บทที่168 ค่อยๆดีดนิ้ว ดีดหน้าผากเธอไปหนึ่งทีอย่างสนิทสนม

หลี่อานมึนงงเป็นพิเศษ “ประธานลี่ พวกคุณไปร้านอาหารไหนคะ? ถึงกับยังมีคนที่ไม่รู้จักคุณ และขอให้จ่ายเงินทันที ซึ่งแปลกมาก! เดี๋ยวนี้ที่เมืองหลินชวนยังมีร้านอาหารมิชลินที่ไม่มีเครื่อง Poseเหรอ?”

ลี่ถิงเซิ่งพูดเบาๆ "แผงขายของริมถนน"

หลี่อาน "..."

เขาฟังผิดหรือเปล่า?

แผงขายของริมถนน?

หัวหน้าของเขา ประธานลี่ซื่อกรุ๊ปไปทานอาหารกับแอนนาที่แผงขายของริมถนน?

หลี่อานรู้สึกว่าโลกทัศน์ของเขาถูกโค่นล้ม

หลังจากเงียบไปหลายนาที เขาก็ค่อยๆวางสาย เขาคงยังไม่ได้ตื่นจากการนอน โลกทั้งใบมันผิดคลาดไปหมดแล้ว

ลี่ถิงเซิ่งเอาโทรศัพท์กลับเข้าไปในกระเป๋าเสื้อของเขาอีกครั้ง มองดูหญิงสาวที่ยังไม่หายเมา ขยี้คิ้วอย่างปวดหัวเล็กน้อย

เขาเดินไปที่ข้างๆของสวี่รั่วฉิง เอื้อมมือไปแตะแก้มของเธอเบาๆ และเรียกหญิงสาวตื่น “ยังเดินไปที่ลานจอดรถไหวไหม?”

สวี่รั่วฉิงตบมือของลี่ถิงเซิ่งโดยตรง "อย่าเสียงดัง! ขอฉันนอนต่อสักครู่"

ลี่ถิงเซิ่งเงียบ โน้มตัวลง กอดเอวผู้หญิงและอุ้มขึ้นมา

สวี่รั่วฉิงรูปร่างสูงเพรียว และมีรูปร่างที่ดีเยี่ยม แม้ว่าเธอจะยุ่งกับงาน แต่เธอก็หาเวลาออกกำลังกายในโรงยิมเป็นประจำทุกวัน ในร่างกายเธอไม่มีไขมันส่วนเกินแม้แต่น้อย。

อุ้มไว้ในอ้อมแขน กับทำให้คนรู้สึกว่าผอมไปหน่อย

แม้ว่าลี่ถิงเซิ่งต้องการรักษาความเป็นสุภาพบุรุษ แต่ฝ่ามือของเขาก็ไม่สามารถหลีกเลี่ยงการสัมผัสต้นขาของเธอได้

ใครให้สวี่รั่วฉิงใส่กางเกงยีนส์ขาสั้น ขมับของลี่ถิงเซิ่งกระตุกเล็กน้อย ผู้หญิงคนนี้เป็นศัตรูตัวฉกาจของเขาจริงๆ ท้าทายความอดทนที่มีขีดจำกัดของเขาตลอดเวลา

ตอนเขาอุ้มสวี่รั่วฉิงจากไป ผู้คนมากมายที่แผงขายอาหารจ้องมองพวกเขาสองคน

“ทำอะไรน่ะ ถ่ายละครไอดอลเหรอ?”

“ไม่ใช่รายการวาไรตี้ใช่ไหม?”

“ทำไมฉันรู้สึกว่าน้องสาวคนนั้นเหมือนคุ้นเคยนะ? ใช่คนที่ก่อนหน้านั้นติดเทรนคนนั้นมั้ย?”

มีคนดูสวี่รั่วฉิงแล้วคุ้นตา หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาเพื่อค้นหา

ตามที่คาดไว้ "นี่ใช่นักปรุงน้ำหอมที่เคยติดเทรนใช่มั้ย?"

“แล้วผู้ชายเมื่อกี้เป็นใคร หรือเป็นลี่ถิงเซิ่ง?”

“เป็นไปได้ไง ประธานของลี่ซื่อกรุ๊ปคงไม่มาทานบาร์บีคิวที่นี่มั้ง”

"ก็ถูกนะ ฮ่าฮ่า"

ลี่ถิงเซิ่งดูเหมือนจะไม่ได้ยินการสนทนาที่อยู่เบื้องหลังเขา เขาอุ้มหญิงสาวเดินไปที่ลานจอดรถ เปิดประตูรถ วางเธอลงข้างๆคนขับ และช่วยเธอรัดเข็มขัดนิรภัย

ต่อไปไม่ควรให้เธอแตะต้องแอลกอฮอล์จริงๆ

ลี่ถิงเซิ่งจ้องมองแก้มที่แดงก่ำของหญิงสาว ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นหันกลับมาที่นั่งคนขับและรัดเข็มขัดนิรภัย

คอนโดมิเนียมของสวี่รั่วฉิงอยู่ไม่ไกลจากร้านบาร์บีคิว ขับรถไปสิบนาทีก็ถึงแล้ว

ลี่ถิงเซิ่งเหลือบมองผู้หญิงที่ยังคงพักผ่อนอยู่

เขาไม่รู้เลขที่คอนโดของเธอ

“ตื่นเถอะ ถึงแล้ว"

เสียงลึกดังขึ้นข้างหูของสวี่รั่วฉิง เธอยังคงง่วงมาก

คนที่รบกวนเธอในความฝันดูเหมือนจะอยู่ใกล้เธอมาก ไออุ่นๆกระจายโดนใบหูของเธอ คันนิดๆ

สวี่รั่วฉิงเปิดตาของเธอด้วยความงุนงง สบเข้ากับดวงตาที่ดำสนิทของชายคนหนึ่ง

นัยน์ตาสีดำเข้มมีส่องแวว จนปัญญาเล็กน้อย

สวี่รั่วฉิงกระพริบตาอย่างไร้เดียงสา

ลี่ถิงเซิ่งจ้องมองสวี่รั่วฉิงที่เมาด้วยความปวดหัว ริมฝีปากบางของเขาเปิดขึ้นเล็กน้อย "เลขที่ห้อง?”

สวี่รั่วฉิงเหมือนเด็กที่เชื่อฟัง หยิบการ์ดประตูออกจากกระเป๋าของเธอ และมอบให้ลี่ถิงเซิ่งอย่างซื่อสัตย์ลี่ถิงเซิ่ง "2017"

ลี่ถิงเซิ่ง "อืม" คำเดียว ล็อครถ แล้วอุ้มหญิงสาวที่ดื่มจนเมาขึ้นไปบนตึกคอนโดอีกครั้ง

ใช้คีย์การ์ดเปิดประตูคอนโด และเหลือบมองประตูหลายบานที่ปิดอยู่ "ห้องไหนคือห้องของคุณ?"

สวี่รั่วฉิงพิงอยู่ที่อ้อมอกของชายคนนั้น ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง ทันใดนั้นก็มีพลังขึ้นมา

ทำไมเธอพาลี่ถิงเซิ่งกลับมาด้วย?

อี้ฝานอี้หานยังอยู่ที่บ้านนะ?