บทที่83 แท้ที่จริงแล้ว เป็นใครที่ลบอดีตของเธอ

บทที่83 แท้ที่จริงแล้วเป็นใครที่ลบอดีตของเธอ

“ถิงเซิ่ง?” สวี่รั่วยีกล้าหาญมาก ที่ทำในสิ่งที่ยาก ก้าวไปข้างหน้า มือที่กำลังจะแตะแขนของชายคนนั้น ก็ถูกลี่ถิงเซิ่งสลัด

ทิ้ง

ลี่ถิงเซิ่งถอนสายตาและสอดมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อ

ริมฝีปากบางเม้มกดเป็นเส้น ขยับสองครั้งและพ่นคำเย็นชาออกมา

“สวี่รั่วยี ใครบอกคุณว่าฉันจะกลับมาวันนี้”

ตาและคิ้วของลี่ถิงเซิ่ง เต็มไปด้วยความรังเกียจ

รังเกียจอย่างไม่ปิดบัง ชัดเจนและตรงไปตรงมา

เลขาที่อยู่ข้างๆ สวี่รั่วยี่ อดไม่ได้ที่จะถอยหลัง

รัศมีของลี่ถิงเซิ่งแข็งแกร่งมาก แข็งแกร่งมากจนเขารู้สึกกลัว

สวี่รั่วยีเหมือนจะรู้สึกถึงความเป็นปรปักษ์บนร่างกายของลี่ถิงเซิ่ง ตอนนี้เธอถึงรู้ว่าตัวเองเพิ่งจะพลั้งปาก

สำหรับผู้ชายอย่างลี่ถิงเซิ่ง ไม่ว่าคู่หมั้นจะเป็นผู้หญิงที่เขารักหรือไม่ไม่สำคัญ

สิ่งที่เขาต้องการคือคู่หมั้นที่จะไม่ขัดขวางการพัฒนาของลี่ซื่อกรุ๊ป แต่ก็ไม่ใช่คู่หมั้นที่เข้ามาแทรกแซงลี่ซื่อกรุ๊ปโดยพลการ

ใบหน้าของสวี่รั่วยีซีดเล็กน้อย

เมื่อกี้ธอกังวลมากเกินไป และทำเรื่องต้องห้ามครั้งใหญ่

“ครั้งสองครั้งไม่ใช่ครั้งแล้วครั้งเล่า” ดวงตาที่ไม่แยแสและเฉียบคมของลี่ถิงเซิ่ง กวาดมองสวี่รั่วยี การแสดงออกบน

ใบหน้าของเขายังคงไม่เปลี่ยนแปลง

“ฉันหวังว่าจะไม่เจอเรื่องแบบนี้อีก”

“นี่จะเป็นครั้งสุดท้าย” หลังจากที่ลี่ถิงเซิ่งพูดจบ ก็หันหลังจากไป

สวี่รั่วยีตกตะลึงไปชั่วขณะ น่องขาไม่สามารถหยุดความอ่อนล้าลงได้

ตอนนี้เธอแทบจะทรุดลงกับพื้น

จนเลขาที่อยู่ข้างๆกระซิบว่า “คุณสวี่ ประธานลี่ออกไปแล้ว”

จากนั้นเธอก็ตอบสนองอย่างรวดเร็ว รีบตามออกไป

ในเวลาเดียวกัน หลี่อานนั่งอยู่ในรถอย่างระมัดระวัง

สวี่รั่วฉิงเหลือบมองเขาเบา ๆ “หลี่อาน ทำไมคุณตื่นเต้นขนาดนี้? ฉันก็ไม่ได้ทำอะไรคุณนิ”

หลี่อานบ่นว่า: “คุณไม่ได้ทำ แต่ประธานลี่จะทำโอเคไหม? เมื่อกี้ประธานลี่ใช้สายตามองฉัน อีกนิดเดียวก็กวาดฉัน

ออกประตูไปแล้ว”

หลี่อานกล่าว เมื่อนึกถึงสายตาของลี่ถิงเซิ่งเมื่อกี้ ก็รู้สึกขนลุก จึงรีบคาดเข็มขัดนิรภัยอย่างรวดเร็ว

สวี่รั่วฉิงรู้สึกแปลก ๆ เล็กน้อย “สิ่งนี้เกี่ยวข้องกับประธานลี่อย่างไร?”

หลี่อานเงียบ

เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะพูดว่าผู้หญิงตรงหน้าเขาทื่อ หรือว่าตั้งใจ

หลี่อานหยุดชั่วคราว และทำลายหัวข้อ: “ประธานลี่ไม่มีความรักต่อสวี่รั่วยี ถ้าคุณไม่ได้พูดสิ่งเหล่านั้นในเมื่อกี้ ฉันเกรงว่า

ประธานลี่จะไปกับคุณ”

“ฉันรู้” น้ำเสียงของสวี่รั่วฉิงสงบ ดวงตาของเธอมองตรงไปข้างหน้าและนิ้วเรียวของเธอก็กำพวงมาลัย

“คุณรู้?” หลี่อานถาม “แล้วทำไมเมื่อกี้คุณถึงพูดแบบนั้น นี่เท่ากับว่าหยิบยื่นโอกาสให้กับคุณสวี่หรือ?”

ในสายตาของหลี่อานเขาคิดว่า สวี่รั่วฉิงชอบลี่ถิงเซิ่ง

หลังจากสวี่รั่วฉิงฟังจบ แม้ว่าเธอจะสับสนเกี่ยวกับคำพูดของหลี่อาน แต่เธอก็ไม่ได้ใส่ใจ

เธอพยักหน้าและกล่าวว่า “ฉันรู้ แต่เพียงเพราะฉันรู้ ดังนั้นเมื่อกี้ฉันจึงต้องร่วมมือกับประธานลี่เล่นละครให้จบแบบนั้น”

“ละคร? ละครอะไร?”

สวี่รั่วฉิงกลอกตาของเธอเบา ๆ “คุณอยู่กับประธานลี่ มาหลายปีแล้ว คุณไม่เข้าใจเหรอ? เมื่อกี้ถ้าปราะธานลี่ออกมากับ

พวกเรา สวี่รั่วยีจะต้องก่อเรื่องวุ่นวายแน่นอน ประธานลี่จึงทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นกับพฤติกรรมที่เอะอะโวยวายของเธอ

ย่อมมีเหตุผลของเขา นี่แสดงให้เห็นว่าประธานลี่ยังไม่เต็มใจที่จะฉีกหน้า”