บทที่ 975

“ฮ่าๆ เยี่ยมมาก เมื่อกี้ขนาดฉันยังกังวลกับนายเลย คิดไม่ถึงว่านายจะผ่านค่ายกลสายฟ้าไปได้อย่างง่ายดายขนาดนี้!” ผู้อาวุโสคนนั้นหัวเราะเสียงดังแล้วเอ่ยขึ้น

เฉินโม่หันมามองผู้อาวุโสคนนั้น แล้วถามว่า “จะเข้ามาไหม”

ผู้อาวุโสหัวเราะร่า “แน่นอนอยู่แล้ว!”

เฉินโม่ยื่นมือมาคว้ากลางอากาศ ค่ายกลดึงสายฟ้าในบัดดลระเบิดทันที สายฟ้าดังเหมือนไฟช็อตร่วงลงมา เสียงน่าตกใจมาก

พวกนักบู๊ตกใจจนถอยหลังอย่างตื่นตระหนก มองเฉินโม่อย่างไม่เข้าใจ ไม่รู้ทำไมถึงเกิดเรื่องแบบนี้

ผ่านไปครู่หนึ่ง สายฟ้าค่อยๆ ลดลง จนกระทั่งหายไปจนหมด

เฉินโม่พูดกับผู้อาวุโสว่า “เข้ามาสิ!”

“นี่เรียบร้อยแล้วเหรอ” พวกนักบู๊ดูไม่ค่อยเชื่อ

ผู้อาวุโสคนนั้นก็ประหลาดใจเหมือนกัน แต่ค่อนข้างเชื่อใจเฉินโม่ จึงพยักหน้าเอ่ยขอบคุณ แล้วก้าวเข้าไปอย่างระมัดระวัง

ตอนผ่านตำแหน่งที่เคยมีค่ายกลอยู่ ไม่มีฟ้าผ่าลงมา ผู้อาวุโสผ่านไปได้อย่างราบรื่น

“หายไปแล้วจริงๆ!” พวกนักบู๊ดีใจเป็นอย่างมาก

ใบหน้าสวยของเซี่ยฉิงมีความสับสน สายตาที่มองเฉินโม่ดูตกตะลึง สงสัย ที่มากกว่านั้นคือความโมโห

“ที่แท้ไอ้หมอนี่แอบซ่อนเอาไว้!”

เฉินโม่มองเนี่ยเสี่ยวเชี่ยน แล้วพูดอย่างราบเรียบว่า “ไปกันเถอะ!”

“อืม!”

ทั้งสองคนเข้าไปในตำหนักทันที

ภายในตำหนักว่างเปล่า เสาหินขนาดใหญ่แปดต้นตั้งตระหง่านอยู่กลางตำหนัก เก้าอี้แบบโบราณทำจากไม้จันทน์แดง วางสองแถวขนานกัน ด้านบนมีฝุ่นเต็มไปหมด เก้าอี้ตัวหน้าสุดเป็นเก้าอี้แบบโบราณตัวใหญ่ ฝังหินหยกใสเป็นประกายสวยงามชิ้นหนึ่ง

นี่คือของทั้งหมดภายในตำหนัก