ตอนที่ 1 เกลียดเข้ากระดูกดำ

“โอย…”

ทันทีที่นาตาลี นิโคลส์ตื่น เธอรู้สึกปวดร้าวไปทั้งตัวราวกับร่างของเธอโดนฉีกเป็นชิ้นๆ

เธอนอนเปลือยเปล่าอยู่ใต้ผ้าห่ม ผิวขาวเผือดของเธอเต็มไปด้วยรอยดูดเป็นจ้ำๆ เต็มไปหมด มันเยอะเสียจนเธอทนดูแทบไม่ได้

อะไรกันเนี่ย

ทันใดนั้น ภาพความทรงจำอันลางเลือนจากเมื่อคืนก็ผุดขึ้นมาในหัวของเธอ

หญิงสาวเข้าห้องในสภาพสะลึมสะลือและถูกชายแปลกหน้าคนหนึ่งขยี้กามตลอดทั้งคืน

ชายคนนั้นไม่สนใจเสียงร้องและเสียงวิงวอนของเธอเลย เอาแต่ย่ำยีเธอราวกับเธอเป็นสมบัติของเขา

นาตาลีสวมเสื้อผ้าแล้วลุกจากเตียงด้วยแข้งขาที่สั่นระริก ตั้งใจว่าจะไปหาตัวชายผู้นั้นที่พรากพรหมจรรย์ไปจากเธอ แต่กลับไม่มีวี่แววของชายคนนั้นเลย สิ่งเดียวที่พบคือต่างหูรูปไม้กางเขนสีเงินข้างหนึ่งบนเตียงเท่านั้น

ไอ้บ้านั่นทิ้งไว้ให้ดูต่างหน้าเหรอ

นาตาลีหยิบต่างหูใส่กระเป๋าแล้วเตรียมตัวจะออกจากห้อง ขณะที่ประตูถูกถีบเปิดเข้ามาจากภายนอก

โธมัส นิโคลส์ ในวัยเกือบห้าสิบ พุ่งตัวเข้ามา ตามติดด้วยยาร่า ฝาแฝดของนาตาลี

“พ่อ ยาร่า…” นาตาลีหน้าถอดสีขึ้นมาทันที

“แกไม่ได้กลับบ้านทั้งคืน เรานึกแล้วว่าต้องเกิดอะไรขึ้นกับแก ใครจะรู้ว่าแกมาเล่นพิเรนทร์กับผู้ชายในโรงแรมแบบนี้” โธมัสชี้ไปที่เธอพร้อมตวาดเสียงลั่น

แต่ยาร่ากลับสะอื้นออกมา “คราวนี้เธอทำเกินไปแล้วจริงๆ นาตาลี ทั้งพ่อ ทั้งป้าอีวอนน์ ทั้งฉันออกตามหาเธอจนแทบจะเป็นบ้า”

นาตาลีส่ายหน้าอย่างเอาเป็นเอาตาย

“ปะ เปล่านะ หนูเปล่า”

“ไม่อายบ้างรึไง? เห็นรอยดูดบนคอแล้วก็ตามแขนขามั้ย ยังกล้าบอกว่าไม่ได้ทำอีกเหรอ?”

“มะ มีคนทำร้ายหนู พ่อคะ หนูไม่รู้เลยว่าเกิดเรื่องแบบนี้ได้ยังไง”

เมื่อเห็นว่านาตาลียังคงแก้ตัวเสียงแข็ง โธมัสจึงคว้าที่เขี่ยบุหรี่ข้างตัวขึ้นมาแล้วขว้างใส่เธอ

ตุ้บ

ก่อนที่เธอจะตอบอะไรได้ทัน ก็ได้แผลบนหน้าผากเสียแล้ว เลือดเริ่มไหลซิบๆ จากแผลนั้นไม่หยุดจนไหลลงมาอาบหน้าของเธอ

“พ่อเพิ่งตกลงให้แกแต่งงานกับคุณควินน์นะ นาตาลี แล้วดูสิว่าแกทำอะไรลงไป ตอนนี้แกไม่บริสุทธิ์แล้ว พ่อจะอธิบายเรื่องนี้ให้เขาเข้าใจได้ยังไง?”

นาตาลีตาเบิกโพลงอย่างไม่เชื่อหู “จาคอบ ควินน์เกือบหกสิบแล้ว แถมเมียสามคนก่อนของเขาก็ตายหมด แล้วพ่อยังอยากให้หนูแต่งกับเขาอีกเหรอ?”

“แล้วมันผิดตรงไหน? แกควรจะรู้สึกเป็นเกียรติด้วยซ้ำที่ได้แต่งงานกับเขา” โธมัสกุมแขนยาร่าไว้แน่น สายตาเต็มไปด้วยความผิดหวัง “โชคดีที่แกกับยาร่าเหมือนกันแค่รูปร่างหน้าตา ไม่ใช่ศีลธรรม พฤติกรรมของแกทำให้ตระกูลของเราต้องอับอายขายหน้ากันไปหมด!”

ยาร่าชำเลืองมองฝาแฝดของเธอด้วยหางตาอย่างดูแคลน “อย่าลืมสิคะพ่อ เธอโตมาจากบ้านนอกคอกนา”

เมื่อต้องเผชิญกับสายตาเย็นชาของโธมัสและอาการมึนตึงของยาร่า นาตาลีทำอะไรไม่ถูก ได้แต่ร่ำร้องในใจ

ดูเถอะ นี่หรือท่าทีของพ่อกับฝาแฝดของฉัน

ไม่ใช่แค่หน้าผากของนาตาลีที่มีเลือดไหลอาบ ในหัวใจของเธอก็เช่นกัน