ตอนที่ 14 ในที่สุดมันก็มาถึงแล้ว

“เหมือนจะชื่อไท่หยาง เยว่เลี่ยงและซิงซิง พวกเขาบอกว่าแม่ของพวกเขาถูกตระกูลจ้านใส่ร้ายและจับเข้าคุก เด็กทั้งสามกลายเป็นเด็กกำพร้าไม่มีแม่”

จ้านอวี่หานขมวดคิ้ว เถายวนกำลังพูดถึงสามพี่น้องหลินหยางอย่างที่คาดไว้

“ผู้ช่วยเถา” จ้านอวี่หานพูดอย่างเย็นชา “เรื่องนี้ฉันช่วยคุณไม่ได้ แม่ของเด็กสามคนนั้นต้องการจะฆ่าปู่ฉัน!”

"เฮอะ" เถาหยวนเยาะเย้ย "ใช้นิ้วเท้าคิดยังคิดได้ ผู้หญิงคนหนึ่งมีเหตุผลอะไรจะฆ่าคุณท่านจ้าน? ต้องเข้าอะไรใจผิดแน่?"

"..." จ้านอวี่หานอึ้งไปที

จะบอกว่าหลินซวงทำเพื่อจะแต่งงานกับเขา เลยวางแผนฆ่าคุณท่านจ้าน ก็ดูเป็นเรื่องเกินจริงไปหน่อย

เพราะหลินซวงรู้แล้วว่าลูกเป็นของจ้านอวี่ปิง ไม่จำเป็นต้องพัวพันกับเขาอีกต่อไป

"ยอดฝีมือว่าไง?" เสียงของจ้านอวี่หานแหบเล็กน้อย

"แม่ของเด็กถูกใส่ร้าย" เถาหยวนกล่าว "ถ้านายไม่ปล่อยผู้หญิงคนนั้นออกมา ยอดฝีมือก็ไม่ช่วยคุณท่านจ้าน มันไม่ยุติธรรม คุณชายจ้านเอาที่คิดว่าดีเลย!"

ตุ๊ด~

เถายวนตัดสายทิ้ง

“ให้ตายสิ!” จ้านอวี่หานขมวดคิ้วสบด

ไม่ว่าหลินซวงจะถูกใส่ร้ายหรือไม่ก็ตาม เธอก็ไม่สามารถหลุดจากกำมือของเขาได้

ตอนนี้เพื่อช่วยชีวิตคุณปู่ เขาทำได้แค่ทำตามที่เถาหยวนบอก

หน้าของจ้านอวี่หานโกรธจนเปลี่ยนเป็นสีแดงสีดำ กัดฟันจนโครงโหนกแก้มคมราวกับใบมีด

“เป็นอะไรไป คุณชายสาม?” เยี่ยชิงชิงไม่สบายใจ

จ้านอวี่หานไม่ได้สนใจเธอ สั่งหลี่จ้าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา "ตามฉันไปที่ศูนย์กักกัน!"

~

หลินซวงขดตัวอยู่บนเตียงไม้ในห้องมืดเล็กๆ

เสื้อผ้าบนร่างทั้งสกปรกและยุ่งเหยิง ราวกับว่าถูกทุบตีมา

จ้านอวี่หานรู้สึกเจ็บปวดในใจอย่างอธิบายไม่ได้ เสียงของเขาแหบแห้ง "พวกนายทุบตีเธอเหรอ?"

"ผู้หญิงคนนี้ไม่เชื่อฟัง" ผู้คุมพูด "คุณชายจ้านก็รู้ ใครมาที่นี่แล้วไม่ถูกทุบตีบ้าง?"

“แต่เธอเป็นผู้หญิง!”

“สำหรับเราแล้วเธอเป็นอาชญากร ไม่แบ่งแยกชายหรือหญิง”

"บางทีเธออาจจะ..." จ้านอวี่หานส่ายหัว เธอไม่ได้ถูกใส่ร้ายแน่นอน!

“หลินซวง!” ผู้คุมกระทืบไปที่บนเตียงไม้และตะโกนอย่างชั่วร้าย “ตื่น คุณชายจ้านมา!”

หลินซวงลืมตาขึ้นเล็กน้อย และค่อยๆ ลุกขึ้น ใบหน้าสวยของเธอดูงุนงง

หัวใจของจ้านอวี่หานสั่นไหวเมื่อเห็นสภาพเธอแบบนี้

“คุณมาที่นี่ทำไม” หลินซวงถามอย่างเย็นชา

“ผมบอกผู้บัญชาการเฉินแล้วให้ปล่อยคุณออกไป!”

“ปล่อยฉันออกไป?” หลินซวงเด้งตัวขึ้นด้วยความประหลาดใจ “จ้านอวี่หานคุณเชื่อว่าฉันบริสุทธิ์แล้วเหรอ?”

"ผมไม่เชื่อ!" จ้านอวี่หานตะคอก "แต่ตอนนี้ คุณต้องออกไป!"

“งั้นก็ช่างมันเถอะ!” หลินซวงหมุนตัวนอนบนเตียงอีกครั้งอย่างรวดเร็ว “รอคุณหาคนผิดตัวจริง คืนความเป็นธรรมให้ฉัน ฉันค่อยออกไป!”

"จะได้ได้ยังไง!" เส้นเลือดปูดออกมาจากหน้าผากจ้านอวี่หาน ถ้าเขารอนานกว่านี้ คุณปู่จะตายได้!