บทที่ 776

“อืม!” เฉินโม่พยักหน้า

ทันใดนั้น โทรศัพท์มือถือของเฉินโม่ก็ดังขึ้น

เฉินโม่รับสาย เฉินซงจื่อเป็นคนโทรมา

หลังจากฟังเฉินซงจื่อรายงานแล้ว เฉินโม่กล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า “ดำเนินตามแผนของคุณ ต่อไปคุณสามารถจัดการได้อย่างเต็มที่!”

หลังจากวางสายแล้ว เฉินโม่ลุกขึ้นอย่างช้า ๆ มองจี้ต๋าจิ่วตูและคนอื่น ๆ และกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “กลับกันเถอะ!”

พวกเขาพยักหน้าด้วยความมึนงง “อืม!”

เฉินโม่พาพวกเขาเดินจากไป เอี๋ยนเจิ้นซิง หวางเส้าหยู่ หวงไต้ซือและคุณไคต่างก้มศีรษะด้วยความนอบน้อม

ขณะที่หยางบี้ถิงเดินผ่านหลิ่วอี้เฟย เธอหยุดฝีเท้าเล็กน้อย มองหลิ่วอี้เฟยด้วยสายตาน่าสงสาร ถอนหายใจและกล่าวว่า “ต่อให้เธอขายศักดิ์ศรีของตนเอง สิ่งที่ได้ตอบแทนกลับมา มันก็เป็นแค่เพียงสิ่งที่ฉันไม่สนใจเท่านั้น มันคุ้มเหรอ?”

สีหน้าของหลิ่วอี้เฟยขาวซีดทันที ร่างกายของเธอโซเซ และเกือบจะล้มลงบนพื้น

เมื่อมองแผ่นหลังของหยางบี้ถิงที่เดินจากไป สีหน้าของหลิ่วอี้เฟยเต็มไปด้วยความหมองหม่น

เธอแข่งกับหยางบี้ถิงมาโดยตลอด ต้องการเอาชนะหยางบี้ถิง และทรยศตัวเองด้วยเหตุนี้ แต่สุดท้ายเธอก็พ่ายแพ้อย่างสิ้นเชิง แพ้จนไม่เหลืออะไร

คุณเฉินพูดถูก ต้องการสิ่งใด ต้องพยายามด้วยตนเอง สิ่งของที่ได้มาจากการประจบคนอื่น จะไม่สามารถเป็นของตนเองได้ตลอดไป

เฉินโม่ไม่ได้ไปงานแถลงข่าวของประธานหลี่ และเฉินโม่ไม่กลัวว่าประธานหลี่จะไม่รักษาสัญญา เพราะเขาไม่กล้า

เฉินโม่มีความมั่นใจมาก

ส่วนการดำรงอยู่ของเจิ้นซิงมีเดียนั้นไม่ใช่เรื่องสำคัญ ขอเพียงแค่เฉินโม่ต้องการ แค่ประโยคเดียวก็สามารถทำให้มันหายไปอย่างสิ้นเชิง

หลังออกมาจากโรงแรมอี้หวงแล้ว เฉินโม่และคนอื่น ๆ ก็นั่งแท็กซี่จากไป

ระหว่างทาง พวกเขาต่างเงียบผิดปกติ

หลังลงจากรถแล้ว พวกเขาไม่กล้าเดินพร้อมเฉินโม่ เฉินโม่เดินอยู่ข้างหน้า ส่วนพวกเขาเดินตามอยู่ด้านหลัง