79 หลอกเมียมากิน

ฟิว....

"บัวกลัวว่าถ้าวันนึงบัวทำอะไรให้คุณฟิวไม่พอใจขึ้นมาอีกเค้าอาจจะไล่บัวเหมือนที่เคยทำลำพังแค่บัวคนเดียวบัวทนไหวอยู่แล้วนอนข้างถนนบัวก็นอนได้แต่บัวสงสารลูกไม่อยากให้ลูกต้องมาเจอเหตุการณ์ที่บัวเคยเจอบัวสงสารแก"

"แต่ตอนนี้คุณฟิวก็เข้าใจเอ็งแล้วนี่เค้ารู้ความจริงหมดแล้วว่าทุกอย่างเป็นฝีมือของใครและเอ็งก็ไม่เคยมีอะไรกับคุณศิวา"

"มันอาจจะแค่ตอนนี้หรือเปล่าบัวก็ไม่มั่นใจเพราะที่ผ่านมาคุณฟิวคิดเองมาตลอดว่าบัวกับพี่ศิวามีอะไรกัน เพราะฉะนั้นบัวคิดว่าเราต่างคนต่างอยู่กันเหมือนเดิมน่าจะดีกว่าบัวไม่อยากอยู่กับความระแวง"

นั่นคือสิ่งที่ผมได้ยินบัวพูดกับป้าคำปัน บัวกลัวว่าผมจะทำร้ายเธอเหมือนที่ผ่านมาซึ่งมันก็ไม่ผิดที่เธอจะคิดแบบนั้นเพราะผมเคยทำแบบนั้นจริงๆ แล้วผมจะต้องทำยังไงให้เธอมั่นใจได้ว่าผมจะไม่ทำให้มันเกิดขึ้นอีก ผมรู้ว่าผมผิดที่ไม่เคยเชื่อใจบัวเลยผมเอาแต่คิดมาตลอดว่าเธอกับไอ้ศิวาแอบไปมีอะไรกัน ผมเดินไปยืนอยู่ตรงหน้าประตูและมองเข้าไปภายในห้องสิ่งแรกที่เห็นก็คือลูกของผมกำลังนอนหลับอยู่บนผ้าปูผืนเล็กๆโดยมีใบบัวคอยเอาหนังสือมานั่งพัดให้แกเพราะในห้องไม่มีพัดลม ผมเห็นแล้วสงสารลูกกับเมียจับใจ ผมรู้ว่าที่ใบบัวไม่ยอมขึ้นไปนอนบนห้องของผมเพราะอะไรและเธอก็คงไม่คิดว่าห้องนอนเก่าของเธอมันจะไม่มีอะไรเลยแม้แต่ที่นอน

"คุณฟิว" ป้าคำปันที่นั่งหันหน้าออกมาทางประตูแกเห็นผมเป็นคนแรกแกเอ่ยทักผมพอใบบัวรู้ว่าผมมาเธอก็ไม่ได้หันมามองหน้าผมเลยเธอยังคงเอาแต่คอยพัดวีให้ลูกไม่สนใจผมเลยสักนิด

"ผมมีเรื่องอยากจะคุยกับใบบัวหน่อย"

"เอ่อ ได้ค่ะ" ผมรอให้ป้าคำปันออกไปจากห้องจากนั้นผมก็เดินเข้าไปนั่งใกล้ๆกับใบบัวผมมองหน้าเธอที่ตอนนี้มีเหงื่อผุดขึ้นมาเต็มใบหน้าเพราะอากาศค่อนข้างร้อนแต่เธอก็ไม่ได้สนใจว่าตัวเองจะร้อนมั้ยยังคงเอาแต่พัดคลายร้อนให้ลูก ผมถือวิสาสะเอาแขนเสื้อของผมเช็ดเหงื่อที่หน้าผากให้กับเธออย่างอ่อนโยน

"คุณจะทำอะไร" ใบบัวตกใจเล็กน้อยกับการกระทำของผม

"เหงื่อบัวเต็มหน้าเลยพี่ก็เลยเช็ดให้ไง"

"ไม่ต้องค่ะ"

"แล้วทำไมต้องมานั่งทนร้อนอยู่ตรงนี้ทำไมไม่ขึ้นไปนอนที่ห้องของพี่"

"อย่าเลยค่ะนั่นมันห้องของคุณเกิดคุณไม่พอใจไล่ฉันลงมาอีกฉันไม่กล้าพาลูกขึ้นไปนอนหรอกค่ะ" ผมรู้ว่าเธอพูดประชดผมถึงเหตุการณ์วันนั้นวันที่เราทะเลาะกันแล้วผมก็ไล่เธอออกมา

"บัว..พี่.."

