ตอนที่ 162
บทที่162 เพราะฉันต้องช่วยใครคนบางคนดูต้นทาง
October 22, 2026
“คุณอาซูงานฉันไม่ยุ่ง ที่สำคัญถึงงานจะยุ่ง ท่านมาถึงที่นี่แล้วฉันจะไปต้อนรับด้วยตนเองเลย ก่อนหน้าเรื่องเครื่องหอมยังต้องรบกวนท่านเลย” สวั่รั่วฉิงยิ้มอ่อนๆ
คุณผู้ชายซูยิ้ม: “หลายปีผ่านไปแล้ว เธอยังเกรงใจเหมือนเดิม”
เขาถือว่าสวี่รั่วฉิงเป็นลูกสาวของตัวเองตลอด ใครจะรู้หกปีผ่านไปแล้ว บางครั้งเจ้าเด็กคนนี้ยังเกรงใจอย่างน่าตกใจอยู่เลย
สวี่รั่วฉิงหัวเราะออกมา
“งั้นผมจะไม่รบกวนเธอแล้ว ยังมีงานที่จะต้องทำใช่มั้ย? รีบไปทำเถอะ”
“ไม่เป็นไร งั้นถึงเวลานั้นที่ท่านถึงท่านก็บอกฉันด้วยนะ” สวี่รั่วฉิงพูดออกมา
เมื่อวางสายสวี่รั่วฉิงกลับไปที่ห้องประชุม เห็นลูกน้องของเธอเองใช้สายตาที่สาระแนมองมาที่เธอ
เธอขมวดคิ้วเล็กน้อย: “ทำไมพวกคุณถึงมีสีหน้าแบบนี้?”
กลุ่มสาระแนที่มีฟ่านเซียวเซียวเป็นหัวหน้าได้พูดออกมาเสียงเดียวกันว่า: “ผู้ดูแลแอน โทรศัพท์มาจากใครหรือ? ประธานลี่หรือ?”
โดยเฉพาะฟ่านเซียวเซียวเธอถึงขั้นที่กะพริบตาเหมือนกำลังสบประมาท
สวี่รั่วฉิงอึ้งไปพักหนึ่งและตอบทันทีว่า: “ไม่ใช่”
คนที่อยู่ในห้องประชุมงงไปตามๆกัน
กลับไม่ใช่ประธานลี่ที่โทรมา?
แล้วยังมีสายจากใครที่แอนนาถือว่าเป็นเรื่องส่วนตัว?
สวี่รั่วฉิงมองไปที่ลูกน้องของเธอเอง ริมฝีปากที่ค่อยๆอ้าออก: “พอแล้วหยุดทายมั่วๆได้แล้ว รีบประชุม!
หลังจากเลิกงานกลับบ้าน สวี่รั่งฉิงกินข้าวเย็นเสร็จแล้วช่วยสวี่อี้หานทำการบ้าน แล้วไปอาบน้ำ
เธอพึ่งมานั่งที่โซฟา เตรียมที่จะดูซีรี่ย์ความรักและซูจิ่วเอ๋อร์ก็ได้ส่งข้อความทางวีแชทมา
” พ่อฉันบอกเธอหรือยังว่าอาทิตย์หน้าจะไปเมืองหลินชวน”
สวี่รั่วฉิงตอบว่า:” ถ้าเธอจะซื้ออะไรมาฝากก็ส่งมาที่คอนโดฉันเลย จะลำบากให้สังเกตการณ์เอามาทำไม มันยุ่งยากมากนะ”
ซูจิ่วเอ๋อร์:” ถ้าส่งไปจะถูกด่านศุลกากรตรวจยึดได้ง่าย เดียวฉันฝากไปดีแล้ว!”
สวี่รั่วฉิงกุมขมับ:” ตกลงเธอฝากคุณอาเอาอะไรมาให้......”
ก่อนที่คุณผู้ชายซูจะมาถึงที่เมืองหลินชวนหนึ่งวัน สวี่รั่วฉิงรู้ว่าเขานั่ง เที่ยวบินอะไรมา”
พอดีว่าสวี่รั่วฉิงยังมีวันลาพักร้อนโดยไม่ถูกหักเงินเดือนเหลืออยู่หลายวัน เธอก็เลยลางานกับลี่ถิงเซิ่ง
ลี่ถิงเซิ่งไม่ได้ถามเหตุผลเธอ ก็แค่ถามเพียงว่า: “ไปรับใคร?”
สวี่รั่วฉิงเงียบไปพักหนึ่งและรู้สึกแปลกใจเกี่ยวกับความไวของลี่ถิงเซิ่ง
สวี่รั่วฉิงไม่ได้คิดลึกอะไรก็ตอบตามระเบียบปฏิบัติของบริษัทว่า: “ไปรับผู้ใหญ่คนหนึ่ง”
ลี่ถิงเซิ่งพยักหน้าตกลงให้สวี่รั่วฉิงลางาน
ขณะเดียวกันสวี่รั่วยีและเลขาของเธอได้พูดว่า: “คนที่จะมาร่วมงานเวทีการอภิปรายเศรษฐกิจมาถึงเกือบจะหมดแล้ว หลายวันที่ไปสังเกตการณ์ที่สนามบินมีความคืบหน้าอะไรมั้ย?”
เลขาส่ายหัว: “ยังไม่เจอแอนนาและประธานซูเลย”
“สายที่สุดคงเป็นพรุ่งนี้ พรุ่งนี้ส่งคนไปสังเกตการณ์ที่สนามบินมากขึ้นถ้าเห็นแอนนาและคนของซูซื่อกรุ๊ป ก็รีบถ่ายรูปมา รูปที่ดูใกล้ชิดยิ่งดีเพราะทำให้คนอื่นเข้าใจผิดได้ง่าย ถ้าพวกเขาถ่ายมาได้เงินรางวัลไม่ต้องห่วง”
วันต่อมาสวี่รั่วฉิงไม่ได้แต่งหน้าเลยและมัดผมหางม้าแล้วใส่หมวกแก๊ป ใส่ชุดที่เรียบง่ายและขับรถมุ่งหน้าไปที่สนามบินนานาชาติหลินชวน
ถึงเครื่องบินของคุณผู้ชายซูจะเป็นเครื่องบินส่วนตัว แต่เส้นทางการบินก็ยังใช้เส้นทางของสากล ก็เลยต้องจอดที่สนามบินนานาชาติหลินชวน
สวี่รั่วฉิงก็ไม่ได้รีบร้อนอะไรใส่หูฟังและฟังเพลงของเธอไป
เมื่อเห็นคุณผู้ชายซูที่ใส่ชุดอยู่บ้านที่เรียบง่าย เธอก็ได้ยิ้มออกมาและถอดหูฟังออก
“คุณอาซู โรงแรมที่คุณอาซูจองอยู่ที่ไหน? เดียวฉันส่งอาไป” สวี่รั่วฉิงถามด้วยน้ำเสียงที่ธรรมชาติ
คุณอาซูที่มาเมืองหลินชวนครั้งนี้ นอกจากมีตัวเขาเองแล้วยังมีเลขาเขาอีกคน
：