บทที่1135

เฉินโม่และเฉินเข่อเอ๋อร์นั่งแยกโต๊ะและมีพื้นที่เปิดโล่งรอบ ๆ พวกเขา มันเป็นปรากฏการณ์ในงานเลี้ยงประจำปีเล็ก ๆ ของรุ่นหลังในตระกูลเฉิน

แม้ว่าคนรุ่นหลังในตระกูลเฉินจะหยุดกดขี่เฉินโม่อย่างเปิดเผยเพราะเฉินเข่อเอ๋อร์ แต่การเหยียดหยามเหล่านั้นก็เป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้โดยธรรมชาติ

"หมอนี้ หน้าด้านมากจริงๆ ถ้าเป็นฉัน คงจะไม่มีหน้าอยู่ที่นี่ต่อแน่ๆ"

"ช่างมันเถอะ คิดซะว่าเขาไม่มีตัวตนก็แล้วกัน? เข่อเอ๋อร์ปกป้องเขา ไม่จำเป็นต้องทำให้เข่อเอ๋อร์ขุ่นเคืองเพราะเขา"

"ใช่ ให้เขาดิ้นรนอีกสักสองวัน แล้วตอนที่งานเลี้ยงประจำปีเริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการ เรามารอดูเรื่องตลกกัน! ฉันได้ยินมาว่า ไอ้ขยะนั่นไม่ได้ขอทุนตั้งต้นจากตระกูลด้วยซ้ำ เป็นการสละสิทธิ์อย่างเห็นได้ชัดไม่ใช่เหรอ?"

"สละสิทธิ์? ฮ่าๆ เขาเป็นคนแรกในประวัติศาสตร์ของตระกูลเฉินของเรา ที่สละสิทธิ์จากการทดสอบของตระกูล เขาจะต้องแบกรับชื่อเสียไปตลอดชีวิต!"

"ดังนั้นตอนนี้เราไม่จำเป็นต้องยุ่งกับเขามากนัก นั่งรอให้งานเลี้ยงประจำปีเริ่มขึ้นก็พอ"

คำพูดเหล่านั้นเฉินโม่กับเฉินเข่อเอ๋อร์ได้ยินอย่างชัดเจน

ท่าทีของเฉินโม่นิ่งสงบ แต่เฉินเข่อเอ๋อร์ทนไม่ได้อีกต่อไป และอดไม่ได้ที่จะร้องขอความเป็นธรรมแทนเฉินโม่

"ฮึ่ม พี่เฉินโม่ จะให้ฉันบอกเรื่องที่ว่าคุณคือคุณเฉินออกมา แล้วดูว่าพวกเขาจะยังกล้าหัวเราะเยาะคุณอีกไหม?"เฉินเข่อเอ๋อร์พูดอย่างโกรธเคือง

"ให้พวกเขาพูดไปเถอะ ถ้าหมากัด เธอจะกัดกลับเหรอ?"เฉินโม่รินชาให้ตัวเองอย่างเงียบ ๆ และพูดเบา ๆ

"คุณไม่โกรธเหรอ?"เฉินเข่อเอ๋อร์ถามด้วยความสงสัย

เฉินโม่หัวเราะเบา ๆ:"ถ้าฉันโกรธเพราะคนเหล่านี้ ฉันคงโกรธจนตายไปนานแล้ว จะยังนั่งคุยกับเธอที่นี่ได้ไง?"

"ฮี่ฮี่ ก็จริงนะ ผู้สูงศักดิ์นั้นสงบและอิสระ แต่คนต่ำต้อยผิดหวังและเศร้าโศก พี่เฉินโม่ใจกว้าง เข่อเอ๋อร์ชื่นชมมาก"เฉินเข่อเอ๋อร์ไม่ลืมที่จะประจบประแจงเฉินโม่

"เข่อเอ๋อร์ล่ะ? เข่อเอ๋อร์อยู่ไหน?"