46 ความจริงเรื่องแม่

ใบบัว..

ตอนนี้ฉันกลับขึ้นมาบนรถอีกครั้งพร้อมกับคุณฟิวหลังจากที่เขาเข้าไปหาคุณผกา ก่อนหน้านี้บอกตามตรงว่าฉันห่วงคุณฟิวมากกลัวคุณผกาจะทำอะไรที่ไม่คาดคิด ฉันห่วงเขายิ่งกว่าห่วงตัวเองเสียอีกถ้าคุณผกาคิดจะทำอะไรคุณฟิวฉันจะไม่ยอมเด็ดขาดฉันยอมตายเพื่อปกป้องเขาเพราะคงจะเป็นสิ่งเดียวที่ฉันจะทำเพื่อเขาได้ แต่สิ่งที่ฉันได้ฟังระหว่างที่ทั้งสองคนคุยกันมันทำให้ฉันรู้ว่าสำหรับคุณฟิวฉันไม่เคยมีค่าอะไรเลย

"ผู้หญิงคนนี้น่ะเหรอ..หึ ผมไม่ได้ต้องการขนาดนั้น ยกให้ฟรีๆ ยังคิดเลยแล้วทำไมผมต้องยอมเสียเงินมากมายขนาดนั้นเพื่อให้ได้มา"

นั่นคือคำพูดของเขาฉันไม่แปลกใจหรอกที่เขาจะคิดและรู้สึกแบบนี้ เขาจะมาห่วงฉันทำไมต่อให้คุณผกาเอามีดแทงฉันให้ตายลงต่อหน้าเขาก็อย่าหวังเลยว่าเขาจะเข้ามาช่วยเขาคงจะมองฉันด้วยสายเกลียดชังแล้วรอให้ฉันตายต่อหน้าต่อตา ฉันทำกับเขาไว้มากมากจนเกินจะให้อภัยฉันต้องทำใจยอมรับความจริงให้ได้

"หลังจากที่ฉันได้เจอกับพ่อแล้วฉันจะจัดการกับเธอรวมถึงเจ้านายเธอด้วยอย่าคิดว่าจะอยู่อย่างมีความสุขในเมื่อเธอกับเจ้านายสารเลวของเธอสร้างความทุกข์ทรมานให้กับพ่อของฉันพวกเธอก็สมควรชดใช้" ฉันก้มหน้ายอมรับสภาพเพราะฉันเตรียมใจอยู่แล้วสำหรับเรื่องนี้ เขากลับมาเป็นคุณฟิวคนเดิมคนใจร้ายและเย็นชา มันไม่แปลกหรอกที่เขาจะเป็นแบบนี้เพราะสิ่งที่เขาได้รับรู้มันเกินกว่าจะทำใจยอมรับได้

หลายวันผ่านไป

ฉันเพิ่งเลิกเรียนกลับมาถึงบ้านในตอนค่ำ วันนี้ฉันไม่รู้เป็นอะไรมันง่วงมากแทบจะเรียนไม่รู้เรื่องดีที่เคคอยเตือนสติฉันไม่ให้หลับกลางห้องเรียน และตอนนี้ฉันก็ยังรู้สึกง่วงแล้วก็เพลียมากเหมือนคนไม่ค่อยมีแรงฉันรีบพาตัวเองเดินกลับมาที่ตึกคนงานเห็นแม่บ้านกำลังนั่งกินข้าวกันอยู่และพอฉันเดินผ่านโต๊ะฉันได้กลิ่นอาหารบางชนิดที่มันรู้สึกว่ามันมีกลิ่นที่เหม็นจนทนไม่ไหวมันเหมือนมีอะไรมาจุกที่คอฉันรีบวิ่งเข้าไปในห้องน้้ำโก่งคออาเจียนอย่างหนัก

"อ้วก อ้วก อ้วก"

"เป็นอะไรของเอ็งนังบัวอ๊วกเอาอ๊วกเอา"

"มะ ไม่รู้เหมือนกันค่ะจู่ๆก็ได้กลิ่นอาการแล้วอยากอ๊วก"

"อาการของเอ็งเหมือนคนท้องเลยนะนังบัว"

"ทะ ท้องเหรอคะ"

"เอ็งกับคุณฟิวมีอะไรกันแล้วใช่ไหม"

".........."

