## ตอนที่ 911

หวางเฉิงและจางซินเหมิงทั้งหกคนหันไปมองเฉินโม่

“เฉินโม่ นายบ้าไปแล้วหรือไง?ศาสตราจารย์เสิ่นก่อนจากไปได้บอกอะไรไว้ นายลืมแล้วหรือไง!” หวางเฉิงดุ

เฉินโม่ไม่ได้สนใจคนเหล่านี้ แต่มองไปที่หานทงด้วยใบหน้าที่เย็นชา ดวงตาของเขาลึกเท่ากับท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาว คำพูดของหานทงนั้นไม่ได้มีผลต่อเขาเลยสักนิด

หานทงตกตะลึงครู่หนึ่ง ครั้งแรกที่เห็นเฉินโม่ เขารู้สึกว่าออร่าในตัวของเฉินโม่นั้นไม่เหมือนคนอื่นๆ

แต่หลังพิจารณาเฉินโม่ อย่างจริงจัง เขารู้สึกว่าเฉินโม่นั้นน่าจะเป็นนักศึกษาใหม่ปีหนึ่งคนนั้น ในด้านนี้หานทงพอจะมีตาเฉียบคมที่สามารถดูออกได้

“ไอ้หนู นายคือนักศึกษาใหม่ปีหนึ่งหรือเปล่า? ในเมื่อนายมาที่นี่ได้ ก็หมายความว่านายเป็นบุคคลชั้นนำในมหาวิทยาลัยหัวหนาน แต่ถ้าออกจากมหาวิทยาลัยหัวหนานแล้ว นายน่ะไม่ใช่อะไรทั้งนั้น” หานทงเงยหน้าขึ้นอย่างดูถูกและพูดอย่างเย่อหยิ่ง .

เฉินโม่ไม่มีความสุขหรือเศร้าใดๆ และพูดเบา ๆ : “นายพูดเรื่องไร้สาระให้มันน้อยๆ หน่อยได้มั้ย ? ถ้านายไม่กล้าพนัน นายก็อย่ามาพูดเสียงดังโวยวายตรงนี้!”

“ฮ่าฮ่า มหาวิทยาลัยหัวหนานผลิตเด็กแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?กล้าดีมาก น่าสนใจดี!” นักศึกษาจากโรงเรียนอื่นๆ ที่อยู่วนอยู่รอบๆ ดูเหมือนจะสนใจเฉินโม่มาก

รอยยิ้มบนใบหน้าของ หานทง หยุดนิ่ง เขาไม่คาดคิดว่าลูกพลับที่อ่อนนุ่มของมหาวิทยาลัยหัวหนานจะแข็งกร้าวเช่นนี้

“ไอ้หนู กล้าดีก็ลองพูดใหม่ดู!” หานทงนั้นโกรธจนหน้าแดง เขากัดฟันจ้องไปที่เฉินโม่

“ฉันบอกว่าถ้านายไม่กล้าพนันก็ออกไปไกลๆ ซะ นายหูหนวกหรือไง?ต้องการให้ฉันพูดเป็นครั้งที่สอง!” เสียงของเฉินโม่ดังขึ้นจากเดิมเล็กน้อย หานทงนั้นไม่ได้อยู่ในสายตาเขาเลยสักนิด

“ฮ่าฮ่า ไอ้เด็กคนนี้กล้าดีมาก! นี่เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นนักศึกษาตัวเก่งจากมหาวิทยาลัยหัวหนาน!” คนรอบฉันหัวเราะและยกย่องเฉินโม่

ใบหน้าของหานทงจากแดงเปลี่ยนเป็นม่วงเลยทีเดียว เขาอยากจะขึ้นไปทุบตีเฉินโม่สักยกหนึ่ง แต่มีนักศึกษาจาก 30 มหาวิทยาลัยมารวมกันที่นี่ ดังนั้นเขาจึงไม่กล้าที่จะใช้ความรุนแรงที่นี่

“ไอ้หนู ถ้าอยู่ฉันข้างนอก ตอนนี้นายคงอยู่บนพื้นไปนานแล้ว!” หานทงกัดฟันแน่น และบีบคำพูดระหว่างฟันของเขาออกมาเป็นประโยค