ตอนที่ 1

‘ถึงแล้วครับ’

โชติมนต์เปิดช่องแชทของคู่สนทนาค้างไว้ ขณะที่สายตาก็กวาดมองไปทั่วร้านอาหารกึ่งบาร์เพื่อหาตัวคนส่ง หน้านิ่วคิ้วขมวด

“เอ๊ะ หรือว่าเราจะมาผิดร้าน”

หญิงสาวชักเริ่มลังเล เธอย้อนกลับขึ้นไปอ่านข้อความเก่า ๆ อีกครั้ง แล้วเดินถอยหลังเพื่ออ่านชื่อร้านตรงเคาน์เตอร์บาร์

เอ้า ก็ถูกแล้วนี่

กำลังจะกดโทรผ่านแอปไปหาคู่นัดหมาย สายตาก็สะดุดเข้ากับเสี้ยวหน้าของชายที่นั่งจิบเหล้าตรงโต๊ะมุมในสุดของร้านเสียก่อน

ใส่เชิ้ตสีเทาเข้ม อืม น่าจะคนนี้แหละ

โชติมนต์สูดลมหายใจลึก รวบรวบความกล้าก่อนจะเดินเข้าไปอีกฝ่าย ร้องทักทายพร้อมรอยยิ้ม

“พี่วินใช่ไหมคะ?”

อีกฝ่ายเงยหน้าขึ้นมามอง คิ้วขมวดนิด ๆ คล้ายงงแต่ก็ขานรับว่า

“ครับ”

ทว่าโชติมนต์ไม่ได้สนใจท่าทีเหล่านั้น ที่เธอกำลังสนใจคือหน้าตาเขาหล่อกว่าที่เธอคาดหวังไปมาก แถมดูเหมือนจะมีเชื้อลูกครึ่งเสียด้วย

สเปก!

ครั้นรู้สึกว่าลืมตัวเผลอจ้องผู้ชายมากเกินไป คนมาเกือบสายก็ยิ้มแก้เขิน หย่อนก้นลงนั่งร่วมโต๊ะกับเขา

“ขอโทษค่ะ พี่วินตัวจริงหล่อกว่าในรูปอีก ตอนแรกที่น้ำมนต์หาไม่เจอ น้ำมนต์คิดว่าจะโดนเบี้ยวซะแล้ว”

“ชื่อน้ำมนต์?”

หญิงสาวประหลาดใจที่เขาทักเรื่องชื่อ แต่พอนึกขึ้นได้ว่านอกจากถามไถ่ชื่อกันในครั้งแรก ที่ผ่านมาเธอก็แทนตัวเองในแชทว่า ‘หนู’ มาตลอดเพราะขี้เกียจพิมพ์ยาว ๆ เธอก็อมยิ้ม

“ค่ะ ชื่อเล่นเต็ม ๆ ว่าน้ำมนต์”