บทที่ 192 ตอนนั้น ยังกล้าบอกว่ารักผมอยู่เลย ตอนนี้ กลับไม่กล้าเผชิญหน้าแล้วหรอ

ดวงตาสดใสของสวี่รั่วฉินกะพริบทีนึง ริมฝีปากแดงยกขึ้นนิดๆ เผยรอยยิ้มสวยงามออกมา

นิ้วขาวเนียนของเธอจิ้มที่โต๊ะทำงานเบาๆทีนึง

เมื่อกี้ ตอนที่จางเฉิงขวางเธอไว้คุยเรื่องโฆษณา เธอสังเกตเห็นอะไรบางอย่าง

นั้นก็คือลี่ถิงเซิ่งได้ช่วยเธอปฏิเสธคำขอของจางเฉิง

สวี่รั่วฉินนึกถึงนี้ มุมปากก็ยิ่งสูงขึ้นอย่างอดไม่ได้：“ประธานลี่ คุณช่วยฉันปฏิเสธงานโฆษณาหรอคะ？เพราะอะไรคะ？เพราะหึงงั้นหรอคะ？”

เธอมองหน้าลี่ถิงเซิ่งอย่างจริงจัง นัยน์ตามีเงาสะท้อนของผู้ชาย

เธอไม่อยากให้ตัวเองพลาดทุกรายละเอียดใดๆ บนใบหน้าของลี่ถิงเซิ่ง

ลี่ถิงเซิ่งก็ไม่อยากปกปิด ทิ้งตัวไปข้างหลังแล้วพิงอยู่ที่โซฟา：“คุณเดาไม่ผิด”

แววตาของผู้ชายเผยให้เห็นความเร่าร้อน

แม้กระทั่งความสัมพันธ์พวกเขายังไม่ได้ยืนยันใดๆ ต่างคนต่างพยายามลองใจอีกฝ่าย ว่าตัวเองสำคัญกับอีกฝ่ายมากแค่ไหน

สวี่รั่วฉินได้ยินลี่ถิงเซิ่งตอบทันทีโดยที่ไม่ลังเล แล้วตาสว่างทันที

“ประธานลี่คะ ครั้งนี้ คุณตอบได้เร็วมากเลยนะคะ แต่ฉันไม่เคยคิดมาก่อนเลยนะคะ ว่าคุณจะหึงหวง แสดงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของได้ขนาดนี้ แค่ไปถ่ายโฆษณาชิ้นเดียว ไม่ได้ไปถ่ายละครสักหน่อย คุณยังกลัวฉันจะถูกคนอื่นเห็นอะไรหรือไง？”

ลี่ถิงเซิ่งมองสวี่รั่วฉินจากหัวจรดเท้ารอบนึง แล้วยื่นเอกสารในมือให้เธอ：“สุดสัปดาห์นี้ มีงานเลี้ยงงานนึง คุณไปออกงานกับผม ตอนนี้ แทนที่มีเวลามาลองใจผม สู้ไปทำงานของตัวเองให้เสร็จก่อนจะดีกว่ามั้ย”

ปากทำเป็นพูดอย่างจริงจัง แต่มุมปากบางของลี่ถิงเซิ่งกลับโค้งขึ้น

แน่นอนว่าสวี่รั่วฉินก็ไม่พลาดที่จะสังเกตเห็นรอยยิ้มนั้นของเขา

หึ ปากบอกไม่อยาก แต่ร่างกายโกหกไม่เป็นหรอกนะ

ที่จริงก็คือไม่อยากให้คนอื่นเห็นหน้าตาเธอตอนถ่ายโฆษณามากกว่า？

สวี่รั่วฉินรับเอกสารที่ลี่ถิงเซิ่งยื่นมาดู

คืองานเลี้ยงที่จัดขึ้นโดยประธานดังอีกคนในเมืองหลินชวน รายชื่อในรายการเชิญ มีคนดังมากมายของเมืองหลินชวน ในนั้นย่อมมีชื่อของคุณนายสวี่กับคุณสวี่ ยังมี……แม่ของลี่ถิงเซิ่ง คุณนายลี่

แต่ว่าน่าแปลกมาก ที่ไม่มีชื่อสวี่รั่วยีอยู่ด้วย

สวี่รั่วฉินยกคิ้ว น้ำเสียงฟังดูจริงจังกว่าเมื่อกี้

เวลาที่เธอตั้งใจทำงาน ก็จะจริงจังมาก

“ประธานลี่คะ ในการด์เชิญมีสองสามีภรรยาของตระกูลสวี่และยังมีแม่ของคุณ……ถ้าฉันไปด้วยละก็ มันไม่ค่อยเหมาะหรือเปล่าคะ？อีกอย่าง นักข่าวคงต้องทำข่าวที่คุณพาฉันออกงานด้วยแน่เลยนะคะ”

จนถึงตอนนี้ สื่อของเมืองหลินชวนก็ไม่ลืมที่จะเอาเรื่องของเขากับสวี่รั่วยีมาทำข่าว

ถ้าเกิดผู้ใหญ่ของทั้งสองฝ่ายต่างมาร่วมงานด้วย ถ้าลี่ถิงเซิ่งพาเธอไปด้วย นั่นมันเอาจุดอ่อนไปมอบให้กับสื่อชัดๆ

ลี่ถิงเซิ่งหัวเราะเบาๆทีนึง

เสียงของเขาฟังดูทุ้มต่ำและน่าฟัง ทำให้ใจของเธอละลายโดยไม่มีเหตุผล

เขาหัวเราะอะไร？มีอะไรน่าหัวเราะงั้นหรอ？

สวี่รั่วฉินรู้สึกมึนงง เธอทำแก้มป่องแล้วมองหน้าผู้ชาย

ลี่ถิงเซิ่งมองเธอด้วยหางตา รอยยิ้มที่มุมปากดูอ่อนโยนและรู้สึกจนปัญญา เหมือนเขากำลังคุยอยู่กับเด็กอย่างไรอย่างนั้น：“ทำไม ตอนก่อนหน้านี้ที่บอกรักผม ไม่ได้คิดถึงเรื่องพวกนี้เลยงั้นหรอ？”

สวี่รั่วฉิน：“……”

ลี่ถิงเซิ่งเห็นเธอเงียบ เลยอยากแกล้งเธอเล่น

สวี่รั่วฉินที่ปกติปากจัด คนอื่นพูดมาคำนึง เธอสามารถสวนกลับเป็นสิบคำ

ได้เห็นเธอหงอยเป็นเรื่องที่หาเจอได้ยากมาก

“กล้าบอกว่ารักผม พอตอนนี้ กลับไม่กล้าเผชิญหน้ากับเรื่องพวกนี้แล้วหรอ？ฮื๊ม？”

“ใครว่าฉันไม่กล้า ก็แค่งานเลี้ยงงานนึง？ในเมื่อ ชื่อเสียงฉันในเมืองหลินชวนก็ไม่ได้ดีไปไหนอยู่แล้ว ถ้าจะเสียชื่อจริง คนที่เสียก็เป็นประธานลี่คุณเองต่างหาก！”สวี่รั่วฉินประชดกลับ

พอดีเลย ได้ยินว่าวันนี้มีแบรนด์ดังแบรนด์นึงสามารถสั่งจองชุดราตรีที่สั่งตัดพิเศษได้ หวังว่าจะยังทันนะ

ลี่ถิงเซิ่งแอบยิ้มทีนึง

ถูกยั่วยุไม่ได้เลยจริงๆ

แค่พอมีคนยั่วยุเข้าหน่อย สมองก็โง่ทันที