บทที่ 772

สีหน้าของประธานหลี่เปลี่ยนไป มองเอี๋ยนเจิ้นซิงด้วยรอยยิ้มอึดอัด

เอี๋ยนเจิ้นซิงเหลือมองประธานหลี่ จากนั้นเขาก็หันไปมองเฉินโม่ โดยไม่มองจี๋ต๋าจิ่วตูแม้แต่น้อย

“ผมเข้าใจเรื่องโดยคร่าว ๆ แล้ว หัวชิงพูดถูก การตัดสินขั้นสุดท้ายของการออดิชั่นอยู่ที่เขา สิ่งที่เขาทำมันสมเหตุสมผล คุณไม่มีสิทธิ์ที่จะให้เขาขอโทษพวกคุณ”

“เพื่อเห็นแก่ความเป็นเด็กและไม่รู้ความของพวกคุณ คราวนี้ผมจะไม่ถือสาพวกคุณ พวกคุณกลับไปเถอะ อย่ามาทำให้ผมเสียเวลาในการต้อนรับแขกผู้มีเกียรติ!”

จากทัศนคติในการแก้ปัญหาของเขาแล้ว เห็นได้ว่าเอี๋ยนเจิ้นซิงฉลาดกว่าหลี่หัวชิงสิบเท่าขึ้นไป

เฉินโม่มองเอี๋ยนเจิ้นซิง เงยหน้าขึ้นเล็กน้อยและกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า “คุณและผมต่างก็รู้ว่าใครเป็นฝ่ายผิด ไม่จำเป็นต้องมาทะเลาะวิวาทกัน”

“ผมจะให้เวลาพวกคุณคิดไตร่ตรองหนึ่งนาที พวกคุณจะขอโทษต่อหน้าสาธารณชน หรือจะให้ผมลงมือบีบบังคับพวกคุณ ให้พวกคุณเลือกเอง!”

“พี่เขย แค่ฟังสิ่งที่เจ้าเด็กคนนี้พูด ก็รู้แล้วว่าเขานั้นจองหองขนาดไหน!” ประธานหลี่ชี้เฉินโม่แล้วตะโกนด้วยความโกรธ

“พี่เขย คุณจะสุภาพกับพวกเขาทำไม ให้คุณไคสอนบทเรียนให้พวกเขา เพื่อทำให้พวกเขารู้ว่ายอดฝีมืออย่างแท้จริงนั้นเป็นอย่างไร!”

เอี๋ยนเจิ้นซิงรู้สึกโกรธมากเช่นกัน เห็นได้ชัดว่าหนุ่มสาวเหล่านี้เป็นเพียงนักศึกษาของมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง แต่นึกไม่ถึงว่าพวกเขาจะกล้าข่มขู่เขา ถ้าเรื่องนี้แพร่กระจายออกไป เมื่อคนอื่นรู้ว่าเอี๋ยนเจิ้นซิงถูกนักศึกษาข่มขู่ เขาจะต้องกลายเป็นตัวตลกในแวดวงสื่อมีเดียอย่างแน่นอน

“ดูเหมือนว่าพูดด้วยดี ๆ แล้วพวกคุณไม่ยอมทำตาม ก็คงต้องใช้กำลังบังคับ” เอี๋ยนเจิ้นซิงหันไปมองชายวัยกลางคนหน้าขาวซีดที่ยืนอยู่ด้านข้าง ประสานมือทั้งสองเป็นการคำนับ และกล่าวว่า “คุณไค รบกวนคุณสอนบทเรียนให้กับเด็กที่ไม่รู้ฟ้าสูงแผ่นดินต่ำพวกนี้ด้วยเถอะ!”

“ประธานเอี๋ยน เกรงใจมากเกินไปแล้ว!” คุณไคประสานมือทั้งสองข้างและคำนับกลับ แต่เพียงท่าทางของเขาค่อนข้างเย่อหยิ่ง เห็นได้ชัดว่าบุคคลนี้ไม่ใช่บอดี้การ์ดธรรมดาของเอี๋ยนเจิ้นซิง

“เจ้าหนู ระหว่างทางฉันได้ยินประธานหลี่พูดว่าพวกแกต่อสู้เก่งใช่ไหม? มา! ลองแสดงฝีมือให้ฉันเห็นว่าพวกแกเก่งแค่ไหน?” คุณไคกล่าวเยาะเย้ย

ประธานหลี่มองเฉินโม่ด้วยสีหน้ารู้สึกมีความสุขกับความโชคร้ายของคนอื่น “เจ้าหนู เมื่อคุณไคลงมือด้วยตนเอง แกจะต้องตายแน่นอน!”