บทที่ 796

เมื่อมองสนามรบที่น่าสังเวช มีทหารตายอยู่ภายใต้การโจมตีของหัตถ์โลหิตล่าชีวิตอยู่ทุกวินาที สุดท้ายผู้บัญชาการก็ยอมประนีประนอม

“โอเค ฮิลล์ บางทีคุณอาจเป็นฝ่ายถูก!”

ฮิลล์มองเขาด้วยสายตาเย็นชา “สนามรบไม่ใช่สถานที่สะสมความดีความชอบ ทุกการตัดสินใจของคุณ จะส่งผลต่อชีวิตของคนมากมาย ผู้บัญชาการที่เคารพรัก เมื่อคุณกลับไปแล้ว โปรดส่งต่อคำพูดของผมไปยังลุงของคุณด้วย”

สีหน้าของผู้บัญชาการหนุ่มแดงก่ำ และก้มหน้าด้วยความละอายใจ

ฮิลล์ยกมือขึ้นอย่างเด็ดขาดอีกครั้ง และตะโกนด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “ยิง!”

ตูม!

ปืนใหญ่หลายสิบกระบอกเล็งไปที่หัตถ์โลหิตล่าชีวิตที่อยู่กลางอากาศ และยิงพร้อมกัน

เหล่าทหารที่อยู่บนเกาะถูกระเบิดจนร่างกายแหลกเหลว หัตถ์โลหิตล่าชีวิตก็ไม่กล้าต่อต้านปืนใหญ่ ตอนนี้เขาใช้พลังบำเพ็ญปกป้องร่างกายตนเอง และหลบเลี่ยงลูกกระสุนของปืนใหญ่

“สารเลว ฉันจะฆ่าพวกแกให้หมด!” หัตถ์โลหิตล่าชีวิตถูกลูกกระสุนปืนใหญ่ยิงจนเป็นแผลและมีเลือดไหลออกมา เพราะความแข็งแกร่งของเขา ยังไม่สามารถต้านลูกกระสุนปืนใหญ่ที่ทรงพลังเช่นนี้ได้

เฉินโม่หยุดอยู่กลางอากาศ มองหัตถ์โลหิตล่าชีวิตที่กำลังหลบลูกกระสุนปืนใหญ่ไปทั่ว ถึงแม้ว่าเฉินโม่จะไม่กลัวลูกกระสุนปืนใหญ่เหล่านั้น แต่เขาก็ไม่จำเป็นต้องเข้าไปช่วยหัตถ์โลหิตล่าชีวิตต้านลูกกระสุนใหญ่พวกนั้น

หลังจากการระดมยิงแล้ว ผู้บัญชาการและฮิลล์มองหัตถ์โลหิตล่าชีวิตที่อยู่บนฝั่ง

“ตอนนี้เขาน่าจะตายแล้วมั้ง!” ผู้บัญชาการกล่าวด้วยความไม่มั่นใจ

เพียงแต่ ทันใดนั้นร่างหนึ่งก็พุ่งขึ้นมาจากฝุ่นละออง เสื้อผ้าของเขาฉีกขาดจนกลายเป็นชิ้นเล็ก ๆ

“พวกแกตายเสียเถอะ!” หัตถ์โลหิตล่าชีวิตพุ่งมาที่ดาดฟ้าของเรือรบทั้งสองลำ

“ห๊ะ ฮิลล์ ทำอย่างไรดี? เขามาแล้ว!” ผู้บัญชาการหน้าซีดด้วยความตกใจจนทำอะไรไม่ถูก

“บัดซบ ยังเป็นคนอยู่หรือเปล่า?” ฮิลล์ด่าประโยคหนึ่ง หยิบปืนพกออกมาจากเอวและกล่าวว่า “ระยะใกล้เกินไป จนไม่สามารถยิงปืนใหญ่ได้ สู้ตายกับมันเถอะ!”

“ทำตัวให้สมกับเป็นผู้บัญชาการ ต่อสู้อย่างลูกผู้ชาย!” ฮิลล์คำรามและจ้องผู้บัญชาการ

เมื่อเฉินโม่เห็นหัตถ์โลหิตล่าชีวิตพุ่งขึ้นไปบนดาดฟ้า เฉินโม่เร่งความเร็วอีก เขารู้ว่าหัตถ์โลหิตล่าชีวิตไม่ได้ไปฆ่าคน แต่เขาต้องการหลบหนี!