บทที่ 9

หลายอาทิตย์ต่อมา

ตั้งแต่วันนั้นนี่ก็ผ่านมาหลายอาทิตย์แล้ว ทุกอย่างสำหรับณดาดูจะลงตัวไปหมด ทุกคนที่นี่ก็เริ่มดีกับเธอ เหมือนอยู่ที่บ้านกับพ่อแม่ไม่มีผิด จนเธอสามารถไว้วางใจได้หมดทุกอย่าง พี่ชายของเธอทำหน้าที่ดูแลเธอได้เป็นอย่างดีไม่มีขาด ดีจนบางครั้งเธอก็รู้สึกแปลกใจไม่น้อย

"เลิกคลาสแล้วไปไหนต่อ" เคท เพื่อนเพียงคนเดียวของณดาที่นี่ ที่เพิ่งจะรู้จักกันได้ไม่นานเอ่ยถามขึ้น

"ก็คงกลับบ้านเลย พี่อลันให้คนมารอรับแล้ว" ณดาตอบไปตามความจริง เธอเข้ามาเรียนได้เกือบสามอาทิตย์แล้ว และก็จะมีคนของพี่ชายมารับมาส่งทุกวันไม่มีขาด

"วันๆเธอได้ออกไปไหนบ้างไหมเนี่ยณดา" พอได้คำตอบเคทถึงกลับกลอกตาไปมา ชีวิตเพื่อนเธอคนนี้ดูจะอยู่ในกรอบจนน่าอึดอัดเกินไปหรือเปล่า

"....."

ณดาส่ายหัวไปมาเบา ๆ แทนคำตอบ จริง ๆ เธอก็อยากจะออกไปไหนมาไหนบ้าง แต่ก็ไม่กล้าขออนุญาตจากพี่ชายของเธอ แต่เธอก็ไม่ได้อะไรนะ เพราะอยู่แบบนี้ก็ดีแล้ว

"งั้นวันนี้ไปเที่ยวกัน เดี๋ยวฉันพาเที่ยวเอง" เคทเสนอความคิดเห็น

"ฉันขอคุยกับคนของพี่อลันก่อนได้ไหม ให้เขาเป็นคนพาเราไปก็น่าจะได้อยู่นะ" ถ้าไปแบบไม่บอกมีหวังเธอคงโดนกักบริเวณอีกแน่ ๆ แถมบางทีคราวนี้พี่ชายเธออาจจะไม่ยอมคุยกับเธอเลยก็ได้

"คุณเดลคะ ณดาอยากไปเที่ยวกับเพื่อน พาเราไปเที่ยวหน่อยได้ไหมคะ" ณดาและเคทเดินตรงมายังรถยนต์คันหรูที่จอดรอรับณดาอยู่เหมือนทุกวัน ก่อนที่ณดาจะเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้มบาง

"คุณหนูจะไปเที่ยวไหนครับ ผมจะได้แจ้งนายก่อนพาไป" เดลที่วันนี้รับหน้าที่มารับคุณหนูของบ้านเอ่ยถาม เขาแอบดีใจกับเธอไม่น้อยที่อย่างน้อยเธอก็มีเพื่อนและอยากจะออกไปเที่ยวกับเพื่อนบ้าง ไม่ใช่อยู่แต่ในกรงที่เจ้านายเขาสร้างไว้ให้

"ไปเที่ยวรอบ ๆ เมืองค่ะ" เป็นเคทที่เป็นคนเอ่ยตอบคำถามนั้นของเดล

เดลพยักหน้าพร้อมกับกดโทรศัพท์มือถือยกขึ้นแนบหู ก่อนจะเดินห่างออกไปจากณดาและเคทเพื่อคุยโทรศัพท์ แต่สายตาก็เหลือมองมาที่สองสาวไม่ให้คาดสายตา

"เชิญขึ้นรถเลยครับ" เดลเดินกลับมาพร้อมเปิดประตูรถให้ หลังจากที่คุยโทรศัพท์และได้รับอนุญาต พร้อมคำสั่งจากเจ้านายหนุ่มอย่างอลันเป็นที่เรียบร้อย

"ขอบคุณค่ะ/ขอบคุณค่ะ"

ทั้งสองสาวเอ่ยขอบคุณพร้อมกันด้วยรอยยิ้มบางด้วยความดีใจไม่น้อย เพราะนี่ถือเป็นครั้งแรกของณดาที่จะได้ออกไปเปิดหูเปิดตาข้างนอกบ้าง แม้จะมีคนของพี่ชายคอยตามไปดูแลและอาจจะไม่เป็นส่วนตัวก็เถอะ แต่ก็ยังดีกว่าเธอไม่ได้ออกไปเที่ยวเล่นไหนเลย

เดลมองตามรอยยิ้มของณดาก็ได้แต่แอบถอนหายใจออกมาด้วยความรู้สึกสงสารและเห็นใจไม่น้อย เพราะต่อไปนี้คงจะไม่มีใครในบ้านหลังใหญ่ได้เห็นความสดใสของเธออีกแล้ว...

@คฤหาสน์อลัน