บทที่ 826

“นายคิดว่าการกักขังลูกสาวของนายมันมากเกินไปเหรอ? เมื่อเทียบกับความเจ็บปวดของลูกชายผมแล้ว การลงโทษแค่นั้นมันไม่สามารถถือเป็นอะไรได้”

เล่ชิงชางรู้สึกตกตะลึง สีหน้าเปลี่ยนไปมาก และถามด้วยความไม่อยากจะเชื่อ “นายว่าอะไรน่ะ? เทียนหลิงถูกคนทำร้ายจนขาหักทั้งสองข้าง? เป็นไปได้ยังไง!”

“ยังไม่พูดถึงความแข็งแกร่งของเทียนหลิงที่บรรลุถึงแดนในแล้ว แถมยังมีตระกูลหยุนสนับสนุนอยู่เบื้องหลัง แล้วใครที่กล้าทำร้ายเทียนหลิงขนาดนี้!”

หยุนซานคำราม “ก็ไอ้สารเลวที่เล่นหูเล่นตากับลูกสาวของนายไง เขาเป็นนักบู๊เหมือนกัน!”

เล่ชิงชางเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง แต่เขารู้ว่าหยุนซานไม่มีเหตุผลที่จะโกหกเขา และอดไม่ได้ที่จะถามว่า “สิ่งที่นายพูดเป็นความจริงเหรอ?”

“ตอนนี้เทียนหลิงยังคงนอนอยู่บนเตียง นายคิดว่าผมมีความจำเป็นต้องโกหกนายเหรอ!” หยุนซานกล่าวด้วยความโกรธ

สีหน้าของเล่ชิงชางเคร่งขรึม มองหยุนซานที่สีหน้าเต็มไปด้วยความโกรธ และกล่าวด้วยความจริงจัง “นายวางใจเถอะ ผมจะให้คำอธิบายเรื่องนี้กับนายอย่างแน่นอน”

“อธิบาย? ตอนนี้ตระกูลหยุนจนปัญญาที่จะรักษาขาของเทียนหลิงแล้ว แล้วนายจะเอาอะไรมาอธิบายให้ผมฟัง!” หยุนซานคำรามอีกครั้ง

“น้องหยุน นายอย่าเพิ่งโกรธ เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นกับเทียนหลิง พวกเราก็เสียใจมากเช่นกัน แต่คนที่ทำร้ายเทียนหลิงไม่ใช่ตระกูลเล่ หวังว่านายจะมีเหตุผลมากกว่านี้ และอย่าระบายความโกรธมาที่ตระกูลเล่” เล่ชิงชางกล่าวเบา ๆ

“ระบายความโกรธมาที่พวกคุณ? ถ้าไม่เห็นแก่มิตรภาพระหว่างพวกเราสองตระกูลที่ยาวนานมาเป็นเวลาหลายสิบปี ผมแทบอยากจะฆ่าลูกสาวที่ไร้ยางอายของนายทันที!”

หยุนซานสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ พยายามระงับความโกรธของตนเอง แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “ถ้าอยากให้ตระกูลหยุนช่วยเหลือพวกคุณ งั้นคุณก็ให้ลูกสาวของนายรับใช้เทียนหลิงไปตลอดชีวิต ถือว่าตระกูลเล่ชดใช้ความผิดให้เทียนหลิง!”

“ถ้าคุณไม่ตกลงตามเงื่อนไขนี้ นับตั้งแต่ตอนนี้เป็นต้นไป พวกเราสองตระกูลไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีก!”

เล่ชิงชางรู้สึกตกใจ เขาไม่มีเวลาแม้แต่โต้แย้งคำพูดที่หยุนซานพูดดูหมิ่นเล่หรูหั่ว

เขารู้เพียงแค่ว่าหยุนซานต้องการให้ลูกสาวของเขาหมดอนาคตเหมือนกับหยุนเทียนหลิง!

ไม่มีใครอยากให้ลูกสาวที่สวยราวกับดอกไม้แต่งงานกับคนพิการ แม้แต่เล่ชิงชางที่เห็นผลประโยชน์ของตระกูลเป็นสิ่งสำคัญที่สุด ก็ยังไม่อยากทำแบบนั้น

“น้องหยุน การลงโทษหรูหั่วเช่นนี้มันหนักเกินไปแล้ว ไม่มีที่ว่างสำหรับการเจรจาแล้วเหรอ?” เล่ชิงชางอยากจะพยายามอีกครั้ง