ตอนที่ 13 พ่อผมเป็นวัยทอง

แฟรงคลินตัวแข็งทื่อเมื่อได้ยินเสียงนั้นดังเข้ามา เขาหันไปมองดูซามูเอลที่กำลังเดินเข้ามายังห้องรับประทานอาหาร

ซามูเอลยังคงถือโทรศัพท์ไว้ในมือ สวมเสื้อเชิ้ตสีดำปลดกระดุมสองเม็ด นัยน์ตาสีเข้มของเขาที่เต็มไปด้วยโทสะนั้นทำให้เขาดูน่ากลัวสุดขีด

เด็กชายตัวน้อยห่อปากแล้วพองแก้มออก “พ่อครับ” เขากัดฟันพูด

นาตาลีรู้สึกหวาดหวั่นเมื่อมองเห็นนัยน์ตาสีเข้มคู่นั้นที่ลึกจนหยั่งไม่ถึงของชายหนุ่ม

เจ้าเด็กเลี้ยงงูนี่เป็นลูกของซามูเอลจริงๆ เหรอ เขามีลูกแฝดสินะ คงไม่ได้มีแค่โซเฟียคนเดียวแน่ๆ

ซามูเอลจ้องมองแฟรงคลินด้วยสายตาเย็นชาพร้อมกับพูดว่า “มีอะไรอยู่ในสมองงี่ๆ เง่าๆ ของแกนักหนา ให้เธอยอมเป็นผู้หญิงของแกงั้นเหรอ ไปเอาความมั่นหน้ามาจากไหนกัน”

แฟรงคลินนั้นหวาดกลัวซามูเอลอย่างเห็นได้ชัด แต่พอนึกได้ว่าก่อนหน้านี้เขารับปากกับนาตาลีเป็นมั่นเป็นเหมาะว่าจะปกป้องเธอ เขาก็รู้ทันทีว่าจะหงอไม่ได้เด็ดขาด แฟรงคลินรวบรวมความกล้าตอบกลับไปว่า “พ่อครับ ผมชอบพี่เขา ผมอยากให้พี่เขาอยู่กับผม”

ใบหน้าของซามูเอลยิ่งบิดเบี้ยวมากขึ้นไปอีก “นี่แกรู้ตัวมั้ยว่าแกกำลังพูดอะไรอยู่”

“ผมรู้ฮะพ่อ!” แฟรงคลินตอบพร้อมกับจับไปที่ติ่งหู ใบหน้าแดงเรื่อ “พ่อฮะ อย่าอคติไปเลยนะฮะ นี่ผมก็โตแล้ว ชอบผู้หญิงทั้งทีต้องกล้าบอกไปสิฮะ”

“ใครสอนให้แกพูดแบบนี้” ซามูเอลถามอย่างเย็นชา

“เอิ่ม...” แฟรงคลินอึกอัก รู้สึกผิดขึ้นมาเล็กน้อยเมื่อพ่อจ้องหน้า

“แฟรงคลิน บาวเออร์ส ใครสั่งใครสอนให้แกพูดแบบนี้!”

เด็กชายมองไปรอบๆ อย่างลนลานก่อนที่จะยอมเปิดปากเรื่องสตีเว่น “อาสตีเว่นฮะ ผมได้ยินคุณอาเขาพูดแบบนี้กับผู้หญิงอีกคน พอเธอฟังจบเธอก็ชอบ มาก ผมเลยคิดว่าพี่เขาจะชอบเหมือนกันถ้าผมพูดแบบนี้กับพี่เขา แล้วเธอก็จะอยู่เคียงข้างผม อยู่เป็นเพื่อนผม”

พอซามูเอลได้ฟัง เขาก็คิดแล้วว่าต้องหาทางไปเคลียร์กับสตีเว่น

“กลับห้องไปซะ ฉันมีเรื่องต้องคุยกับคุณนิโคลส์” เขาพูดพร้อมกับกลอกตามองแฟรงคลินอย่างเฉยเมย

เด็กน้อยยังอยากอยู่ต่อกับนาตาลี แต่เมื่อเห็นว่าพ่อไล่ตะเพิดเขาอย่างรุนแรง เขาก็เกิดสงสัยขึ้นมาทันทีว่าพ่อต้องชอบนาตาลีเหมือนกันแน่ๆ

นี่พ่อเสือกไสไล่ส่งผมไปแบบนี้ คงอยากจะอยู่กับพี่เขาแบบไม่มีก้างขวางคอแหงๆ เลย โธ่ นี่ผมเป็นลูกในไส้นะฮะ

แฟรงคลินหน้ามุ่ย เขาบ่นงึมงำกับตัวเองเบาๆ “พ่อคงอยากจะเก็บพี่เขาไว้เอง นี่พ่อกำลังใช้สถานะความเป็นพ่อมาเอาเปรียบผมนี่นา เอาเถอะ แล้วเราก็จะได้เห็นดีกัน...”

“แฟรงคลิน นี่แกบ่นอะไรของแกน่ะ”

แทนที่จะตอบกลับไป แฟรงคลินได้แต่ส่ายหัวเบาๆ “ผม... ผมกำลังจะกลับห้องฮะ”

ก่อนกลับห้อง แฟรงคลินได้บอกกับนาตาลีด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า “พ่อไล่ผมแล้วฮะพี่ ผมเลยต้องขอตัวก่อน” เขาพูดจบอยู่แค่นั้นก็จริง แต่นัยน์ตาของเขากำลังบอกกับเธอว่า “พ่อแก่แล้ว แล้วก็เป็นวัยทองด้วย เข้าใจกันหน่อยนะฮะ”

นาตาลีทรุดตัวนั่งลงแล้วตบหัวของเด็กน้อยเบาๆ “บายจ้ะ!”

เธอมองดูแฟรงคลินเดินจากไป เมื่อหันหลังกลับ เธอเห็นซามูเอลจ้องเธออยู่เงียบๆ นัยน์ตาคู่นั้นที่ดูลึกราวกับเหวลึกวนให้เธอเสียวสันหลังวาบ

“คุณนิโคลส์ คุณคงจะถนัดเรื่องดูแลเด็กๆ สินะ”