ตอนที่ 3 ประเมินเธอต่ำไป

“หม่ามี๊หนูเป็นใคร?” น้ำเสียงของจ้านอวี่หานเย็นลงทันที เขารู้สึกเหมือนว่าตัวเองถูกวางแผนเล่นงานเข้าให้แล้ว โดยเฉพาะผู้หญิง!

“หลินซวงฮะ”

หลินซวงเหรอ?

จ้านอวี่หานส่ายหน้า

เขามั่นใจว่าตัวเองไม่ได้รู้จักผู้หญิงคนนี้

หลินซวงกลับมาที่ร้านกาแฟอีกครั้งและจอดรถปอร์เช่ไว้ที่โรงจอดรถ จากนั้นเธอก็สวมผ้ากันเปื้อนคาดเอวไว้

“ซวงเอ๋อร์!”

น้ำเสียงประหลาดใจของใครบางคนดังขึ้นจากนอกประตู “เธอไปล่วงเกินตระกูลจ้านได้ไง พ่อเรียกให้พวกเรารีบกลับไปเดี๋ยวนี้เลย เห็นบอกว่าตระกูลจ้านเรียกรวมคนมาซักไซ้เอาความใหญ่แล้ว!”

ที่แท้ก็เป็นหลินเฉียนผู้เป็นพี่ชายคนโตที่กำลังรีบเร่งเดินเข้ามา

“ห้าปีก่อนฉันถูกไล่ออกมาจากตระกูลหลินแล้ว ฉันไม่กลับไปหรอก!”

“แต่พ่อบอกว่าถ้าพี่ไม่เอาตัวเธอกลับไป เขาจะยกเลิกธุรกิจที่พี่ทำในตระกูลหลินทั้งหมด!”

“เลิกไปก็ดี!” หลินซวงไม่ไว้หน้าพี่ชายตัวเองเลยแม้แต่น้อย “จะได้ไม่ต้องเห็นหน้าบูดๆ ของยัยผู้หญิงคนนั้นอีก!”

“แต่ครอบครัวพี่ยังต้องพึ่งธุรกิจของตระกูลหลินไว้เลี้ยงปากเลี้ยงท้องนะ” หลินเฉียนเอ่ยด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย “ถ้าเลิกกิจการไป เธอจะให้พวกเราสามคนอดตายเหรอ?”

“พี่เปิดบริษัทเองไม่ดีกว่าเหรอ?” หลินซวงเอ่ยด้วยความไม่พอใจ “พี่มีคอนเนกชั่นทางธุรกิจตั้งเยอะแยะขนาดนั้นจะอดตายได้ไง?”

“แต่พี่จะไปมีเงินทุนมากมายขนาดนั้นได้ไง?” หลินเฉียนระบายความคับข้องใจออกมาไม่หยุด “ผู้หญิงคนนั้นควบคุมทรัพย์สมบัติของพ่อไว้ทั้งหมดเลย!”

“ฉันจะให้ธนาคารปล่อยเงินกู้ให้พี่!” หลินซวงเอ่ยอย่างหงุดหงิด “บอกพี่ไปเป็นร้อยรอบแล้วว่าอย่าไปหวังพึ่งพ่อ พี่ก็ไม่เชื่อ!”

“ยังจะมาโม้อีก! เธอใหญ่มากนักเหรอ ที่แค่เอ่ยปากขอแล้วธนาคารก็จะให้เธอกู้น่ะ?”

“ห้าสิบล้านพอไหม?” หลินซวงหยิบโทรศัพท์ออกมา “เพื่อนฉันเพิ่งได้เป็นประธานธนาคาร เงินห้าสิบล้านโอนเข้าบัญชีได้ทุกเมื่อแหละ!”

“แป๊บ” หลินเฉียนรู้สึกหวาดหวั่นพรั่นพรึงขึ้นมาบ้างแล้ว “เธอให้พี่คิดอีกหน่อย ถ้าเกิดขาดทุนแล้วจะเอาอะไรไปคืน?”

หลินซวงทำท่าจะบอกว่าถ้าขาดทุนก็ให้มาคิดที่ตัวเอง แต่ทันใดนั้นโทรศัพท์ก็ดังขึ้น เป็นเบอร์แปลกที่โทรเข้ามา

หลินซวงกดรับสาย “เดอะไนท์คอฟฟี่ค่ะ ต้องการสั่งอาหารหรือเปล่าคะ?”

น้ำเสียงเย็นเยียบดังขึ้นจากทางปลายสาย “ลูกชายคุณอยู่ในมือผม”

“ไอ้พวกต้มตุ๋นอย่างนายนี่ก็ว่างเกิน ฉันไม่หลงกลหรอก!”

หลินซวงกดวางสายไป เธอทำท่าจะพูดกับพี่ชายตัวเองต่อ แต่โทรศัพท์กลับดังขึ้นอีกครั้ง

“ไอ้แก๊งต้มตุ๋นนี่นาย…”

“ผมคือจ้านอวี่หาน!”

จ้านอวี่หานเหรอ?

หลินซวงทำท่าจะด่าออกไป แต่เมื่อได้ยินดังนั้น หัวใจเธอก็เต้นแรงทันที

เป็นเขานี่เอง! ในที่สุดผู้ชายคนนี้ก็โผล่หน้ามาสักที!

ผ่านมาห้าปีแล้ว ลูกก็เกิดออกมาแล้ว แต่เธอยังไม่เคยเห็นเลยว่าเขาหน้าตาเป็นยังไง!

