บทที่ 183 คืนนี้มีเวลามั้ย ไปซิ่งที่ถนนชายหาดดูรอบนึงกันปะ

“เธอย้ายออกไปแล้วหรอ？”ลี่ถิงเซิ่งหึอย่างเย็นชา：“ก็ดี สั่งให้คนทำความสะอาดคฤหาสน์ใหม่หมด”น้ำเสียงของลี่ถิงเซิ่งเย็นชา ฟังไม่ออกอารมณ์ใดๆ

ใบหน้าหล่อเหลาแทบจะกลายเป็นน้ำแข็ง ดวงตาที่เย็นยะเยือกจนหลี่อานอดไม่ไว้หนาวสั่นขึ้นทีนึง

หลังจากหลี่อานออกจากห้องทำงาน ลี่ถิงเซิ่งพยายามรวบรวมความสนใจไว้ที่งาน

เขาแค่นึกถึงว่าตัวเองอาจจะมีอะไรกับสวี่รั่วยี ก็รู้สึกขยะแขยงและรังเกียจขึ้นมา

ตามนิสัยของสวี่รั่วยีแล้ว หลายวันนี้ คุณนายสวี่ต้องโทรมาแน่

พอนึกถึงนี้แล้ว ลี่ถิงเซิ่งก็แอบด่าคำหยาบคำนึงที่น้อยมากจะพูดออกมา

สวี่รั่วฉิงเปิดประตูเข้ามาก็ได้ยินคำหยาบที่ผู้ชายด่า ด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่มีเสน่ห์ของผู้ชาย

มือซ้ายของเธอที่จับราวประตูแข็งทื่อไปโดยตรง：“ประธานลี่คะ คุณคงไม่ได้ด่าฉันใช่มั้ยคะ？”สวี่รั่วฉิงชี้จมูกตัวเองแล้วพูด

ลี่ถิงเซิ่งเงียบ สวี่รั่วฉิงที่ไม่รู้เรื่องอะไรด้วยเลย ใบหน้าขาวใสดูไร้เดียงสา

เธอทำตาปริบๆ มองผู้ชายที่นั่งอย่หลังโต๊ะทำงาน

วันนี้ทั้งวัน ลี่ถิงเซิ่งเหมือนที่หลี่อานพูดไม่มีผิด หน้าบึ้งทั้งวัน

ถึงเขาจะไม่ได้ติเรื่องงานของเธอ แต่ว่าสวี่รั่วฉิงดูออกว่าเขาโกรธอยู่

แถมเป็นชนิดที่ว่าเอาใจยังไงก็ไม่ดีขึ้นแบบนั้น

สวี่รั่วฉิงนำเอกสารแผนกน้ำหอมวางไว้บนโต๊ะ แล้วช่วยรดน้ำพืชอวบน้ำในห้องตามเคย ถึงเดินมาข้างโต๊ะของผู้ชายอย่างระมัดระวัง แล้วถามอย่างอ้อมๆ：“ประธานลี่คะ คุณอารมณ์ไม่ดีใช่ไม่คะ？”

มือที่กำลังเซ็นชื่ออยู่ของลี่ถิงเซิ่งได้หยุดลง

อักษรตัวสุดท้ายยังไม่ทางจะเขียน

ปากกาก็ถูกวางลง แล้วเงยหน้าขึ้นมามองผู้หญิงตรงหน้า

คิ้วบางเรียวสวยยักคิ้วขึ้น มองเขาอย่างจดจ่อด้วยสีหน้าจริงจัง

แววตาเห็นความกังวลได้อย่างชัดเจน

การรับรู้นี้ทำให้อารมณ์ของลี่ถิงเซิ่งดีขึ้นมาหน่อย เขายักคิ้วมองผู้หญิงตรงหน้าแล้วถาม：“เธอกำลังเป็นห่วงฉันงั้นหรอ？”

สวี่รั่วฉิงพูดแบบไม่ต้องคิด：“ถ้าประธานลี่อารมณ์ไม่ดีละก็ ลองไปซิ่งรถดูสิคะ？วันไหนถ้าฉันอารมณ์ไม่ดี ฉันก็จะไปซิ่งรถที่ถนนชายหาด พอได้ออกเหงื่อทั้งตัว ดื่มด่ำกับความตื่นเต้นเสร็จ อารมณ์ก็จะดีขึ้นเองค่ะ！”

โกดังเก็บรถของลี่ถิงเซิ่งมีรถสปอร์ตตั้งเยอะแยะ เป็นคนชอบซิ่งรถไม่ผิดแน่

ไม่มีอะไรที่ระบายอารมณ์ได้มากกว่าการซิ่งรถแล้ว

“นี่เป็นการแนะนำของฉันค่ะ”สวี่รั่วฉิงพูดด้วยรอยยิ้มเสร็จ หลังจากนั้นคิดๆแล้วก็พูดเสริมต่อ：“ไม่ใช่แค่ฉันคนเดียวนะคะ หลี่อานก็เป็นห่วงคุณมาก วันนี้ เขามาถามเรื่องของคุณกับฉันเยอะเลยค่ะ เขายังนึกว่าฉันทำอะไรผิดแล้วทำให้คุณโมโหอีกด้วยล่ะ ฉันโคตรซวยเลย！”

ลี่ถิงเซิ่ง：“……”

ไม่ต้องพูดว่าหลี่อานเป็นห่วงเขาคำพูดครึ่งหลังหรอกนะ อารมณ์หงุดหงิดของลี่ถิงเซิ่งถูกคำพูดของสวี่รั่วฉิงทำหายไปไม่น้อย

เห็นคิ้วของลี่ถิงเซิ่งค่อยๆคลาย สวี่รั่วฉิงค่อยยังโล่งใจ

ก็รู้กันว่าออร่าของลี่ถิงเซิ่งแข็งแกร่งมาก

ตอนที่เขาอารมณ์เสีย สวี่รั่วฉิงอยู่ห้องเดียวกับเขาแทบจะถูกกดดันจนหายใจไม่ออก

“เอาเป็นว่า ประธานลี่ ถ้าคุณอารมณ์ไม่ดีจริงๆ ก็ลองไปดู...”

สวี่รั่วฉิงพูดได้ครึ่งเดียวก็ถูกลี่ถิงเซิ่งพูดแทรกขึ้นมา

“คืนนี้มีเวลามั้ย ไปซิ่งที่ถนนชายหาดดูรอบนึง？”ริมฝีปากของลี่ถิงเซิ่งยิ้มขึ้น รอยยิ้มดูมีเลศนัย

สวี่รั่วฉิง：“……”

จู่ๆ เธอก็รู้สึกว่าตัวเองขุดหลุมศพฝังตัวเองชัดๆ

……

ลี่ถิงเซิ่งเป็นคนบ้างานที่มีชื่อเสียงในแวดวง

ปกติเพื่อนของเขาชวนเขาไปซิ่งรถ เขาปฏิเสธโดยตรงทุกครั้ง

และเหตุผลที่ปฏิเสธก็มีเพียงข้อเดียว...งาน