บทที่1492

ในที่สุด หลินฮ่าวหรานก็ไม่สามารถยิ้มได้อีกต่อไปแล้ว เขามองเฉินโม่ด้วยสีหน้าเคร่งขรึม แต่น้ำเสียงยิ่งเคร่งขรึมกว่า ฟังแล้วทำให้คนรู้สึกขนลุก

“แกกล้าตบฉัน!”

เฉินโม่กล่าวเยาะเย้ย “คอยดูให้ดี ฉันจะสาธิตอีกครั้ง แกดูว่าฉันกล้าไหม?”

หลังจากกล่าวจบ เฉินโม่ตบหน้าอีกข้างหนึ่งของหลินฮ่าวหรานอีกครั้ง แล้วรอยนิ้วห้านิ้วก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าที่ขาวเนียนอีกข้างหนึ่งทันที

เฉินโม่มองหลินฮ่าวหรานที่แสดงสีหน้าดุร้าย แล้วพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ ราวกับกำลังชื่นชมงานศิลปะ “อืม ตอนนี้สมดุลแล้ว”

“ฮ่าฮ่า......” เพื่อนนักเรียนที่อยู่รอบ ๆ ไม่สามารถทนได้อีกต่อไปแล้ว หัวเราะเสียงดังทันที ใช่ว่าพวกเขาอยากจะหัวเราะเยาะหลินฮ่าวหราน แต่เป็นเพราะคำพูดและการแสดงออกที่จริงจังของเฉินโม่มันตลกมาก

อย่างไรก็ตาม พวกเขารู้สึกตกใจกับพลังความแข็งแกร่งของเฉินโม่เล็กน้อย เฉินโม่พูดว่าตบก็ตบทันที โดยไม่สนใจว่าอีกฝ่ายเป็นใคร ซึ่งไม่ใช่ใครก็สามารถทำแบบนี้ได้

ฉินรั่วเฉินเป็นคนที่มีความสุขมากที่สุด มองเฉินโม่ด้วยสายตาเลื่อมใส

แต่เฉินเข่อเอ๋อร์กลับยิ้มไม่ออก หลินฮ่าวหรานทำให้เฉินโม่โกรธตามที่คาดการณ์ไว้จริง ๆ และเธอหวังว่าหลินฮ่าวหรานจะตายแบบไม่อนาถเกินไป

เพียงแต่ หลินฮ่าวหรานไม่ได้ตระหนักถึงเรื่องนี้ เขามองเฉินโม่ด้วยความดุร้าย กัดฟันกล่าวว่า “ถ้าแกไม่สามารถให้เหตุผลกับฉันได้ ฉันจะให้แกชดใช้สำหรับการกระทำในวันนี้!”

“จบเห่แล้ว ตอนนี้หลินฮ่าวหรานโกรธมากแล้ว ใครก็ได้ไปเกลี้ยกล่อมเข่อเอ๋อร์ เพื่อให้เธอเกลี้ยกล่อมลูกพี่ลูกน้องของเธอ อย่าไปล่วงเกินหลินฮ่าวหรานอีก” ผู้ชายที่มีความสัมพันธ์ที่ดีกับเฉินเข่อเอ๋อร์ กล่าวเบา ๆ กับผู้หญิงคนหนึ่ง

ผู้หญิงคนนั้นเหลือบมองหลินฮ่าวหรานที่แสดงสีหน้าดุร้าย เธอตกใจกลัวจนหดศีรษะ แล้วกล่าวว่า “ฉัน ฉันไม่กล้าไป”

ผู้ชายคนนั้นพูดไม่ออกอยู่ครู่หนึ่ง ทำได้เพียงถอนหายใจแล้วกล่าวว่า “เฮ้อ เข่อเอ๋อร์ ผมทำดีที่สุดแล้ว”

เฉินโม่มองหลินฮ่าวหรานที่กัดฟันด้วยความโกรธแค้น แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า “แกต้องการเหตุผลเหรอ? แค่อาศัยเรื่องที่แกกล้าวางยาน้องสาวของฉัน นับประสาอะไรกับการตบหน้าแก การที่ฉันไม่ฆ่าแก ถือว่าแกโชคดีแล้ว”

หลินฮ่าวหรานเงยหน้าแล้วหัวเราะเสียงดังทันที “ฮ่าฮ่าฮ่า พูดตลก แกบอกว่าฉันวางยา แล้วหลักฐานล่ะ? เรื่องมาถึงขนาดนี้แล้ว แกยังคิดจะใส่ร้ายฉันอีก? มันแสดงให้เห็นว่าแกเป็นคนเลวทรามต่ำช้ามาก!”

“ใส่ร้ายเหรอ? แกคิดว่าการกินยาแก้ล่วงหน้า แล้วฉันจะหาหลักฐานไม่ได้เหรอ?” เฉินโม่หลินกล่าวกับฮ่าวหรานด้วยสีหน้าหยอกล้อ