บทที่ 7

"ก็เหมือนทุกวันนั่นแหละ คุณหนูแทบจะไม่ยอมทานอะไรเลยสักอย่าง เอาแต่นั่งซึมและโทษแต่ตัวเองว่าทำให้พี่ชายไม่พอใจ ทำให้เขาโกรธตัวเองอยู่แบบนั้น"

"เอากลับเข้าไป!"

เสียงดุดันของเจ้าของบ้านอย่างอลันดังขึ้นจากด้านหลัง ทำเอาแม่บ้านทั้งสองคนที่คุยกันอยู่หน้าห้อง ถึงกับสะดุ้งตกใจหน้าซีดขึ้นมาทันที ก่อนจะรีบลนลานตอบรับแล้วยกอาหารกลับเข้าไปในห้องอีกครั้ง

"ค่ะๆๆ"

แกร๊ก~

เสียงประตูเปิดเข้ามาอีกครั้ง หลังจากที่เพิ่งถูกปิดลงไปได้ไม่กี่นาที ทำให้ร่างบางที่เอาแต่นั่งฟุบหน้าลงบนเตียงนอนตัวนั่งอยู่ที่พื้นห้อง ต้องรีบเอ่ยบอกในประโยคเดิม ๆ ออกมาอีกทันทีที่ได้ยินเสียงเปิดประตูและเดินเข้ามาภายในห้อง

"ณดาไม่หิวค่ะ" เสียงหวานปนเศร้าเอ่ยขึ้นทั้งที่ไม่หันกลับมามอง คงจะหนีไม่พ้นแม่บ้านที่ยกอาหารมาให้เธออีกตามเคย เพราะนอกจากแม่บ้านแล้วก็ไม่มีใครเข้ามาในห้องของเธอแล้ว

"แต่เธอต้องกิน!" น้ำเสียงดุดันของอลันเอ่ยขึ้นทันทีที่เธอพูดจบ

ทำเอาณดาที่ฟุบหน้าอยู่บนเตียงต้องรีบเงยหน้าขึ้นมามองยังต้นเสียงทันที เมื่อได้ยินเสียงเข้มดุดันที่คุ้นเคยของพี่ชายที่ไม่ได้เจอหน้ามาเป็นอาทิตย์แล้ว

"พี่อลัน!"

ณดาเงยหน้าขึ้นส่งยิ้มให้เขาด้วยความดีใจ ดีใจที่พี่ชายของเธอกลับมาแล้ว ดีใจที่ในที่สุดเขาก็ยอมเข้ามาคุยกับเธอถึงในห้อง

"พี่อลันกลับมาแล้ว น้องขอโทษนะคะ ขอโทษที่ทำของของพี่อลันพัง ขอโทษที่ทำให้พี่อลันโกรธ" เธอทั้งพูดทั้งลุกขึ้นเดินเข้ามาหาเขาด้วยรอยยิ้ม เขากลับมาแล้วเธอก็คงจะได้ออกจากห้องสี่เหลี่ยมนี้แล้ว…หรือเปล่า