ตอนที่ 7 กลัวจนหัวหด

ยาร่าผลักประตูเปิดแล้วเดินเข้าไปข้างใน เธอไม่ได้รักใคร่ใยดีเด็กแฝดเลย แต่ก็ฝืนยิ้มเอาใจพวกเขาแล้วพูดว่า “หวัดดีลูกรัก แม่มาแล้วจ้ะ”

เด็กฝาแฝดที่นั่งอยู่บนพรมขนสัตว์ รู้สึกขนลุกซู่ไปถึงกระดูกสันหลังเมื่อได้ยินยาร่าพูดแบบนั้น แม้ว่าซามูเอลจะยอมรับว่ายาร่าคือแม่ของพวกเขา แต่พวกเขาก็ไม่ชอบเธออยู่ดี อันที่จริงจะบอกว่าพวกเขาเกลียดเธอก็ยังได้

แฟรงคลินกลอกตา ในแววตามีประกายซุกซน

“เข้ามาหน่อยได้มั้ยฮะ” เขาถาม

ยาร่าไม่รู้เลยว่าแฟรงคลินมีแผนอะไรซ่อนอยู่ได้แต่เดินเข้าไปหา

“ผมมีบางอย่างสำคัญจริงๆ อยากให้ดูฮะ” เขาบอก พยายามซ่อนรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของตัวเองอย่างเต็มที่ และแกล้งทำหน้าใสซื่อที่สุดเท่าที่จะทำได้

พอเห็นว่าแฟรงคลินยอมเปิดใจให้เธอ ยาร่าจึงถือโอกาสเข้าใกล้แกแล้วพูดว่า “ได้เลย ขอดูหน่อยซิว่าอะไร”

แฟรงคลินยื่นมือที่ซ่อนไว้ข้างหลังออกมา มีงูสีขาวผ่องเหมือนหิมะตัวน้อยตัวหนึ่งพันอยู่

“นี่เพื่อนรักของผมชื่อมูนนี่ ฮะ” เขาอธิบาย

เหมือนกับเจ้างูน้อยจะเข้าใจว่าแฟรงคลินกำลังแนะนำตัวมัน ตาสีอำพันของมันจับจ้องมองยาร่าและเริ่มแลบลิ้นออกมาอย่างตื่นเต้น

พอเห็นมูนนี่ ยาร่าก็ตกใจสุดชีวิต เธอถอยกรูดทันที

“เอาไปไกลๆ ฉันเลย เร็วเข้า อย่าเข้ามาใกล้นะ” เธอกรีดร้อง

แฟรงคลินลูบเนื้อลูบตัวเจ้ามูนนี่สอง สามครั้ง จากนั้นก็เดินเข้าไปหายาร่า

“โซเฟียกับผมชอบเจ้างูนี่จริงๆ นะฮะ แต่ถ้าแม่กลัวมันก็ไปซะ” เขาบอก

โซเฟียไม่พูด ได้แต่พยักหน้าจากด้านข้าง

ยาร่าจ้องมองฝาแฝดจอมเจ้าเล่ห์ เธออารมณ์เสียจนเกือบจะระเบิดออกมา อยากตบหน้าพวกเขาเหลือเกินแต่เธอก็ยั้งใจไว้หลังจากคิดถึงผลลัพธ์ที่จะตามมา

“ฉันเป็นแม่แกนะ พวกแกทำเกินไปแล้ว” เธอเตือน จากนั้นก็ออกจากห้องอย่างโกรธจัด

แฟรงคลินเห็นแววฉุนเฉียวบนใบหน้าของเธอ “เธอไม่เอาไหนเลยจริงๆ ไม่อยากเชื่อว่าจะกลัวขนาดนั้นกะอีแค่มูนนี่ พ่อต้องตาไม่ดีแหงๆ ถึงไปชอบคนอย่างเขานะ”

โซเฟียพยักหน้าเห็นด้วยขณะที่คิดถึงหญิงสาวที่เธอเดินชนที่สนามบินอีกครั้ง เธออยากให้หญิงคนนั้นเป็นแม่ของเธอแทนยาร่าจริงๆ

นาฬิกาตีบอกเวลาห้าทุ่ม