บทที่ 96 หมัดเทพเทียนเสวียน(2)

แน่นอนว่า เรื่องราวเหล่านี้ซังซังต่างก็เคยได้ยินอาจารย์พูดขึ้นโดยที่ไม่ได้ตั้งใจ ซึ่งจากอายุของเธอแล้ว ไม่มีทางที่จะเคยได้ยินชื่อเสียงของผางซื่อหยวนมาก่อนอย่างแน่นอน

ซังซังหวาดกลัวและเป็นกังวลอย่างมาก มองไปที่เฉินโม่พร้อมกับกำมือแน่น ซึ่งเฉินโม่กำลังเผชิญหน้าอยู่กับยอดฝีมือที่มีชื่อเสียงมานาน ถ้าหากเฉินโม่รับมือไม่ได้ เธอควรที่จะพุ่งเข้าไปสกัดกั้นการโจมตีนี้แทนเฉินโม่ แล้วให้เฉินโม่พาคุณหนูหลบหนีไป

เงาฝ่ามือลวงตาจำนวนนับไม่ถ้วน ถูกแบ่งแยกออกอย่างชัดเจนด้วยสายตาของเฉินโม่ หลงเหลือเพียงแค่ภาพของชายชราใช้ฝ่ามือซ้ายขวาโจมตีใส่เขาเท่านั้น

เฉินโม่ยังคงไม่แสดงพลังกฎเต๋า ใช้เพียงแต่พลังทิพย์ในร่างกายต้านทานการโจมตีเท่านั้น เพียงครู่เดียว ก็ได้ปะทะกับฝ่ามือของผางซื่อหยวนไปสิบกว่าครั้ง โดยฝ่ามือนับไม่ถ้วนกลับไม่สามารถสัมผัสได้ถึงชายเสื้อของเฉินโม่เลยแม้แต่น้อย

หลังจากนั้น ทั้งสองก็แยกออกจากกัน

ครั้งนี้ ในที่สุดใบหน้าของผางซื่อหยวนก็เริ่มที่จะเผยความหวาดวิตกขึ้น: "ไอ้หนุ่ม คิดไม่ถึงว่านายจะสามารถต้านทานผลักนำหัตถ์ของฉันได้? นายทำมันได้อย่างไรกัน? "

เฉินโม่ทำการสำรวจเสร็จแล้ว เดิมทีเขาคิดว่าพลังความสามารถของตนเอง น่าจะทัดเทียมได้กับนักบู๊แดนในชั้นสูงสุด แต่หลังจากที่ต่อสู้กับผางซื่อหยวนแล้วเขาพบว่า ถ้าหากลำพังแค่เปรียบเทียบจำนวนพลังทิพย์ เขาที่มีพลังบำเพ็ญชั้นแรกแดนรวมพลัง มากที่สุดก็เป็นแค่นักบู๊แดนในชั้นรู้ความ

แต่ว่า ความสามารถของพลังทิพย์ของเฉินโม่นั้นแข็งแกร่งเหนือกว่านักบู๊แดนในชั้นรู้ความมาก ถึงขนาดเทียบเท่าได้กับนักบู๊แดนในชั้นสูงสุดเลยทีเดียว

พลังทิพย์ในร่างกายของนักบู๊นั้น ก็เป็นเพียงแค่ชี่แท้ อยู่ในสภาวะชี่ แต่ภายในร่างกายของเฉินโม่นั้นเป็นพลังทิพย์ของจริง อยู่ในสภาวะน้ำ

ต่อให้ชี่แท้ในร่างกายของผางซื่อหยวนจะมีจำนวนมากกว่าเฉินโม่ก็ตาม แต่ชี่แท้เหล่านั้นก็เปรียบได้กับเต้าหู้หนึ่งก้อน แต่แม้ว่าพลังทิพย์ในร่างกายของเฉินโม่จะมีจำนวนน้อย แต่กลับเหมือนเป็นมีดที่แหลมคมหนึ่งเล่ม

ทั้งสองคนไม่ต้องปะทะต่อสู้กัน ก็เห็นผลแพ้ชนะกันอย่างชัดเจนแล้ว!

"เงารางที่เกิดขึ้นจากความรวดเร็วเพียงเท่านี้ ยังกล้าที่จะเรียกว่าทักษะบู๊อีกอย่างนั้นเหรอ? "

เฉินโม่ยิ้มเยาะ และมองไปที่ผางซื่อหยวน: "จบสิ้นเท่านี้เถอะ เดี๋ยวจะให้นายได้เห็นว่า อะไรกันแน่ที่เรียกว่าทักษะบู๊ของจริง! "

พลังอานุภาพเบาบางปะทุออกมาจากร่างของเฉินโม่ ทันใดนั้น ราวกับภูเขาไฟระเบิด เผาไหม้ลามไปทั่วปฐพี

"ท่าที่หนึ่งหมัดเทพเทียนเสวียน สยบภูเขา! "

น้ำเสียงที่เย็นชาราวกับเครื่องจักรกลโลหะ ไม่แฝงความรู้สึกอะไรเลย เฉินโม่กระโดดขึ้นไปในอากาศ ฝ่ามือดุจดั่งมีด ฟาดฟันเข้าใส่ที่ศีรษะของผางซื่อหยวน