บทที่ 905

เฉินโม่เชื่อคำพูดของเจี่ยจวินเซี่ย

“ดูเหมือนว่าฉันคงต้องไปมหาลัยแล้ว พอดีจะได้ไปเยี่ยมยานเอ๋อร์กับหรูหั่ว” เฉินโม่คิด

จี๋ต๋าจิ่วตูจับเฉินโม่ไว้แน่น ด้วยสีหน้าที่แน่วแน่ หากว่านายไม่กลับไป ฉันจะต้องสู้กับนายอย่างสุดชีวิต

เฉินโม่อมยิ้ม และหลบหนีจากเงื้อมมือของจี๋ต๋าจิ่วตู “เอาหล่ะ ฉันจะกลับไปพร้อมกับนาย อย่าทำหน้าเศร้าเลย”

จี๋ต๋าจิ่วตูมีความสุขขึ้นมาทันที มองไปที่เฉินโม่และพูดด้วยรอยยิ้ม “ครั้งนี้เพราะนาย ทำให้ฉันต้องรับโทษแทน ครั้งที่แล้วสิ่งที่นายเคยรับปากฉันไว้ คำสัญญาน่าจะเป็นจริงแล้วมั้ง!”

เฉินโม่ถามด้วยสีหน้าที่ไม่มีพิษมีภัย “ฉันเคยสัญญาอะไรกับนาย? ทำไมฉันถึงจำไม่ได้!”

“ฮ่าฮ่า พวกเราก็จำไม่ได้เหมือนกัน” กู่หลินเฟิงและคนอื่นๆก็หัวเราะบนความทุกข์ของผู้อื่น

จี๋ต๋าจิ่วตูโกรธมาก และจ้องมองพวกเขา “ไอ้พวกสารเลว ฉันขอเลิกคบพวกนาย!”

หลายคนเอะอะอยู่พักหนึ่ง แล้วก็กลับไปมหาลัย

เฉินโม่กลับไปถึงห้อง จัดเก็บวัสดุยาล้ำค่าที่นำมาจากสำนักยาเซียนแล้วปล่อยวิญญาณธาตุน้ำ

ทันทีที่วิญญาณธาตุน้ำสีขาวปรากฏขึ้น ในห้องก็เย็นสบายทันที

อยู่ในสำนักยาเซียนน่าจะทำร้ายคนมาไม่น้อย ตอนนี้พ่นเลนส์ผลึกน้ำออกมาให้ฉันบ้าง!”

เจี๊ยบๆ!

วิญญาณธาตุน้ำเปล่งเสียงร้องแปลกๆ ราวกับว่ากำลังแสดงความไม่พอใจ

เฉินโม่ตะคอกอย่างเย็นชา “แกไม่มีสิทธิ์มาต่อรองกับฉัน ถ้าไม่ใช่เพราะเห็นแก่ที่แกได้มีสิตความคิด ฉันจะกลั่นให้แกสลายทันที!"

วู้ฮู!

วิญญาณธาตุน้ำกรีดร้องอย่างแปลกประหลาด ตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว

“เอาล่ะ ไสหัวกลับไปได้แล้ว!”