บทที่ 919

ศาสตราจารย์เสิ่นชักชวนเฉินโม่ แต่เมื่อเห็นเฉินโม่ไม่ยอมไป จึงไม่ได้พูดอะไรต่อ แล้วพาพวกหวางเฉิงทั้งหกคนไปยังโรงอาหารมหาวิทยาลัยชิงหัว

เฉินโม่เตรียมจะเดินจากไปคนเดียว แต่เมื่อเงยหน้าขึ้น ก็มองเห็นอานเข่อเยว่และชายคนนั้น ยืนอยู่ใต้ร่มเงาทางที่เฉินโม่จำเป็นต้องเดินผ่าน แล้วจ้องมองเฉินโม่อย่างเย็นชา

เฉินโม่เหลือบมอง แล้วทำเป็นพวกเขาไม่มีตัวตน เดินตรงไปด้วยสีหน้านิ่งเฉย ในขณะที่เดินผ่านพวกเขา เฉินโม่ไม่เหลือบมองอานเข่อเยว่เลยแม้แต่นิด

อานเข่อเยว่รู้สึกไม่พอใจอย่างมาก ในแววตามีความขุ่นเคืองปรากฏ

“หยุด！” อานเข่อเยว่ตะคอก

เฉินโม่ไม่สนใจ ไม่หยุดฝีเท้าสักนิด แล้วเดินไปข้างหน้าต่อไป

บนใบหน้าที่สวยงามของอานเข่อเยว่มีความไม่พอใจ วิ่งเข้าไปขวางตรงหน้าของอานเข่อเยว่

“ตอนนี้นายไม่กล้าแม้แต่จะคุยกับฉันแล้วงั้นหรอ? หรือเห็นว่าตอนนี้ฉันมีชีวิตที่ดีกว่าเดิม แลวนายอิจฉา?” อานเข่อเยว่มองเฉินโม่ด้วยสีหน้าเยาะเย้ย

ไม่รู้ว่าทำไม อานเข่อเยว่จึงรู้สึกว่ายิ่งเฉินโม่ไม่พูดอะไร ภายในใจของเธอก็ยิ่งรู้สึกโมโหมากขึ้น หากเฉินโม่ด่าว่าเธอ เช่นนั้นเธอจะยังรู้สึกดีซะยิ่งกว่า

เฉินโม่มองดูอานเข่อเยว่ที่เดิมทีมีใบหน้าสวยงามแต่ตอนนี้กลับบูดเบี้ยวน่าเกลียด แล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย พูดอย่างเย็นชาว่า “หลีกไป”

อานเข่อเยว่รู้สึกบ้าคลั่ง เหมือนกับว่าไม่ว่าเธอจะพูดอะไร เฉินโม่เพียงแค่เห็นเธอเป็นอากาศเท่านั้น และมองข้ามไป

ความรู้สึกเช่นนี้ทำให้อานเข่อเยว่รู้สึกบ้าคลั่งทุกครั้ง รู้สึกอยากจะอาละวาด！

ความใจเย็นและเฉลียวฉลาดของอานเข่อเยว่ ในเวลานี้ ได้หายไปจนหมด ภายในใจของเธอตอนนี้มีเพียงความคิดเดียว นั่นก็คือคิดหาทุกวิถีทางมาโจมตีเฉินโม่ เพียงแค่สามารถทำให้เฉินโม่เกิดความรู้สึกอย่างอื่นได้ เธอก็รู้สึกพอใจแล้ว

แม้เฉินโม่ฆ่าเธอทิ้ง อย่างน้อยก็ไม่ใช่การมองข้ามที่ทำให้เธอรู้สึกบ้าคลั่ง