"อย่าว่าอย่างงั้นอย่างงี้เลยนะเอ็งได้ป้องกันไหม" คำถามของป้าคำปันทำให้เอาฉันเงียบไปพักนึงเพราะฉันไม่รู้จะตอบยังไง

"........."

"เงียบแบบนี้ไม่ป้องกันสินะ"

"........"

"ถ้าเอ็งท้องจริงๆมันก็อาจจะเป็นเรื่องดีก็ได้นะเพราะคุณฟิวเค้าคงไม่ใจร้ายเอาเอ็งเข้าคุก"

"ไม่หรอกจ๊ะ บัวไม่ท้องหรอก"

"เอ็งจะแน่ใจได้ยังไงนังบัว"

ฉันเดินกลับเข้าห้องแล้วเอามือจับไปที่ท้องตัวเอง ฉันจะทำยังไงดีถ้าเกิดฉันท้องขึ้นมาจริงๆในสถานการณ์แบบนี้ ฉันไม่คิดว่าคุณฟิวจะดีใจหรอกนะถ้าฉันท้องขึ้นมาจริงๆเพราะตอนนี้ความรู้สึกของเขามันเปลี่ยนไปแล้วสิ่งดีๆที่เกิดขึ้นที่หัวหินตลอดหนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมามันไม่มีความหมายอะไรอีกต่อไปแล้ว ฉันไม่โทษใครหรอกเพราะมันคือสิ่งที่ฉันต้องรับผิดชอบฉันผิดก็ต้องยอมรับความจริง แต่ตอนนี้สิ่งที่ฉันต้องจัดการก็คือการไปตรวจว่าตัวเองท้องจริงไหม

เช้าวันต่อมาฉันนั่งรถเมล์มาลงที่หน้าโรงพยาบาลเพื่อตรวจครรภ์ ฉันอยากแน่ใจว่าตัวเองท้องจริงอย่างที่ป้าคำปันพูดไหม

ห้องตรวจครรภ์

"ดีใจด้วยนะคะคุณตั้งครรภ์ได้สองสัปดาห์แล้วค่ะ^^"

"ฉันท้องจริงๆเหรอคะคุณหมอ"

"ค่ะ แต่ตอนนี้ครรภ์ยังอ่อนอยู่มากต้องระมัดระวังให้มากห้ามทำกิจกรรมหนักๆเพราะน้องอาจจะมีสิทธิ์หลุดได้"

ฉันเดินออกมาจากห้องตรวจครรภ์เหมือนคนไร้ชีวิตจิตใจถามว่าดีใจไหมที่ท้องถ้าอยู่ในสภาวะปกติไม่มีเรื่องอะไรฉันคงจะดีใจมากที่กำลังจะมีลูกกับคุณฟิวแต่ตอนนี้ฉันยังไม่รู้ชะตากรรมของตัวเองเลยว่าจะเป็นยังไง และในขณะที่ฉันกำลังจะเดินออกไปที่ป้ายรถเมล์หน้าโรงพยาบาลก็มีผู้ชายสองคนที่ฉันจำได้ว่าเป็นคนของคุณผกาทั้งสองคนเดินมาหาฉันพร้อมกันประกบซ้ายขวา

"บัว..คุณผกาเรียกให้ไปพบ"

ฉันถูกพาตัวมาที่บ้านหลังที่คุณปกรณ์นอนรักษาตัวอยู่ พอมาถึงฉันก็ถูกคุณผกาตรงเข้ามากระชากหัวด้วยความโกรธ

"มึงกล้ามากที่คิดหักหลังกูไปบอกความจริงกับผัวมึง หึ มึงคิดว่ามันจะปกป้องมันไม่เอาเรื่องมึงงั้นสิถ้ามึงบอกความจริงเรื่องพ่อมันน่ะห๊ะ!!"

"บัวแค่ไม่ต้อการปิดบังความจริงก็เท่านั้นบัวสงสารคุณฟิวสงสารคุณปกรณ์"

"แต่มึงจะทำให้กูซวยเพราะตอนนี้ไอ้ฟิวมันกำลังให้ตำรวจตรวจสอบคดีใหม่ เพราะมึง เพราะมึงคนเดียว!!"

เพี๊ยะ!! เพีียะ!!