ตอนที่ [04] ยิ้มเยอะๆ

เช้าวันต่อมา

ณดารีบตื่นมาอาบน้ำแต่งตัวตั้งแต่เช้า เพื่อรอที่จะออกไปข้างนอกพร้อมกับพี่ชายของเธอด้วยความดีใจ วันนี้ดูเธอจะสดใสและยิ้มไม่หุบ เพราะตั้งแต่วันที่แอบเข้าห้องของเขาวันนั้น ก็ไม่มีใครได้เห็นรอยยิ้มสดใสของเธออีกเลย รวมถึงตัวเธอเองก็ด้วย

"ทำไมคุณหนูมาอยู่นี่ครับ แล้วนี่คุณหนูจะไปไหนเหรอครับ?" เดลลูกน้องคนสนิทของอลันที่เพิ่งเดินเข้ามาในบ้านเอ่ยถามขึ้นอย่างสงสัย ที่เห็นร่างบางของณดามานั่งอยู่ที่ห้องรับแขก แถมยังแต่งตัวซะสวยเลย แล้วเธอออกมาจากห้องได้ยังไงกัน?

"พี่อลันบอกว่าจะพาณดาไปซื้อของค่ะ" ณดาเอ่ยตอบด้วยรอยยิ้มสดใสอย่างดีใจ

"ห๊ะ!/ห๊ะ!"

คำตอบของเธอทำเอาเดลและฟาโรห์ต่างร้องอุทานออกมาพร้อมกันด้วยความตกใจ และไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน เพราะไม่คิดว่าผู้เป็นนายของตนจะพาคนที่ตัวเองเกลียดนักเกลียดหนาไปซื้อของ นี่มันเกิดอะไรขึ้น? แถมยังไม่ได้สั่งกักบริเวณเธอแล้วด้วย

"ไปเตรียมรถ"

ก่อนที่เดลและฟาโรห์จะได้ถามอะไรต่อ น้ำเสียงเรียบนิ่งของเจ้าของบ้านอย่างอลัน ก็ดังขึ้นมาจากทางด้านหลัง

"ปะ..ไปไหนครับนาย" เป็นเดลที่เอ่ยถามขึ้นด้วยความที่ยังมึนงงอยู่บ้าง เพราะไม่แน่ใจว่าสิ่งที่ได้ยินนั้นคือความจริงหรือคิดไปเอง

"ห้าง" สิ้นเสียงของอลันทั้งเดลและฟาโรห์ต่างมองหน้ากันอึ้ง ๆ ก่อนจะรีบออกไปเตรียมรถตามคำสั่งของเจ้านายหนุ่มทั้งที่ยังคงมึนงงอยู่ไม่น้อย

"^^" ณดาที่พอเห็นเดลกับฟาโรห์เดินออกไป ก็หันมาส่งยิ้มหวานสดใสให้กับพี่ชายของตัวเองเป็นการขอบคุณ

อลันเหลือสายตาคมที่เรียบนิ่งมองเธอเพียงนิด ก่อนจะก้าวเดินออกมาหน้าบ้านทันทีที่ได้ยินเสียงรถขับเข้ามาจอด ทุกคนรอบข้างของเขาต่างบอกและพูดเป็นเสียงเดียวกันว่าโลกของณดานั้นสดใสและน่าอยู่ หากเธอไม่บังเอิญถูกพ่อแม่เขารับมาเลี้ยง หากเธอไม่ใช่สาเหตุที่ทำให้แม่เขาตาย หากเธอและเขาไม่รู้จักและเกี่ยวข้องกันมาก่อน เขาเองก็คงจะบอกเป็นเสียงเดียวกับทุกคนว่าโลกของเธอนั้นสดใส รอยยิ้มของเธอนั้นมีเสน่ห์น่าหลงใหลไม่น้อยเลย แต่คงจะเป็นโชคร้ายที่เธอดันเป็นคนที่เขาเกลียดยิ่งกว่าอะไร รอยยิ้มที่เธอกำลังส่งมาให้เขาถึงได้มองว่ามันน่าสมเพช สมเพชที่เธอดันไม่รู้ว่าตัวเองนั้นเป็นแค่เพียงกาฝากสำหรับเขา

@ห้างสรรพสินค้า

"จะเอาอะไรก็เลือก ฉันไม่มีเวลามาเดินกับเธอทั้งวันหรอกนะ" อลันเอ่ยขึ้นเสียงเรียบด้วยใบหน้าที่เบื่อหน่าย เมื่อก้าวเข้ามาในห้างหรูในเครือบริหารของเขาเอง

"น้องไม่รู้ว่าที่นี่เขาแต่งตัวยังไง พี่อลันช่วยเลือกหน่อยได้ไหมคะ" ณดาเอ่ยขึ้นเสียงเบาด้วยน้ำเสียงกล้า ๆ กลัว ๆ เชิงขอความคิดเห็นเพื่อให้เขาช่วยเลือกหรือแนะนำให้

"เรื่องมาก! อยากได้อะไรก็หยิบ ๆ ไป อยากใส่แบบไหนมันก็เรื่องของเธอ" แค่เขาเสียสละเวลาอันมีค่ามาเล่นบทพี่ชายแสนดีที่เธอคาดหวัง มันก็มากเกินพอแล้วสำหรับกาฝากอย่างเธอ แค่เขายอมคุยด้วยหน่อยก็คิดว่าเขาจะใจดีกับเธอตลอดงั้นสิ หึ!

"ค่ะ" ณดาพยักหน้ารับอย่างว่าง่ายทันที โดยที่ไม่เซ้าซี้อะไรอีก เพราะกลัวว่าจะทำให้เขาอารมณ์เสียขึ้นมาอีก

อลันพาณดาเดินเข้าร้านนั้นออกร้านนี้ จนเธอได้ของมามากมาย ทั้งเสื้อผ้า กระเป๋า รองเท้า ทุกอย่างที่จำเป็นสำหรับผู้หญิง แต่ดูเหมือนว่าบางอย่างมันก็ดูจะมากเกินความจำเป็นด้วยซ้ำไป

"จะเอาอะไรอีก" ร่างสูงหันกลับมาถามคนตัวเล็กที่เดินตามหลังมาติด ๆ ด้วยน้ำเสียงและใบหน้าเรียบนิ่งที่เบื่อหน่ายเต็มทน เพราะเขาเบื่อกับบทบาทพี่ชายที่แสนดีตามที่เธอคาดหวังแล้ว

"ไม่มีแล้วค่ะ" ณดารีบเงยหน้าขึ้นสบตาคมเพื่อตอบคำถามเขาทันที

"งั้นก็กลับ" พูดจบอลันก็หมุนตัวเดินออกมาอีกทาง แต่ก็ถูกมือเล็กของเธอคว้าดึงแขนไว้ไม่ยอมให้เดิน

หมับ!

"เอ่อ...น้อง น้องหิวข้าวค่ะ" เสียงหวานเอ่ยขึ้นเบา ๆ ก่อนจะค่อย ๆ ปล่อยมือออกจากแขนของเขา เธอจำได้ดีว่าพี่ชายเธอไม่ชอบให้ใครถูกเนื้อต้องตัว

เมื่อเห็นสีหน้าไม่สบอารมณ์ของเขา เธอก็รู้ได้ทันทีว่าตัวเองกำลังเรื่องมากกับเขาอยู่ ทั้ง ๆ ที่เขาก็บอกอยู่ว่า ไม่ว่างมาเล่นกับเธอทั้งวัน