บทที่ 870

เฉินโม่มองท่าทางที่น่าสังเวชของพวกเขา ยิ้มบาง ๆ และกล่าวว่า “นี่เป็นเพียงน้ำยาวพันเท่านั้น ถ้าเป็นน้ำหนึ่งเดียว เพียงแค่หนึ่งหยดก็สามารถบดขยี้พวกแกได้ทั้งหมด!”

“พวกแกได้สัมผัสน้ำท่วมแล้ว ตอนนี้จะให้พวกแกได้สัมผัสไฟที่แผดเผา!”

เฉินโม่ปล่อยพลังทิพย์ออกมาอีกครั้ง จากนั้นฉากในค่ายกลห้าธาตุกลับหัวก็เปลี่ยนไปอีกครั้ง

นักพรตเฟยหลงและคนอื่น ๆ พบว่าเมื่อสักครู่พวกเขากำลังต่อสู้กับคลื่นยักษ์ แต่วินาทีต่อมาก็กลายเป็นนรกลาวาแล้ว

พื้นดินที่อยู่ใต้เท้าของพวกเขาแตกร้าว ท้องฟ้ากลายเป็นสีแดงเข้ม และมีไฟลุกโชนไปทุกหนทุกแห่ง กำลังแผดเผาร่างกายของพวกเขา

“นี่มันเป็นค่ายกลบ้าบออะไรกันแน่?” นักพรตเฟยหลงคำราม

“ไม่เป็นไร เปลวไฟเหล่านี้เป็นเพียงเปลวไฟธรรมดาเท่านั้น ซึ่งมันจัดการง่ายกว่าน้ำเมื่อสักครู่!” มีคนถอนหายใจด้วยความโล่งอก

“เกรงว่ามันจะไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก!” จากประสบการณ์เมื่อสักครู่ ทำให้นักพรตเฟยหลงไม่กล้าดูถูกเฉินโม่อีกต่อไป

“ถ้าไฟธรรมดาไม่สามารถทำอะไรพวกแกได้ แล้วไฟแท้สมาธิล่ะ?” เฉินโม่กระตุ้นไฟแท้สมาธิที่อยู่ในยันต์หยก แล้วนำพาเข้าไปในค่ายกลห้าธาตุกลับหัว

“แย่แล้ว อุณหภูมิของเปลวไฟเหล่านี้เพิ่มสูงขึ้น!” ชายชราคนเมื่อสักครู่ที่บอกว่าเปลวไฟเหล่านี้จัดการง่าย อุทานออกมาด้วยความตกใจ

นักพรตเฟยหลงก็สามารถรู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงของอุณหภูมิโดยรอบได้อย่างชัดเจน และด่าทันที “ผมบอกแล้วว่ามันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก”

“ทุกคนอย่าตื่นตระหนก พวกเราช่วยกันหาจุดทะลวงค่ายกลด้วยกัน ถ้าสามารถทำลายค่ายกลนี้ได้ พวกเราก็จะสามารถออกไปได้!” นักพรตเฟยหลงตะโกนเสียงดัง

“แต่จุดทะลวงค่ายกลอยู่ที่ไหนล่ะ? หาไม่เจอเลย!” ชายชราคนหนึ่งถอนหายใจด้วยความจำใจ

“อย่ากังวล ถ้าหาอย่างละเอียดจะต้องสามารถหาเจออย่างแน่นอน!” ความจริงแล้วนักพรตเฟยหลงรู้สึกหมดหวังเช่นกัน แต่เขาไม่สามารถแสดงออกมาได้ เพราะถ้าหมดกำลังใจแล้ว การที่พวกเขาคิดจะทำลายค่ายกลแล้วออกไปข้างนอก ก็จะกลายเป็นเรื่องที่ยากยิ่งขึ้นไปอีก

ไฟแท้สมาธิเหมือนน้ำยาวพัน ที่สามารถเจาะทะลวงพลังปราณป้องกันกายของทุกคนและสร้างความเสียหายต่อร่างกายได้

แต่นี้ยังไม่ใช่ไฟแท้สมาธิอย่างแท้จริง แต่เป็นไฟแท้สมาธิที่พลังอ่อนลงมากแล้ว หากเป็นไฟแท้สมาธิอย่างแท้จริง แม้แต่นักบู๊แดนมองขวัญเหล่านี้ ก็ถูกเผาเป็นเถ้าถ่านนานแล้ว