บทที่207 มีลูกแล้วยังจะมาตามจีบผู้หญิง นี่ก็เลวเกินไปแล้ว

"ตอนนี้ฉันกำลังเตรียมจะไปอิตาลี คาดว่าไม่กี่วันนี้คงจะได้เรื่องอะไรบ้าง" ซูจิ่วเอ๋อร์พูดกับสวี่รั่วฉิงเสียงดัง

สนามบินปารีสลมแรงมาก เสียงของซูจิ่วเอ๋อร์นั้นปะปนกับเสียงลมจนสวี่รั่วฉิงฟังเสียงได้อย่างลำบาก

"คุณซู เตรียมขึ้นเครื่องได้แล้ว" เลขาในชุดสูทสีดำเดินมาข้างๆซูจิ่วเอ๋อร์ พร้อมพูดอย่างสุภาพ

ซูจิ่วเอ๋อร์พยักหน้าเบาๆ พร้อมพูด "ฉันรู้แล้ว" แล้วก็กลับไปพูดกับสวี่รั่วฉิง "เธอได้ยินหมดแล้ว งั้นฉันเตรียมขึ้นเครื่องก่อนนะ ถ้ามีเบาะแสอะไรเกี่ยวกับป้าหวัง ฉันจะรีบกลับไปที่เมืองหลินชวน หรือไม่เธอก็ลาหยุดประจำปีแล้วมาอิตาลีจะดีที่สุด เอาแบบนี้แล้วกัน ฉันวางสายก่อนนะ บ๊ายบาย!"

ในสวี่รั่วฉิงนั้นยากที่จะสงบนิ่งได้อีกต่อไป เธอพยายามสูดหายใจเข้าลึกๆ ลมหายใจจึงค่อยๆกลับมาเป็นปกติ

ขนตางอนยาวนั้นสั่นระริกเล็กน้อย มือที่จับโทรศัพท์อยู่นั้นก็สั่นด้วยเช่นกัน

สวี่รั่วฉิงมองโทรศัพท์ แล้วนิ่งเงียบไปสักพัก พร้อมกับเอาผมที่หล่นปรกหน้านั้นทัดไว้หลังหู แล้วสั่งอาหารที่สวี่อี้ฝานและสวี่อี้หานชอบทานให้มาส่ง จากนั้นจึงค่อยๆเดินไปทางห้องของลูกๆทั้งสองเพื่อเรียกให้พวกเขาออกมาทานข้าว

…

แดดในยามบ่ายช่างร้อนแรง หลังจากสวี่รั่วฉิงกำชับเด็กสองคนให้อยู่บ้านกันดีๆ ก็สวมแว่นกันแดดอันใหญ่ออกไปจากคอนโด

สวี่อี้ฝานและสวี่อี้หานกำลังเรียนอยู่ชั้นประถม เป็นโรงเรียนที่ดีที่สุดในเมืองหลินชวน นอกจากจะอาศัยอยู่ที่แล้วยังต้องมีเงินคอยสนับสนุนจำนวนมากถึงจะมีคุณสมบัติสามารถเข้าเรียนที่นี่ได้

เมื่อมีคุณสมบัติแล้ว ยังจำเป็นต้องเข้าร่วมสอบข้อสอบระดับอยากมากอีกด้วย

ถ้าหากสอบแล้วคะแนนไม่ผ่านเกณฑ์ ก็ไม่สามารถเข้าเรียนได้

สวี่อี้หานและสวี่อี้ฝานนั้นได้สร้างเรื่องอัศจรรย์ขึ้นมา คะแนนของพวกเขาสองคนนั้นเป็นอันดับหนึ่งและอันดับสองของการสอบคัดเลือก

ในโรงเรียนนั้นไม่ว่าจะเป็นผู้อำนวยการหรือคุณครูแต่ละวิชา ก็รักเด็กชายสองคนนี้เป็นอย่างมาก

ครูประจำชั้นก็เช่นกัน ตอนที่มองเห็นสวี่รั่วฉิงใบหน้านั้นก็ยิ้มแย้มแจ่มใส "ที่แท้ก็เป็นผู้ปกครองของสวี่อี้หานและสวี่อี้ฝานนี่เอง เด็กสองคนนี้ในอนาคตต้องเป็นเด็กที่มีอนาคตไกลแน่ๆเลย!"

ในเอกสารของสวี่อี้หานและสวี่อี้ฝาน ช่องของบิดามารดานั้นถูกว่างเอาไว้ ในช่องของผู้ปกครองนั้นเป็นชื่อของสวี่รั่วฉิง

นี่ก็เป็นความต้องการของคุณผู้ชายซูและคุณผู้หญิงซูเช่นกัน รากฐานของตระกูลซูนั้นไม่ได้อยู่ที่เมืองหลินชวน ถ้าคนตระกูลสวี่นั้นต้องการทำให้สวี่รั่วฉิงเป็นอันตราย เพียงแค่ตรวจสอบก็สามารถสืบเจอความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับสวี่อี้หานและสวี่อี้ฝาน

ดังนั้นเขียนว่าเป็นผู้ปกครอง จะปลอดภัยที่สุด

สวี่รั่วฉิงถอดแว่นกันแดดออก พร้อมยิ้มเล็กๆ เธอพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "ไม่หรอกค่ะ เป็นเพราะคุณครูสอนได้ดีต่างหาก"

เมื่อครูประจำชั้นได้ยินผู้ปกครองของนักเรียนที่ตนเองชื่นชอบที่สุดชมตนเองเช่นนี้ ใบหน้านั้นก็อดที่จะยิ้มไม่ได้ ทั้งยังคุยกับสวี่รั่วฉิงอีกนิดหน่อย "งั้นฉันขอตัวไปต้อนรับผู้ปกครองท่านอื่นๆก่อนนะคะ เชิญคุณเข้าไปก่อนเลย"

สวี่รั่วฉิงยิ้มหวานอ่อนๆ พร้อมหิ้วกระเป๋าเดินเข้าไปในห้องเรียน

สายตาเธอนั้นมองเห็นฉินซวี่

วันนี้เขาไม่ได้ใส่ชุดสูท แต่กลับใส่เป็นชุดสีขาวธรรมดาๆ

ที่นั่งข้างเขานั้นคือที่นั่งสำหรับสวี่รั่วฉิง

สวี่รั่วฉิงเบิกตากว้างเล็กน้อย เขามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?

หรือว่าเขามีลูกแล้วเหรอ? สวี่รั่วฉิงนึกถึงคำพูดที่ฉินซวี่พูดเมื่อวาน สีหน้าท่าทางนั้นก็แปรเปลี่ยนเป็นเจ้าเล่ห์ขึ้นมาเล็กน้อย

มีลูกแล้วยังจะมาตามจีบผู้หญิง นี่ก็เลวเกินไปแล้ว! สวี่รั่วฉิงเดินไปข้างๆฉินซวี่ด้วยอารมณ์เดือดดาล นั่งเว้นห่างจากเขาไปหนึ่งที่

ฉินซวี่เงยหน้าขึ้น สายตานุ่มนวลนั้นเปล่งประกายระยิบระยับครู่หนึ่ง

เขาเลิกคิ้ว "คุณแอนก็มาประชุมผู้ปกครองด้วยเหรอครับ?"

คางเล็กๆของเธอที่ถูกหลังมือเท้าคางอยู่นั้น ค่อยๆหน้าเงยขึ้น "ฉันกับคุณฉินไม่เหมือนกัน ฉันเป็นผู้ปกครอง แต่ส่วนคุณนั้นคงจะเป็น…พ่อของเด็กนักเรียนล่ะสิ?"