บทที่ 109 ความสัมพันธ์ของสวี่รั่วฉิงและตระกูลซูดึงดูดความสนใจเขานานแล้ว

ลี่ถิงเซิ่งแนบเข้ามาใกล้เกินไป ระหว่างจมูกล้วนคือลมหายใจที่วนเวียนบนตัวเขา ความร้อนบนข้อมือยากที่จะเพิกเฉย ร้อนจนสวี่รั่วฉิงหัวใจสั่นเล็กน้อย

“ช่วยอะไร?” น้ำเสียงสวี่รั่วฉิงมีความลังเลเล็กน้อย

ลี่ถิงเซิ่งจับมือสวี่รั่วฉิง ขยับมันขึ้นไปเล็กน้อย

ตามการเคลื่อนไหวของเขาทำให้แขนเสื้อเชิ้ตขาวบนตัวเขา เผยให้เห็นกระดูกข้อมือที่โผล่ออกมา

จากนั้น เขาก็จับมือสวี่รั่วฉิงมาหยุดที่ขอบคอเสื้อเขา

หลังจากเสียงทุ้มต่ำของชายหนุ่มลดลง ก็ยิ้มแหบแห้งเล็กน้อย

สวี่รั่วฉิงหัวใจเต้นช้าลงหนึ่งจังหวะ

เสียงลี่ถิงเซิ่งแทรกเข้ามาในหูเธอ ไม่มีวิธีใดๆ หยุดมันได้

“ผูกเนกไท เป็นไหม?”

เนกไทเส้นนั้นในมือสวี่รั่วฉิง เนื้อสัมผัสยอดเยี่ยมมาก คงเป็นฝีมือของนักออกแบบที่มีชื่อเสียงท่านหนึ่งจากยุโรปตอนใต้

ถึงเธอจะไม่ค่อยรู้เรื่องเสื้อผ้าผู้ชายมากเท่าไร แต่ก็รู้ว่าคนทั่วไปไม่สามารถเป็นเจ้าของวัตถุง่ายๆ

“ประธานลี่ ฉัน……” ลิ้นพันเงอะงะ และกัดโดนมัน

ทันใดนั้น สวี่รั่วฉิงก็เจ็บจนขมวดคิ้วขึ้นมา

คิ้วโค้งเรียวได้รูปขมวดแน่นในขณะนี้

เจ็บมาก

ในแววตาลี่ถิงเซิ่งมีรอยยิ้มจางๆ

เขาไม่รีบร้อน ราวกับรอการกระทำของสวี่รั่วฉิงอย่างสงบ

ผ่านไปครู่หนึ่ง เมื่อความเจ็บปวดที่ปลายลิ้นหายไประดับต้นๆ แล้ว สวี่รั่วฉิงก็กำเนกไทในมือเบาๆ พลิกฝ่ามือช้าๆ แผ่ออกไปทางลี่ถิงเซิ่ง

เนกไทสีเงินเข้มตัดกับฝ่ามือขาวนุ่มของสวี่รั่วฉิง สีแตกต่างกันอย่างชัดเจน ศึกสองแผ่นดิน

“ประธานลี่ ฉันผูกเนกไทไม่เป็นค่ะ” น้ำเสียงสวี่รั่วฉิงเบาเล็กน้อย “ฉันไม่เคยช่วยใครผูกเนกไทมาก่อน”

ช่วงที่เสียงสวี่รั่วฉิงพูด เธอนึกถึงตอนที่ตัวเองเจอลี่ถิงเซิ่งที่ลี่ซื่อกรุ๊ปครั้งแรก คว่ำปากเล็กน้อย จากนั้นก็ปิดมันแน่น

ภาพลักษณ์เธอในตอนนั้นเจ้าหญิงผู้มากประสบการณ์และเสน่ห์หลากหลาย

ไม่เคยช่วยผู้ชายผูกเนกไทมาก่อน เกินไปแล้ว

สวี่รั่วฉิงหลุบตาลงโดยไม่รู้ตัว ไม่กล้ามองชายตรงหน้า

ลี่ถิงเซิ่งเห็นสวี่รั่วฉิงเป็นแบบนี้ ก็หัวเราะเบาๆ ไม่เปิดเผยการกระทำพูดอย่างทำอย่างของเธอ ไม่แหย่เธออีกต่อไป

เขาจับสองมือสวี่รั่วฉิงอีกครั้ง มันนุ่มเหมือนไร้กระดูก และเล็กมาก

บางทีเขาสามารถใช้มือข้างหนึ่งกำรอบสองมือของหญิงสาวได้เลย

ลี่ถิงเซิ่งจับมือสวี่รั่วฉิง การกระทำสงบนิ่ง แล้วดึงเธออย่างเอื่อยเฉื่อย

ไม่กี่นาทีต่อมา ด้วยความช่วยเหลือจากลี่ถิงเซิ่ง สวี่รั่วฉิงจึงช่วยผูกเนกไทให้ใครสักคนเป็นครั้งแรกในชีวิต

ขณะที่ลี่ถิงเซิ่งปล่อยมือ สวี่รั่วฉิงก็รีบถอยหลังสองก้าวอย่างรวดเร็ว

เหมือนกระรอกน้อยตกใจกลัวตัวหนึ่ง

เมื่อครู่นี้ตอนที่ลี่ถิงเซิ่งจับมือเธอสอนวิธีผูกเนคไทเธอ ทั้งสองแทบจะแนบชิดกัน

ลมหายใจแผดเผาของเขาจากล่างขึ้นบน รดบนแก้มและบริเวณหูของเธอเบาๆ

อุณหภูมิของฝ่ามือชายหนุ่มก็ยากสำหรับเธอที่จะเพิกเฉย

อุณหภูมิบนใบหน้าสวี่รั่วฉิงสูงขึ้นเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว ปลายหูแดงนิดหน่อย

เพื่อสะดวกในการทำงาน สวี่รั่วฉิงมัดผมยาวอยู่เสมอ เผยให้เห็นลำคอหงส์และใบหูอิ่มกลมน่ารัก

ลี่ถิงเซิ่งเห็นปลายหูแดงๆ ของหญิงสาวในสายตา หยิบชุดสูทขึ้นมาอย่างสงบเยือกเย็น สวมมันอย่างเอื่อยเฉื่อย

สิ่งที่สวี่รั่วฉิงไม่รู้ ท่าทางที่เธอเขินอายในตอนนี้ ภายใต้ความเงียบสงัด มันมีเสน่ห์เพิ่มขึ้น

“ไป” ลี่ถิงเซิ่งเดินมาข้างหน้าหญิงสาว แล้วพูดเสียงทุ้ม

สวี่รั่วฉิงตกตะลึง จากนั้นก็นึกขึ้นได้ว่าลี่ถิงเซิ่งจะไปส่งตนกลับบ้าน

“ประธานลี่ ฉันขับรถมาเอง”

อีกนัยหนึ่งคือ ตอนนี้คุณไปส่งฉันกลับ แล้วรถฉันจะทำอย่างไร