บทที่ 867

ชายชราสวมชุดกีฬาสีเทากล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง “ในบรรดาพวกเรา มีใครที่สามารถจัดการกระบี่บินของเขาได้?”

ชายชราพวกนั้นต่างเงียบ ความแข็งแกร่งของพวกเขายังสู้เซี่ยงชงไม่ได้ แม้แต่เซี่ยงชงก็ตายด้วยกระบี่บินเล่มนั้น แล้วพวกเขาจะกล้าพูดว่าตนเองสามารถจัดการกระบี่บินเล่มนั้นได้อย่างไร?

สีหน้าของชายชราทรุดลง “ดูเหมือนว่ากำลังคนของพวกเรายังไม่เพียงพอ ทุกคนไปหาคนมาช่วยอีกคนละสองคน พวกเราจะต้องชนะด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว!”

“อืม” ชายชราพวกนั้นพยักหน้าพร้อมกัน

เฉินโม่ยืนอยู่กลางอากาศ โดยมีพระจันทร์เต็มดวงเป็นฉากหลัง ราวกับเทพที่ลงมาจากสวรรค์

เมื่ออยู่ภายใต้กระบี่สับสวรรค์แล้ว เซี่ยงชงจะต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัย เฉินโม่เหลือบมองเบา ๆ หันหลังแล้วเดินจากไป

กลุ่มนักบู๊ที่เฝ้ามองการต่อสู้อยู่ด้านล่าง พวกเขามองเฉินโม่ที่กำลังจากไป หลังจากนั้นก็เกิดความโกลาหลทันที

“แสงสีทองคืออะไรกันแน่? ความแข็งแกร่งของเฉินไต้ซือถึงระดับไหนแล้ว? แดนเทพเหรอ?”

“ผมรู้สึกว่าดูเหมือนเฉินไต้ซือยังไม่ได้ใช้พลังทั้งหมด!”

“นับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เกรงว่าคงต้องจัดอันดับปรมาจารย์ใหม่อีกครั้งแล้ว”

ทุกคนกำลังคุยกันอย่างลับ ๆ เพราะแดนเทพไม่ปรากฏมาเป็นเวลานับร้อยปีแล้ว และพวกเขาไม่รู้มาตรฐานเฉพาะของแดนเทพ พวกเขารู้เพียงแค่ว่าเฉินโม่แข็งแกร่งกว่านักบู๊ทั้งหมดที่พวกเขาเคยเห็น

การต่อสู้ใหญ่สิ้นสุดลงแล้ว แต่เหล่านักบู๊ยังคงไม่จากไป พวกเขารวมตัวและวิพากษ์วิจารณ์กันเบา ๆ ด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยอารมณ์หลากหลาย

เฉินโม่กลับมาที่กลุ่มคฤหาสน์ทะเลสาบกลับคืนรัง เอียนชิงเฉิงและซังซังได้ช่วยหลี่ซู่เฟินที่ถูกมัดออกมาแล้ว

เมื่อเห็นเฉินโม่ หลี่ซู่เฟินก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

“เสี่ยวโม่ ลูกไม่เป็นไรใช่ไหม? บุคคลนั้นล่ะ?” หลี่ซู่เฟินถามด้วยสีหน้าหวาดกลัว

เมื่อเห็นว่าแม่ของตนเองตกใจกลัวเช่นนี้ ทำให้เฉินโม่รู้สึกผิด และกล่าวด้วยความอ่อนโยนว่า “ผมไม่เป็นไร บุคคลนั้นถูกผมฆ่าตายแล้ว ขอโทษครับคุณแม่ ที่ทำให้คุณแม่ตกใจกลัว!”