บทที่ 79 ไม่เคยต้องการเตากลั่นยา(1)

เฉินโม่ยืนเฉยๆอยู่กับที่ รอให้จินเพ่ยอวิ๋นส่งคนมารับ

ฉู่เหวินสงยืนอยู่ด้านข้างด้วยอย่างสุภาพ โค้งตัวเล็กน้อย สังเกตไปที่เฉินโม่เป็นครั้งคราว บนหน้าก็แสดงสีหน้าที่ไม่เข้าใจออกมา

ผ่านไปยี่สิบนาที มีรถอาวดี้A8สีดำคันหนึ่งหยุดอยู่หน้าเฉินโม่ คนขับรถของคุณท่านจินที่ครั้งก่อนส่งเฉินโม่กลับ รีบลงจากรถ

ทำความเคารพกับเฉินโม่ก่อน: "คุณเฉิน คุณไม่เป็นอะไรใช่ไหมครับ?"

เฉินโม่พูดเบาๆว่า: "ไม่เป็นไร"

เสี่ยวหลิวถึงหันหน้ามองไปทางฉู่เหวินสง สั่งสอนว่า: "ฉู่เหวินสง แกใจกล้ามากนะ ถึงกับกล้าผิดใจแขกคนพิเศษของนายท่าน!"

พูดจบ เสี่ยวหลิวก็เตะเข้าที่ท้องของฉู่เหวินสงทันที

ฉู่เหวินสงไม่กล้าหลบ กัดฟันรับการเตะครั้งนี้ของเสี่ยวหลิวไว้ แล้วถูกเตะลอยไปล้มลงกับพื้น สีหน้าเจ็บปวด

ฉู่เหวินสงก็ถือว่าเป็นชายฉกรรจ์คนหนึ่ง อดทนแล้วลุกยืนขึ้น ก้มหัวแล้วพูด: "ขอให้น้องหลิวส่งต่อให้คุณท่านจินว่า ผมสำนึกผิดแล้ว ได้โปรดนายท่านให้อภัยด้วย!"

เสี่ยวหลิวจ้องไปที่เขาหนึ่งที มองไปทางเฉินโม่แล้วถาม: "คุณเฉิน ถ้าหากคุณยังไม่หายโกรธ ผมจะต่อยให้มันลุกไม่ขึ้น!"

เฉินโม่ส่ายหัว: "ไม่ต้องแล้ว เขาก็ไม่ได้ทำอะไรฉัน!"

เสี่ยวหลิวตอนนี้ถึงได้ค่อยๆผ่อนคลายลง ตอนมานายท่านได้สั่งมาไว้ว่า ถ้าไม่สามารถทำให้เฉินโม่พอใจได้ งั้นมันก็ไม่ต้องกลับมาแล้ว

เสี่ยวหลิวมองไปที่ฉู่เหวินสงหนึ่งที: "ถือว่าแกโชคดี คุณเฉินไม่ถืออะไรกับแก ยังไม่รีบขอบคุณคุณเฉินอีก!"

ฉู่เหวินสงรู้ว่าถึงแม้เสี่ยวหลิวเจอหน้าก็เตะเขาไปทีหนึ่งเลย แต่ความจริงก็เพื่อช่วยเขา ด้วยนิสัยของนายท่าน ถ้ากล้าผิดใจแขกคนพิเศษของเขาละก็ เกรงว่าอู่โจวหลังจากนี้คงจะไม่มีบุคคลที่ชื่อว่าฉู่เหวินสงแล้วล่ะ