บทที่ 896

เดี๋ยวก่อน นี่หมายความว่าอย่างไร?

สมาชิกของตระกูลมู่รู้สึกมึนงง แม้แต่มู่เจิ้งเฟิงก็มองเฉินโม่ด้วยสีหน้าสงสัย ถึงแม้ว่าตระกูลมู่จะล่วงเกินเขา แต่มันก็ไม่ถึงกับจะยึดครองตระกูลมู่ใช่ไหม?

“เจ้าหนู นายหมายความว่าอย่างไร?” ผู้อาวุโสของตระกูลมู่คนนั้นถามด้วยความโกรธ

เฉินโม่กล่าวว่า “ให้ผู้นำตระกูลมาบอกพวกคุณเองดีกว่า! นับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ตระกูลมู่ยึดครองสถานที่ของผู้อื่นมาเป็นเวลาหลายร้อยปีแล้ว ในที่สุดก็ถึงเวลาคืนแล้ว”

มู่เจิ้งเฟิงเข้าใจทันที มองเฉินโม่ด้วยความไม่อยากจะเชื่อ และกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นว่า “เฉินไต้ซือ คุณนายจะยึดครองสำนักยาเซียนเหรอ?”

เฉินโม่ไม่ได้เกลียดมู่เจิ้งเฟิง เมื่อได้ยินคำพูดนั้น เฉินโม่เหลือบมองเขาแวบหนึ่ง หัวเราะเบา ๆ และกล่าวว่า “ผมแค่ทวงสิ่งที่เป็นของตนเองคืนเท่านั้น”

“พูดจาเหลวไหล ทุกคนอย่าไปฟังเขาพูดจาเหลวไหล เขาแค่ต้องการบังคับยึดครองสำนักยาเซียนของพวกเรา!” มู่จือเสว๋เดินเข้ามาจากด้านนอก และกล่าวด้วยสีหน้าแดงก่ำ

เฉินโม่หรี่ตาลงเล็กน้อย และกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า “ดูเหมือนว่านายจะเป็นคนที่ไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตา”

ความโกรธทำให้มู่จือเสว๋ลืมความน่าสะพรึงกลัวของเฉินโม่ เขาจ้องเฉินโม่และกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา “เพียงแค่อาศัยจดหมายสั่งเสียก่อนตายฉบับหนึ่ง ก็คิดจะยึดครองสำนักยาเซียนของตระกูลมู่ที่สืบทอดมาเป็นเวลาหลายร้อยปี ฝันไปเถอะ!”

หลังจากกล่าวจบ มู่จือเสว๋โยนจดหมายสั่งเสียก่อนตายของนักพรตตานติ่ง ที่อยู่ในมือลงบนพื้น และถ่มน้ำลายใส่

สีหน้าของเฉินโม่เปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม และกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “รนหาความตาย!”

เฉินโม่สะบัดมือไปทางมู่จือเสว๋ แล้วพลังมหาศาลก็ทำให้มู่จือเสว๋กระเด็นออกไปทันที

โครม!

มู่จือเสว๋ร้องคร่ำครวญ แล้วลุกขึ้นจากพื้น แต่ยังคงจ้องเฉินโม่ “เฉินไต้ซือ ถ้าคุณนายจะยึดครองสำนักยาเซียน ก็ข้ามศพผมไปก่อน!”

“งั้นนายก็ตายเสียเถอะ” น้ำเสียงของเฉินโม่ราบเรียบ ไม่มีอารมณ์ความรู้สึกแม้แต่น้อย จากนั้นเขาชี้ไปที่มู่จือเสว๋

“เฉินไต้ซือ โปรดยั้งมือไว้ไมตรีด้วย!” มู่เจิ้งเฟิงตะโกน สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปอย่างมาก