บทที่ 98 ยานจิงเกิดโกลาหล (2)

ส่วนในห้องโถงของตระกูลเอียน เอียนหม่านชวนพ่อของเอียนชิงเฉิงมองไปยังเอียนอานฉง พ่อของตนเองด้วยความเป็นกังวล: "คุณพ่อ ผมได้รับข่าวสารมาว่า ที่ยานจิงมีคนเริ่มที่จะลงมือกับชิงเฉิงแล้ว หรือว่าให้ผมไปตามตัวหล่อนกลับมาดีไหม! "

เอียนอานฉงสีหน้าท่าทางเฉยชา: "ไม่เป็นไร ฉันได้ยินข่าวแล้วว่า พวกคนเหล่านั้นได้ถูกยอดฝีมือลึกลับคนหนึ่งสังหารทิ้งจนไม่เหลือแล้ว แม้แต่นักบู๊แดนในชั้นสูงสุดอย่างผางซื่อหยวนก็ถูกสังหารด้วยเช่นกัน ชิงเฉิงที่อยู่กับเฉินโม่นั้น ปลอดภัยเป็นอย่างมาก"

"อะไรนะ! " เอียนหม่านชวนหน้าตาตื่นตะลึง: "ผางซื่อหยวนนั้นในช่วงสิบปีก่อนหน้านี้ก็เก่งกาจมีชื่อเสียงไปทั่วตะวันตกเฉียงเหนือแล้ว ยังสามารถสังหารเขาลงได้ด้วย หรือว่าข้างกายของเฉินโม่นั่น มีปรมาจารย์คนหนึ่งติดตามอยู่! "

เอียนอานฉงยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์: "สามารถที่จะสอนให้เด็กอายุสิบแปดปีกลายเป็นนักบู๊แดนในได้นั้น นอกจากปรมาจารย์บู๊แล้ว ยังจะมีใครอีกล่ะ? ดูเหมือนว่าศักยภาพของเฉินโม่ จะมากกว่าที่ฉันคาดคิดเอาไว้เสียอีก เขาคงจะเข้าไปเป็นศิษย์ในสำนักโบราณที่มีการสืบทอดมาอย่างยาวนานที่ไหนสักแห่งเป็นแน่ โดยปล่อยให้ชิงเฉิงอยู่กับเขาเพื่อกระชับความสัมพันธ์ ฉันคิดว่าเป็นเรื่องที่ดี"

......

เฉินโม่กับซังซังไม่ง่ายเลยที่จะผ่านพ้นสองค่ำคืนนี้ไปได้อย่างเงียบสงบ ส่วนค่ายกลรวมพลังทิพย์ของเฉินโม่นั้น ได้หมดฤทธิ์ลงไปแล้ว เป็นเพราะพลังทิพย์ในหินหยกสูญสิ้นไปจนหมดแล้ว

โดยที่เฉินโม่อยู่ห่างจากการบรรลุเข้าสู่ชั้นสองแดนรวมพลังนั้น ก็แค่เพียงอีกไม่กี่วันในไม่ช้าแล้ว แต่เงื่อนไขสำคัญก็คือจะต้องรีบตามหาหินหยกให้ได้โดยเร็ว เพื่อจัดวางค่ายกลรวมพลังทิพย์ขึ้นใหม่

วันนี้ คือวันเสาร์ เฉินโม่เตรียมตัวที่จะไปหาเฉินซงจื่อ จากนั้นก็จะไปที่บ่อนพนันหินเพื่อเสี่ยงโชค

เมื่อรู้ว่าเฉินโม่กำลังจะออกไปด้านนอก ซังซังจึงพยายามที่จะลากเอียนชิงเฉิงให้ติดตามไปกับเฉินโม่ด้วย หมดหนทาง เฉินโม่จึงต้องพาพวกเธอไปด้วย

ตั้งแต่ที่เฉินโม่ใช้หมัดเทพเทียนเสวียน กระบวนท่าที่ฟาดฟันผางซื่อหยวนขาดออกเป็นสองท่อนแล้ว สายตาของซังซังที่มองไปยังเฉินโม่นั้น ก็พลันเพิ่มความเคารพมากเพิ่มขึ้นอีก

เฉินโม่รู้ดีว่า ซังซังได้นับถือว่าตัวเขาเองเป็นปรมาจารย์บู๊คนหนึ่งแล้ว

เฉินโม่ไม่ได้ไปอธิบายชี้แจงอะไร ปรมาจารย์บู๊น่ะเหรอ? เหอะเหอะ!

เอียนชิงเฉิงพูดบ่นขึ้นเล็กน้อย เพราะเดิมทีวันนี้เธอไม่อยากที่จะออกไปเดินเล่น แต่กลับถูกซังซังลากตัวให้ติดตามเฉินโม่ออกมาด้วย: "ซังซัง เธอทำไมต้องให้ฉันติดตามไอ้คนแข็งทื่อนี้ด้วยล่ะ เธอรู้ไหมว่าเมื่ออยู่กับเขาเป็นเวลานานแล้ว ฉันอาจจะเกิดความเบื่อหน่ายจนเจ็บป่วยไม่สบายขึ้นได้นะ! "

ซังซังมองไปยังเฉินโม่ที่เดินอยู่ด้านหน้าอย่างเป็นกังวล แล้วก็ทำมือแสดงท่าทางให้หยุดพูด: "คุณหนู คุณหนูพูดเสียงเบาหน่อยได้ไหม อย่าให้เขาได้ยินเลยเชียวล่ะ! "