บทที่ 922

เดิมทีกำลังเครียดว่าจะหาเหตุผลอะไรไปสั่งสอนเฉินโม่ ไม่คิดเลยว่าเฉินโม่จะเสนอหน้าออกมาเอง

ในงานมีเสียงหัวเราะดังขึ้น ภาพที่เฉินโม่นั่งหลับตาบำรุงจิต มีคนเห็นหลายคน บางคนถึงขั้นถ่ายรูปเฉินโม่ไว้ด้วย

ดังนั้นเมื่อได้ยินพิธีกรพูดหยอกล้อ จึงมีหลายคนเข้าใจว่าเป็นมายังไง

หานทงมองเฉินโม่อย่างตกใจ แล้วยิ้มเยาะสมน้ำหน้า “ดูแล้วไอ้นี้คงจะหลับจนเบลอไปแล้วจริงๆ แม้แต่การกล่าวสุนทรพจน์ระดับอาจารย์และระดับนักศึกษายังแบ่งแยกไม่ออก”

“พี่หาน เจ้านี้ยังกล้ามาพูดจาอวดดีใส่พี่ มันรอคุกเข่าขอโทษพี่ได้เลย！” รุ่นน้องคนหนึ่งของหานทงพูดประจบ

“ฮ่าๆ！” หานทงสีหน้าได้ใจ แล้วหัวเราะสะใจออกมา

ตำแหน่งผู้ชมด้านหลัง อานเข่อเยว่และหมิงเจ๋อเสวียนเองก็รู้สึกตะลึงเล็กน้อย

“ทำไมมันถึงเสนอหน้าออกมาละ?” อานเข่อเยว่สีหน้างุนงง เธอไม่มีทางคิดว่าเฉินโม่ลับจนเบลออย่างที่ว่าจริงๆ

หมิงเจ๋อเสวียนมองเฉินโม่ สีหน้ามีความดูถูก “เธอไม่ได้ยินพิธีกรพูดงั้นหรอ? คงจะนอนจนเบลอไปแล้วนั่นแหละ！”

“เป็นไปไม่ได้ ฉันรู้จักเขาดี เขาไม่มีทางทำผิดพลาดในเรื่องอย่างนี้แน่นอน！” อานเข่อเยว่พูดอย่างมั่นใจ

หมิงเจ๋อเสวียนหรี่ตา “ความหมายของเธอคือ…เขาถูกแนะนำโดยศาสตราจารย์เสิ่นจากมหาวิทยาลัยหัวหนานคนนั้น?”

เฉินโม่ไม่ได้สนใจคำเยาะเย้ยของพิธีกร แต่ตอบกลับนิ่งๆว่า “ผมเป็นตัวแทนกล่าวสุนทรพจน์แทนศาสตราจารย์เสิ่น”

ทุกคนเหมือนว่ายังไม่ทันตั้งสติ สถานการณ์เงียบกริบ แต่หลังจากนั้นไม่นาน ทุกคนก็ตั้งสติได้

ทันใดนั้น สถานการณ์ก็วุ่นวายทันที

“อะไรนะ！เขาเข้าร่วมกล่าวสุนทรพจน์ระดับอาจารย์แทนศาสตราจารย์เสิ่น！”

“เจ้านี้มันบ้าไปแล้วหรือไง！ดูอายุของเขาแล้วน่าจะเป็นนักศึกษาปีหนึ่ง เขามีสิทธิ์อะไรเข้าร่วมกล่าวสุนทรพจน์ระดับอาจารย์แทนศาสตราจารย์?”

สายตาของทุกคน หันไปมองที่ตำแหน่งของมหาวิทยาลัยหัวหนานทันที สายตาเฉียบคม มองทะลุศาสตราจารย์เสิ่น