"เดี๋ยวพอลูกตื่นฉันจะพาลูกขึ้นไปเยี่ยมคุณท่านจากนั้นฉันจะพาลูกออกไปพักที่อื่นระหว่างที่ฉันยังอยู่ที่ไทย"

"ไม่เอาไม่ให้ไปจะไปนอนข้างนอกทำไมนอนห้องพี่ก็ได้ถ้าไม่อยากนอนก็นอนห้องรับแขกก็ได้"

"ไม่เป็นไรค่ะฉันเกรงใจ"

"บัวอย่าทำแบบนี้ได้มั้ยวะ"

"ทำอะไรคะ"

"ก็ทำเหมือนประชดพี่ไง พี่รู้ว่าพี่ผิดพี่รู้ว่าพี่มันโง่งี่เง่าไม่มีสมองบัวให้โอกาสพี่แก้ตัวสักครั้งไม่ได้เหรอ"

"ไม่ได้ค่ะ"

"พี่รู้ว่าบัวกลัวว่าพี่จะทำร้ายบัวอีกใช่ไหม"

"..........." เธอไม่ตอบเอาแต่เงียบผมอาศัยจังหวะนี้ขยับเข้าไปนั่งซ้อนด้านหลังของเธอแล้วกอดเธอเอาไว้เอาคางเกยไหล่แล้วจูบลงไปที่ลำคอของเธออย่างแสนรักแสนคิดถึง

"คุณฟิวถอยออกไปค่ะ"

"ไม่อ่ะอยากนั่งกอดเมียแบบนี้ รู้ไหมว่าพี่คิดถึงกับลูกมากแค่ไหน"

".........."

"อยู่ที่นี่นะพี่ขอร้อง"

ก๊อก ก๊อก ก๊อก ผมกับใบบัวหันไปมองที่ประตูเมื่อได้ยินเสียงเคาะประตูเป็นป้าคำปันที่พอแกเห็นว่าผมกำลังกอดใบบัวอยู่แกก็ยิ้มเขินหน้าแดงขึ้นมาใบบัวพอรู้ตัวว่าโดนมองเธอก็รีบขยับตัวออกแต่ผมล็อกตัวเธอเอาไว้ไม่ให้เธอขยับไปไหน

"คือคุณปกรณ์ท่านกลับมาจากโรงพยาบาลแล้วค่ะท่านอยากเจอบัวกับลูก"

"เดี๋ยวผมจะพาบัวกับลูกไปพบพ่อผมเองป้ามีอะไรก็ไปทำเถอะ"

"ค่ะ"

ใบบัว....

จุ๊บ จุ๊บ จุ๊บ จุ๊บ

"คุณฟิวพอได้แล้ว" ฉันพูดกับเขาเสียงเบาและพยายามเบี่ยงตัวหลบจากสัมผัสของเขาที่เอาแต่กอดแต่หอมฉันไม่หยุดในขณะที่ลูกยังนอนหลับอยู่ตรงหน้า

"ไม่พอก็คนมันคิดถึงอยากกอดอยากหอมอยากจูบเมีย"

"ฉันบอกคุณเป็นครั้งที่ร้อยแล้วนะว่า.."

"ว่าห้ามเรียกว่าเมีย อ่ะไม่เรียกก็ได้ ต่อไปพี่จะเรียกบัวว่าคุณภรรยาดีมั้ย^^"

"ไม่ดีค่ะเพราะฉันไม่ไ่ด้เป็นอะไรกับคุณคุณจะมาเรียกฉันแบบนั้นไม่ได้"

"อ่ะถ้างั้นก็แต่งเลยดีไหมพี่จะได้เรียกบัวว่าเมียได้เต็มปากแต่งวันนี้เลยก็ได้นะเดี๋ยวพี่ไปบอกแม่กับป๊าว่าเราจะแต่งงานกัน"

"นี่คุณ ฉันไม่ได้บอกว่าจะแต่งงานกับคุณนะ"

"แต่พี่อยากแต่งนี่นา"

"เชิญคุณไปแต่งกับผู้หญิงคนอื่นเถอะ คนอย่างฉันมันไม่เหมาะกับคุณหรอก"