บทที่1150

เฉินกั๋วต้งหันหน้าไปทางอื่นและพูดอย่างไม่พอใจ:"ในเมื่อพี่รองตัดสินใจแล้ว ฉันไม่มีอะไรจะพูด แต่ถ้าวันหนึ่งเฉินโม่นำหายนะมาสู่ตระกูลเฉิน พี่รองก็อย่าลืมสิ่งที่พูดในวันนี้!"

เฉินกั๋วเหลียงพยักหน้า และพูดว่า:"พี่สาม ไม่ต้องกังวล ถ้าวันนั้นมาถึง ฉันยินดีแบกรับความรับผิดชอบทั้งหมด!"

เฉินกั๋วต้งเงียบไป

เฉินกั๋วจงที่อยู่ข้างๆ มองไปที่ทั้งสองที่กำลังทะเลาะกัน ถอนหายใจ:"ทั้งหมดนี้ก็เพื่อประโยชน์ของตระกูล แต่วิธีการจัดการกับสิ่งต่าง ๆ นั้นแตกต่างกัน ทำไมสองคนต้องเอาจริงเอาจังด้วย?"

เฉินกั๋วต้งหน้านิ่ง ยืนขึ้นและกุมมือให้เฉินกั๋วเหลียงและเฉินกั๋วจง:"พี่ใหญ่และพี่รอง ฉันยังมีสิ่งที่ต้องทำ ดังนั้นขอตัวก่อน"

เฉินกั่วจงส่ายหัว สีหน้าหมดหนทาง แล้วถอนหายใจ: "เฮ้อ......"

สีหน้าของเฉินกั๋วเหลียงเรียบเฉย เขามองแผ่นหลังเฉินกั๋วต้งแล้วพูดว่า:"งั้นไปเถอะ!"

บรรยากาศในห้องโถงค่อนข้างน่าเบื่อ การกระทำของเฉินกั๋งเหลียงเป็นเพียงเรื่องธรรมดาในสายตาของทุกคนในตระกูลเฉิน แม้แต่เฉินกั๋วต้งก็ยังไป และพวกเขาก็ยิ่งทำอะไรไม่ถูก

เฉินกั๋วเหลียงเหลือบมองทุกคนแล้วพูดว่า:"ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ก็ไปเถอะ!"

"เฉินโม่ ไปกับฉัน!"

"ครับ!"เฉินโม่หันกลับมามองที่เฉินจิงเย่และหลี่ซู่เฟิน มองดูพวกเขาอย่างปลอบโยน จากนั้นจึงพยักหน้าให้เฉินเข่อเอ๋อร์ และจากไปพร้อมกับเฉินกั๋วเหลียง

ในห้องรับรองของเฉินกั๋วเหลียง เฉินกั๋วเหลียงกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ มองไปที่เฉินโม่ด้วยสีหน้าเอ็นดู

"เสี่ยวโม่ นั่งลงสิ มีแค่เราสองปู่หลาน ไม่ต้องเกรงใจ!"เฉินกั๋วเหลียงพูดด้วยรอยยิ้ม

"ครับ!"เฉินโม่เดินไปหาเฉินกั๋วเหลียงและนั่งลง มองไปที่เสาหลักของตระกูลเฉิน เมื่อมองใกล้ๆ เฉินโม่พบว่าร่างกายของเฉินกั๋วเหลียงอาจจะอยู่ได้ไม่กี่ปี