บทที่134 ประธานลี่ทนเห็นภาพที่แอนนาจูบกับผู้ชายคนอื่นไม่ได้

หลี่อานอึ้งไป และรีบตามลี่ถิงเซิ่งออกจากกองถ่ายไป

สีหน้าของลี่ถิงเซิ่งจะว่าดีก็ไม่ใช่ แต่จะว่าไม่ดีก็ไม่ใช่อีก

เขาก็เหมือนปกติทั่วไป ไม่ค่อยแสดงอารมณ์ออกทางสีหน้าเท่าไหร่

ลี่ถิงเซิ่งจ้องมองหลี่อานอย่างเย็นชา: “นายออกมาทำไม?”

หลี่อานอึ้ง: “ก็ประธานลี่ออกมา ผมถึงได้ตามออกมา”

ลี่ถิงเซิ่งเงียบไปหนึ่งวินาที: “เมื่อการถ่ายทำฉากเสร็จ ออกมาบอกฉัน”

ในใจของหลี่อานคิดว่า นี่มันคำขอที่แปลกประหลาดมาก

แต่ด้วยความที่เป็นผู้ใต้บัญคับบัญชา หลี่อานทำได้เพียงทำตาม: “ได้ครับ ประธานลี่”

เมื่อกลับมาถึงที่กองถ่าย หลี่อานถึงได้รู้ตัวอย่างเชื่องช้าว่า หรือว่าประธานลี่ไม่อยากเห็นภาพที่แอนนาจูบกับผู้ชายคนอื่น?

ถึงจะเป็นแค่มุมกล่อง แต่บรรยากาศก็ไม่เลว

ลี่ถิงเซิ่งออกจากสถานที่ถ่ายทำ สวี่รั่วฉิงได้มองไปทางเขา

นายแบบ： “คุณแอน?”

สวี่รั่วฉิงถึงได้สติกลับมา และคุยกับนายแบบต่อมาจะถ่ายทำอย่างไรดี

สวี่รั่วฉิงไม่ได้เรียนสายการแสดงมาโดยตรงนะ การแสดงของเธอคงสู้นักแสดงไม่ได้ เป็นเพียงโฆษณาน้ำหอมที่มีหัวข้อเดียวกับรักแรก ยิ่งเป็นคนที่ไม่แต่งหน้า ก็จะยิ่งสามารถแสดงออกความรักที่บริสุทธิ์และความไม่แน่ใจในความรักในช่วงวัยเรียนได้

คิ้วของผู้หญิงสั่นนิดหน่อย เมื่อนึกถึงจะจูบคนที่ตัวเธอชอบสมัยเรียน วินาทีนี้ทำให้คนที่อยู่ในสถานที่ถ่ายทำกลั้นหายใจ

และจางเฉิงที่เคยถ่ายทำโฆษณาด้านการค้านับไม่ถ้วนก็ยังเอ๋อไปเลย

เขากลับลืมตะโกน: “คัท”

ผ่านไปไม่นาน จางเฉิงถึงได้สติกลับมาและตะโกนออกมา: “คัท!”

เขาถึงกระโดดขึ้นมาจากเก้าอี้: “ประสบความสำเร็จมาก แอนนา ฉันไม่รู้ว่าคุณจะมีพรสวรรค์ขนาดนี้! พูดจริงๆนะ ฉันคิดว่าคุณน่าจะพิจารณาเข้าวงการบันเทิงนะ!”

สวี่รั่วฉิงปล่อยมือที่จับเสื้อนอกของนายแบบ และใช้สายตาที่เย็นชามองไปที่จางเฉิง: “ผู้กำกับจาง ฉันเคยบอกแล้วว่าฉันไม่สนใจที่จะเข้าวงการบันเทิง ที่ฉันมาถ่ายโฆษณาเพราะอะไร คุณรู้ดีกว่าฉัน ไม่ใช่หรือ?”

ผู้กำกับจางยิ้มกริ่ม： “ถ้าต่อไปมีโอกาส ฉันยังหวังว่าจะได้ร่วมงานกับคุณนะ พักก่อนนะ อีกสักพักถ่ายฉากต่อไป”

ระหว่างที่หลี่อานออกจากสถานที่ถ่ายทำและคิดในใจ ดีที่ลี่ถิงเซิ่งไม่อยู่ตอนเขาถ่ายทำกัน ฉากจูบของแอนนาและนายแบบเมื่อกี้ดูสมจริงมาก เขายังเขินและใจเต้นแรงเลย

ถ้าลี่ถิงเซิ่งเห็นละก็ นายแบบคนนี้อาจจะถูกขึ้นบัญชีดำ และผู้กำกับจางก็อาจจะไม่รอดด้วย.....

“ประธานลี่ ตอนนี้เขากำลังพักกันอยู่ อีกสักพักจะถ่ายทำฉากต่อไป”

ลี่ถิงเซิ่งพยักหน้าตอบคำว่าอืม: “ฉันรู้แล้ว”

หลี่อานฟังจากคำพูดของเขายังเดาอารมณ์ของเขาไม่ออกเลย เลยไม่กล้าเล่าบรรยากาศการถ่ายทำเมื่อกี้ให้เขาฟัง

การถ่ายทำหลังจากนี้ ประสบความสำเร็จมาก ตอนที่ถ่ายทำเสร็จ นายแบบได้เดินตรงหน้ามาคุยด้วย

“คุณแอน ครั้งนี้ได้ร่วมงานกับคุณรู้สึกดีใจมาก หวังว่าจะได้ร่วมงานกันอีกนะครับ”

นายแบบมีหน้ามีตาที่สดใส ตอนที่เขายิ้มทำให้คนรู้สึกร่าเริง

เผชิญหน้ากับคนแบบนี้ สวี่รั่วฉิงจะทำสีหน้าที่เย็นชาก็ไม่ได้

เธอพยักหน้าและเก็บของตัวเองยิ้มอ่อนๆ: “ขอบคุณนะ แต่ฉันไม่ใช่นักแสดง ต่อไปเราคงไม่ได้ร่วมงานกันอีกแล้ว”

ริมฝีปากจองนายแบบเงยขึ้นมา： “อาจจะได้ร่วมงานกันอีกก็ได้นะ”

สวี่รั่วฉิงมองไปที่หนึ่งเขา: “ถ้าเราได้ร่วมงานกันอีก ฉันเลี้ยงข้าวนายได้นะ ก็ถือว่าฉันแพ้การพนันก็แล้วกัน”

พูดจบ สวี่รั่วฉิงโบกมือให้เขาเตรียมตัวจะกลับไป

ลี่ถิงเซิ่งยื่นอยู่ไม่ไกลจากเธอ กำลังถือโทรศัพท์อยู่ ไม่รู้ว่าเขากำลังทำอะไร

ผ่านไปหลายวินาที โทรศัพท์ของสวี่รั่วฉิงที่อยู่ในกระเป๋าเสื้อคลุมสั่น

เธอหยิบโทรศัพท์ออกมาดู เป็นข้อความวีแชทที่ส่งมาจากผู้ชาย

“ไปแล้ว”

สวี่รั่วฉิงอมยิ้ม เก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋า

เธอเดินไปหาลี่ถิงเซิ่ง: “หลี่อานคงไม่ถูกคุณไล่กลับไปอีกแล้วนะ?”