เหมือนพวกลูกชายทั้งหลายไหม?

“คุณอยู่ไหน?” น้ำเสียงของหลินซวงฟังดูเย็นชามาก

จ้านอวี่หานถูกมองว่าเป็นพวกสิบแปดมงกุฎจึงรู้สึกไม่สบอารมณ์มาก เขาเอ่ยอย่างเย็นชา “ลูกคุณหิว กำลังกินเคเอฟซีอยู่ที่สนามบิน!”

หลินซวงได้ยินดังนั้นก็เพิ่งสังเกตว่าหลินหยางซึ่งเป็นลูกชายคนโตของตัวเองไม่ได้อยู่ชั้นบน

เขาออกไปปฏิบัติการคนเดียวอีกแล้ว!

เมื่อกดตัดสายเรียบร้อยแล้ว หลินซวงก็ยื่นมือไปหาหลินเฉียนทันที “เอากุญแจรถโฟล์คฯ พาสสาทมาให้ฉัน!”

“ทำไมต้องขับรถเก่าๆ พี่ไปด้วย?”

“ฉันรีบ!” หินซวงหยิบกุญแจรถที่พี่ชายตัวเองส่งมาให้อย่างไม่ค่อยเต็มใจเท่าไหร่ไป จากนั้นก็ถอดผ้ากันเปื้อนออกและวิ่งออกไปด้านนอกทันที

ผ่านไปสี่สิบนาที หลินซวงก็มาถึงร้านเคเอฟซีนในสนามบิน

เธอเปิดประตูเข้าไป ก็พบว่าหลินหยางกำลังนั่งอยู่หน้าโต๊ะสีส้มและกำลังเคี้ยวแฮมเบอร์เกอร์ตุ้ยๆ อย่างเอร็ดอร่อยอยู่ในนั้นจริงๆ

ขาอวบอ้วนสั้นๆ ทั้งสองข้างแกว่งไกวอยู่บนเก้าอี้ไปมา

ข้างกายเขามีชายหนุ่มในชุดสูทสีดำนั่งอยู่คนหนึ่งด้วยท่าทางองอาจ เขาดูทรงพลังและมีอำนาจ ทำให้หลินซวงเกือบจะปิดประตูที่อยู่ด้านหน้าลงอยู่รอมร่อ

นัยน์ตาดอกท้อที่แสนทรงเสน่ห์คู่นั้นของหลินซวงหรี่ลงอย่างอดไม่อยู่

ผู้ชายคนนี้น่าจะสูงสักร้อยเก้าสิบเซนติเมตรได้มั้ง?

รูปร่างเหมือนคนที่เคยได้รับการฝึกพิเศษในกองทัพอย่างไรอย่างนั้น

หน้าตาก็หล่อเหลา แถมยังดูเหมือนผู้ดีมีสกุลอีก!

ที่แท้ลูกๆ ก็ได้ยีนความองอาจกล้าหาญที่สมบูรณ์แบบขนาดนี้มานี่เอง!

ไม่น่าล่ะลูกๆ ของเธอถึงได้เก่งกาจเหนือใครกันขนาดนี้!

“คุณเป็นแม่ของเด็กคนนี้เหรอ?” จ้านอวี่หานเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นก่อน

พูดตามตรง หลินหยางที่มีผิวขาวผ่องเป็นยองใยทำให้เขาคิดไปถึงแม่ของเขาว่าต้องเป็นคนที่สวยมากอย่างแน่นอน

แต่ไม่คิดว่าจะสวยขนาดนี้

ถ้าจะใช้คำว่า ‘สวยหยาดฟ้ามาดิน’ มาจำกัดความ ก็คงไม่เกินจริงนัก

จ้านอวี่หานยอมรับว่าคนที่ไม่เคยหวั่นไหวให้ผู้หญิงคนไหนมาก่อนอย่างเขา มีแวบหนึ่งเหมือนกันที่แอบใจสั่น

“ค่ะ คุณจ้าน!”

“คุณสอนให้เด็กไปหาว่าคนอื่นเป็นพ่อไปทั่วเลยเหรอ?” จ้านอวี่หานยกยิ้มหยัน

“แด๊ดดี้ของลูกมีแค่คนเดียว!”

หลินซวงเอ่ยเสียงเย็นด้วยท่าทางหยิ่งยโส “เมื่อห้าปีก่อน ต้นฤดูใบไม้ร่วง วันฝนตก ที่โรงแรมหรูในเมืองตี้จิง จ้านอวี่หานทิ้งบัตรธนาคารที่มีเงินสิบล้านในนั้นไว้!”

“ฟังเหมือนเป็นนิยายรักโรแมนติกเรื่องหนึ่งเลย!” จ้านอวี่หานยิ้มเยาะ “แต่ผมไม่มีเวลามาฟังคุณพูดเพ้อเจ้อ!”

“จ้านอวี่หาน!” หลินซวงเอ่ยอย่างเดือดดาล “คุณเอาเปรียบฉันแถมยังไม่รับผิดชอบ ทิ้งลูกไว้ให้ฉันแล้วจะไม่ยอมรับสิ่งที่ตัวเองทำแบบนี้เหรอ!”

“คุณผู้หญิงครับ” บอดี้การ์ดเข้ามาขวางไว้ “คุณชายสามอยู่ที่ต่างประเทศมาตลอด คุณต้องจำคนผิดแน่ๆ ครับ!”