บทที่ 894

เฉินโม่ไม่ได้หยิบวัตถุดิบยาที่เขาต้องการทันที แต่เดินขึ้นไปบนชั้นสองตามบันไดหิน

สีหน้าของมู่จือเสว๋เปลี่ยนไป เขาแสดงความประหม่า และกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่น “ชั้นสองเป็นหอเก็บหนังสือ และไม่มีวัตถุดิบยา”

เฉินโม่หยุดฝีเท้า แล้วหันมายิ้มให้มู่จือเสว๋และกล่าวว่า “ในเมื่อมาแล้ว มีเหตุผลอะไรที่จะไม่ขึ้นไปดูล่ะ?”

หลังจากกล่าวจบ เฉินโม่พาโจวลี่เต๋อเดินขึ้นไปชั้นสองอย่างช้า ๆ

ตอนนี้มู่จือเสว๋รู้สึกเสียใจมาก ถ้ารู้ว่าจะเป็นแบบนี้ตั้งแต่แรก เขาก็จะไม่โลภและอยากได้สูตรยาของเฉินโม่ ตอนนี้เห็นได้ชัดว่าเฉินโม่กำลังจะเอาทุกอย่างของสำนักยาเซียนไป!

แต่บนโลกนี้ไม่มีรักษาโรคเสียใจภายหลัง มู่จือเสว๋ไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากมองเฉินโม่เดินขึ้นไปบนชั้นสอง

หอหนังสือของสำนักยาเซียน ทำให้เฉินโม่รู้สึกว่ามันเก่าแก่และมีประวัติยาวนาน และเก็บหนังสืออยู่มากมาย

มี 《ตำรากลั่นยาเบ็ดเตล็ดของหลี่ฉุนหยาง》 《บันทึกเกี่ยวกับการแพทย์ของเฉินซินซือและหมอคนอื่น ๆ》 และ 《ข้อคิดจากประสบการณ์การกลั่นยาของมู่หงเต้า》 และหนังสืออื่น ๆ อีกมากมาย

เฉินโม่อ่านคร่าว ๆ แต่เขาไม่สนใจหนังสือเหล่านี้ เมื่อเทียบกับการกลั่นยาอย่างแท้จริงของโลกบำเพ็ญเซียนแล้ว หนังสือเหล่านี้แตกต่างมาก?

เทคนิคการกลั่นยาบนโลก ยังคงอาศัยเตาหลอมและเปลวไฟ ส่วนในโลกบำเพ็ญเซียน แม้แต่นักกลั่นยามือสมัครเล่นอย่างเฉินโม่ ก็กลั่นยาด้วยมือเปล่าแล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงนักกลั่นยามืออาชีพเหล่านั้น

กระทั่งมีนักกลั่นยาระดับสูงบางคน แค่เคลื่อนจิตก็สามารถกลั่นยาเม็ดออกมาได้!

ที่นี่มีหนังสืออยู่มากมาย เฉินโม่มองคร่าว ๆ และพบว่าทั้งหมดล้วนเป็นหนังสือธรรมดา

หากมีหนังสือพิเศษ หรือพิเศษมากจริง ๆ ย่อมมีปฏิกิริยาตอบสนองจากพลังทิพย์

เพียงแต่ ขณะที่เฉินโม่ปล่อยพลังจิตกวาดไปมุมที่ไม่เด่นของชั้นวางหนังสือ หัวใจของเฉินโม่เต้นแรงทันที