ตอนที่ 2 โคลอี้ เธอเล่นอะไรอยู่

เมื่อได้ยินเสียงตำรวจ ฉันก็อดคิดไม่ได้ว่าลุคจะเสียใจไหมที่ฉันตาย

เขาจะเสียใจไหมนะ

หลังจากอยู่ด้วยกันมายี่สิบกว่าปี เขาจะลืมฉันง่ายๆ แบบนี้เลยเหรอ

ลุคมีสีหน้าเรียบเฉย ไม่มีแววความกังวลแม้แต่น้อย แล้วถามอย่างไม่ใส่ใจ "แค่ชุดแต่งงานเองเหรอ"

"ครับ ตอนนี้แค่ชุดแต่งงาน แต่คุณแซนเดอร์อาจจะตกอยู่ในอันตราย เธออาจจะฆ่าตัวตาย พวกเราพบ..."

ยังไม่ทันที่ตำรวจจะพูดจบ ลุคก็ขัดจังหวะ "ผมไม่รู้ว่าใครเป็นคนแจ้งความ แต่ผมรู้จักโคลอี้ดี เธอไม่ฆ่าตัวตายหรอก เธอเคยทำแบบนี้มาแล้ว ตำรวจไม่จำเป็นต้องมาเสียเวลากับเรื่องไร้สาระของลูกคุณหนูเลยครับ"

ตำรวจถึงกับอึ้ง พวกเราเพิ่งจะแต่งงานกันเมื่อวาน แต่ลุคกลับไม่สนใจฉันเลย

ตำรวจกำลังจะพูดต่อ ลุคก็วางสายไปแล้ว

ฉันแทบจะหัวเราะเยาะตัวเองอย่างขมขื่นที่คิดว่าลุคจะยังรักฉัน

ฉันตายไปแล้ว

ต่อให้ตำรวจโทรมา เขาก็ยังคิดว่าฉันกำลังเล่นอะไรไร้สาระ

แอนนาซบไหล่ของลุค "ลุค ถ้าโคลอี้เป็นอะไรไปจะทำยังไง"

ลุคขมวดคิ้ว "เมื่อวานตอนที่คุยโทรศัพท์ โคลอี้ก็ดูอ่อนแอเหมือนขอความช่วยเหลือจริงๆ"

"หรือว่าฉันลองชุดแต่งงานของโคลอี้ เธอไม่พอใจก็เลยโยนทิ้งแม่น้ำ แต่พวกเรารักกันจริงๆ ฉันยอมให้นายแต่งงานกับเธอแล้ว โคลอี้ยังจะอยากได้อะไรอีก"

"นายจ้างดีไซเนอร์มาออกแบบชุดตามที่ฉันชอบ ฉันแค่ลองใส่ ทำไมเธอต้องโกรธด้วย ชุดแต่งงานราคาตั้งล้านเหรียญ เธอจะโยนทิ้งได้ยังไง ตอนนี้ยังทำให้ตำรวจต้องมายุ่งอีก นี่เธอจงใจทำให้ตระกูลโบลตันเสียหน้าหรือไง"

ความกังวลของลุคหายไป แปรเปลี่ยนเป็นความรังเกียจเหมือนเคย

อาทิตย์ที่แล้ว ตอนที่ฉันไปลองชุดแต่งงานก็เห็นแอนนาใส่ชุดนั้นอยู่ แถมยังแก้สีแก้ไซส์ให้พอดีกับตัวเธอด้วย

ฉันบอกให้เธอถอด แต่ยังไม่ทันจะว่าอะไร ที่บ้านก็ดุฉัน บอกว่ามันก็แค่ชุดแต่งงาน ให้น้องสาวลองใส่ไม่เห็นจะเป็นเรื่องใหญ่ตรงไหน

แอนนาใส่ชุดแต่งงาน แล้วกอดลุคเหมือนกับว่าเธอเป็นเจ้าสาวตัวจริง ส่วนฉันเป็นแค่ตัวประกอบ

ที่บ้านของฉันลำเอียงแบบนี้ก็เพราะแอนนาเคยตกแม่น้ำตอนที่อายุได้ห้าขวบ ฉันกระโดดลงไปช่วยแต่ก็ช่วยไม่ได้

หัวของฉันกระแทกหินจนสลบไป พอตื่นขึ้นมาก็พบว่าทายาทตระกูลโบลตันช่วยฉันไว้ ส่วนน้องสาวหายไปในแม่น้ำ

ฉันก็เลยได้รู้จักกับลุค และเป็นเพื่อนที่เติบโตมาด้วยกัน

ตอนที่ฉันอายุสิบแปด อดัม โบลตัน พ่อของลุค พาภรรยาใหม่เข้าบ้าน และแอนนาก็ตามมาด้วย ตอนนั้นลุครำคาญเธอมาก

สามปีก่อน ในงานหมั้นของฉัน แอนนาก็จำความได้ และบอกว่าตัวเองเป็นลูกสาวคนที่ห้าที่หายไปของตระกูลแซนเดอร์

ระหว่างที่ทุกคนกำลังยินดี แอนนาก็คุกเข่าลงต่อหน้าฉัน เธอจับชายกระโปรงฉัน แล้วร้องไห้ "โคลอี้ ทำไมตอนนั้นถึงต้องผลักฉันลงแม่น้ำด้วย"

ฉันสับสนไปหมด ไม่รู้เลยว่าเธอคือน้องสาวที่หายไป

แต่ไม่ว่าจะเป็นน้องสาวหรือน้องสะใภ้ ฉันก็ไม่เคยทำร้ายเธอ

คำพูดของเธอทำให้ฉันช็อกจนพูดไม่ออก