2 คำขอร้อง

ฟิว....

ผมขับรถมาถึงมหาลัยที่ผมไม่เคยมีความคิดที่จะมาเรียนต่อที่นี่เพราะอะไรน่ะเหรอ เพราะที่นี่มันมีไอ้เตอร์เรียนอยู่ยังไงล่ะ ไอ้เตอร์ชื่อเต็มๆของมันก็คือไอ้ฮันเตอร์ ผมแม่งโคตรเกลียดมันเลยเกลียดตั้งแต่วันแรกที่เจอหน้ามันแล้ว......ย้อนกลับไปเมื่อหลายสิบปีก่อนตอนนั้นแม่เฟื่องพาผมเข้ามาในบ้านซึ่งก็คือบ้านที่ผมอยู่ปัจจุบันนี้นั่นแล่ะในตอนนั้นที่นั่นที่มีป๊ากับไอ้เตอร์อยู่กันสองคนเพราะคนที่มันเรียกว่าแม่เพิ่งเสียไป ตอนนั้นผมดีใจที่แม่บอกว่าผมมีพี่ชายชื่อฮันเตอร์แม่จะพาผมไปหาพี่ไปอยู่กับพี่แต่พอมันเจอผมมันกลับทำท่าทางรังเกียจทั้งผมทั้งแม่เฟื่องและมันก็ขนของออกไปจากบ้านทันทีที่รู้ว่าผมกับแม่จะย้ายเข้ามาอยู่ที่นี่มันเลยจะไปอยู่ที่อื่นถ้าผมกับแม่เฟื่องอยู่ที่นี่มันก็จะไม่อยู่มันบอกมันเกลียดผมเกลียดแม่ซึ่งในตอนนั้นผมไม่รู้ว่าตัวเองเป็นใครผมคิดว่าตัวเองคือลูกแท้ๆ ของแม่เฟื่องแล้วก็ป๊า ในตอนนั้นไอ้เตอร์มันไม่ฟังอะไรใครเลย และจากวันนั้นผมก็ไม่เจอกับมันอีกเลยรู้แต่เพียงว่ามันไปอยู่กับตากับยายของมันแทน จนเวลาผ่านไปหลายปีผมถึงได้เจอหน้ามันเห็นมันกลับที่บ้านมันมาหาป๊าแต่มันก็มาแค่แป๊บๆ ประเดี๋ยวประด๋าวก็กลับคือมาแบบขอไปทีมาแบบจำใจมามาแค่มากินข้าวกับป๊าเพราะถูกตากับยายของมันขอร้องแกมบังคับให้มา และวันหนึ่งป๊ากับป๊ากับแม่ก็บอกความจริงกับผมเรื่องของผมแล้วก็เรื่องของไอ้เตอร์ด้วยว่าจริงๆ แล้วไอ้เตอร์มันคือลูกชายแท้ๆ ของแม่เฟื่องกับป๊าแต่มันไม่รู้หรอกว่าแม่เฟื่องคือแม่ของมันซึ่งผมก็ถามแม่ว่าทำไมไม่บอกความจริงกับไอ้เตอร์ไปว่าแม่คือแม่ของมันมันจะได้เลิกเกลียดแม่เสียทีแต่แม่ก็ยังไม่ยอมบอกท่านบอกท่านมีเหตุผลของท่านซึ่งก็คงเหมือนกับเรื่องพ่อแม่ของผมนั่นแล่ะที่ท่านก็ไม่บอกว่าเป็นใครผมก็เลยไม่คิดที่จะถามอีก จนมาวันนึงที่แม่เรียกผมไปคุยและขอร้องบางอย่างกับผม คำขอร้องของแม่ที่ผมไม่สามารถปฏิเสธได้เพราะท่านขอร้องผมทั้งน้ำตาซึ่งคำขอร้องนั้นมันรวมถึงการที่ผมต้องมาเรียนที่นี่ด้วย มาเพื่อดูแลใครบางคน คนๆ นั้นก็คือ....ข้าวฟ่าง