บทที่1435

เฉินโม่ยังคงไม่ตอบ

เอียนชิงเฉิงหันไปมองซังซัง พูดอย่างเฉียบขาด “ซังซัง เธอไปเถอะ！”

ซังซังพูดอย่างร้อนใจ “คุณหนู คุณหนูพูดอะไรเนี่ย คุณหนูตกอยู่ในอันตรายฉันจะไปได้ยังไง คุณหนูไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น ฉันไม่มีทางไป ฉันจะขวางพวกมันพร้อมกับคุณหนู！”

เอียนชิงเฉิงถอนหายใจอย่างทำอะไรไม่ได้ จึงพยักหน้า “งั้นก็ได้ เราไปขัดขวางพวกมันพร้อมกัน”

“ค่ะ”

“เฉินไต้ซือ ฉันจะดูว่าคุณจะหดหัวไปถึงเมื่อไหร่！” ด้วยเสียงแห่งความลำพองใจ หลินว่านเหนียนบินผ่านท้องฟ้า ลอยอยู่เหนือคฤหาสน์ และมองลงไปยังคฤหาสน์

“เขามาแล้ว！” ในห้อง ซังซังพูดกับเอียนชิงเฉิง

“ไป เราออกไปเจอเขาหน่อย！” เอียนชิงเฉิงพูดอย่างราบเรียบ

หลินว่านเหนียนที่ยืนอยู่กลางอากาศ มือจับกระบี่ยาวเอาไว้ ฟันลงไปยังคฤหาสน์ที่อยู่ด้านล่าง “ยังไม่ออกมาอีก!”

โครม！

พลังงานกระบี่ที่ทรงอานุภาพทำให้ดาดฟ้าของคฤหาสน์พลิกคว่ำ

เสียงร้องของหงส์ฟ้าดังก้องดังขึ้น และแสงเจิดจ้าพุ่งตรงขึ้นไปบนท้องฟ้าจากคฤหาสน์ ยิงไปยังหลินว่านเหนียนที่อยู่กลางอากาศ

“นักบู๊แดนเทพ！”

หลินว่านเหนียนผงะเล็กน้อย หลบการโจมตีนั้น และยืนอยู่กลางอากาศมองดูความงามที่ไม่มีใครเทียบได้ที่อยู่ตรงหน้าเขา

“มีผู้หญิงที่สวยงามเช่นนี้อยู่บนโลกด้วย！หลินว่านเหนียนอดไม่ได้ที่จะแสดงความประหลาดใจ แต่ในไม่ช้า เขาก็กลับมาเป็นปกติ ผู้แข็งแกร่งแดนเทพ ไม่สามารถถูกสิ่งเหล่านี้ทำให้ลุ่มหลงได้อีกต่อไปแล้ว

เอียนชิงเฉิงที่ถือกระบี่หงส์ร้อง ก็ลอยอยู่กลางอากาศเช่นกัน และมองหลินว่านเหนียนอย่างเย็นชา

“เหตุใดถึงบุกเข้ามาทะเลสาบคืนรังของฉัน！” เอียนชิงเฉิงถามอย่างดุดัน

บนใบหน้าของหลินว่านเหนียนปรากฏด้วยความชื่นชม “ดูแล้วเธออายุไม่เกินยี่สิบอย่างแน่นอน คิดไม่ถึงว่าพลังบำเพ็ญนั้นถึงแดนเทพแล้ว เฉินโม่นั้นไม่ธรรมดาจริงๆ”