ตอนที่ 4

“ออกรถ”

ปวินท์เอ่ยสั่งกับคนขับ โชติมนต์หันขวับตาโต พยายามดันอกเขาออก ต่อให้จะมีที่กั้นระหว่างห้องโดยสารเพื่อความเป็นส่วนตัว หากพอรู้ว่ามีคนอื่นอยู่ด้วยเธอก็กระดากอายเกินกว่าจะนัวเนียกับเขาต่อ

แต่แล้วความคิดก็พลันกระเจิดกระเจิงเมื่อเขาสอดมือเข้ามาเคล้นขยำสองเต้า กระซิบชิดริมฝีปาก

“ทำไมถึงได้น่ากินขนาดนี้”

หญิงสาวหน้าร้อนฉ่า หัวใจเต้นรัว ตอนอยู่ในร้านเขาดูสุภาพ ไว้ท่า ทว่าเวลานี้เขาเหมือนเป็นคนละคน ร้อนแรงและอันตราย

แต่ว่ามันเร็วเกินไป

“ยะ...”

แต่เอ่ยได้เพียงครึ่งคำริมฝีปากก็ถูกเขาครอบครองอีกครั้ง มิหนำซ้ำยังเป็นจูบที่ลึกซึ้งกว่าเดิม

โชติมนต์แทบสำลักลมหายใจ คล้ายว่าสมองหมุนติ้วยามเรียวลิ้นร้อนสอดเข้ามาตวัดหยอกเย้า ขณะที่สองมือของเขาลูบไล้ไล่สำรวจไปตามเนื้อตัวเธออย่างจาบจ้วงหยาบโลน

“พะ...พี่วิน อึก”

หญิงสาวสะดุ้งกับกระแสความเสียวซ่านที่ก่อเกิด เมื่อท้องนิ้วขยี้ยอดจุกจนเธอแอ่นเร่า เผลอส่งเสียงครางเบา ๆ อย่างกลั้นไม่ไหว

ครั้นรู้ตัวก็รีบตะปบปิดปากพลางบิดกายหนี แต่ด้วยพื้นที่ที่มีอย่างจำกัด ซ้ำยังถูกเขารวบเอว ไม่ว่าจะขยับไปทางไหนก็หนีไม่พ้น

“อืม”

ปวินท์ครางอย่างพอใจ เขามุดหน้าลงฟัดเต้านุ่มแรง ๆ

“เต็มไม้เต็มมือ นุ่มนิ่มมากครับ”

โชติมนต์หน้าแดงเป็นลูกตำลึง เป็นคำชมที่ทำให้เขินจนวางหน้าไม่ถูก ยิ่งเห็นว่าแววตาเขาพราวระยับประกาศให้รู้ว่าถูกใจสิ่งที่กำลังจับมากแค่ไหน เธอก็อายม้วน

“พอแล้วค่ะ อายเขา”

“ไม่มีใครเห็นสักหน่อย”