบา ๆ แต่รอยยิ้มนั้นเย็นชาเล็กน้อย

เล่หรูหั่วมองหยุนเทียนหลิงที่ปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าด้วยสีหน้าเย็นชา ดวงตาที่สวยงามของเธอเฉยเมยราวกับว่าพบเจอคนแปลกหน้า

หยุนเทียนหลิงมองเล่หรูหั่วด้วยสีหน้าราบเรียบ

“ได้ยินว่าคุณมาเรียนที่มหาวิทยาลัยหัวหนาน ผมก็เลยตามมาด้วย!” คำพูดของหยุนเทียนหลิงสั้น ๆ และชัดเจน

หลังจากกล่าวจบ เขาไม่รอให้เล่หรูหั่วตอบ เขามองผู้หญิงที่นั่งอยู่ข้างเล่หรูหั่ว “ผมจะนั่งตรงนี่ คุณไปนั่งตรงนั้น!”

ดูเหมือนว่าหญิงสาวจะไม่เคยพบกับผู้ชายที่พลังเช่นนี้มาก่อน เธอพยักหน้าด้วยความมึนงง ตอบคำหนึ่ง แล้วสละที่นั่งให้หยุนเทียนหลิง

ในที่สุดเล่หรูหั่วก็ไม่สามารถสงบสติอารมณ์ได้อีกต่อไปแล้ว เธอลุกขึ้นทันที และกำลังจะเดินจากไป

เพียงแต่หยุนเทียนหลิงดึงตัวเธอเอาไว้ และเธอก็ไม่สามารถหลุดพ้นได้

“ปล่อย!” เล่หรูหั่วกล่าวด้วยน้ำเสียงโมโห จ้องหยุนเทียนหลิงด้วยสายตาโมโห

ลูกน้องเสิ่นเจี้ยนเหวินที่อยู่ไม่ไกล กล่าวเบา ๆ ด้วยความประหลาดใจว่า “คุณชายเสิ่น ดูเหมือนว่าเทพธิดาเล่หรูหั่วจะเจอปัญหาแล้ว”

“บุคคลนั้นเป็นใคร? กล้าแตะต้องเล่หรูหั่ว?”

เสิ่นเจี้ยนเหวินมองหยุนเทียนหลิง เขาไม่รู้จักหยุนเทียนหลิงเช่นกัน แต่เขาได้ยินข่าวบางอย่าง และสังเกตจากบุคลิกของหยุนเทียนหลิงแล้ว เขาตัดสินว่าบางทีหยุนเทียนหลิงอาจเป็นคนที่เขาไม่สามารถล่วงเกินได้

“พวกนายอย่าไปยั่วยุบุคคลนั้นเด็ดขาด มิเช่นนั้นแม้กระทั่งฉันก็ต้องตายอย่างอนาถ!” เสิ่นเจี้ยนเหวินเตือนลูกน้องชายของตนเอง

ลูกน้องมองเสิ่นเจี้ยนเหวินด้วยสีหน้าประหลาดใจ รู้สึกว่าเขาไม่ได้พูดเล่น ดังนั้นพวกเขาต่างพยักหน้า