บทที่ 10

"พอได้แล้ว!"

จู่ๆ ซูหว่านก็พูดด้วยความโกรธ "เซียวเป่ย ตอนนี้คุณว่ายังไง คุณอยากให้ฉันยอมแพ้งั้นเหรอ"

“ใช่แล้ว” เซียวเป่ยตอบกลับอย่างเงียบๆ

"แล้วยังไง"

ซู่หว่านถามแบบกดดัน"ใครจะเหมือนคุณ นอนอยู่ในร้านเล็กๆของคุณตลอดทั้งวัน เซียวเป่ยคุณทำให้ฉันผิดหวังมากจริงๆ!"

“ตอนนี้ปิงฉิ้นกรุ๊ปยังให้คุณไม่พอเหรอ” เซียวเป่ยถาม

ซู่หว่านหายใจเข้าลึกๆ แล้วพูดว่า: "เซียวเป่ย คุณมันเหมือนกบในกะลาจริงๆ! ฉันจะโปรโมทโครงการยายาเม็ดโกลเด้นกาอย่างถึงที่สุด! ยิ่งคุณไม่ให้ฉันทำมากเท่าไร ฉันจะยิ่งประสบความสำเร็จมากขึ้นเท่านั้น! ฉันต้องการเพื่อพิสูจน์ให้คุณเห็นว่าปิงฉิ้นกรุ๊ปไม่ใช่คนเดียวที่สามารถประสบความสำเร็จได้ ฉันซูหว่านก็สามารถทำได้เช่นเดียวกัน!”

ความเงียบงัน

เกิดความเงียบอย่างยาวนาน

เซียวเป่ยสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วพูดอยากเบื่อหน่าย "สิ่งที่ฉันเตือนก็พูดไปหมดแล้ว หวังว่าถึงเวลาประธานซูจะไม่มาขอความช่วยเหลือจากฉันนะ"

“ชีวิตนี้ฉันจะไม่ขอร้องคุณ!” ซูหว่านตะโกน

ตู๊ด!

สายได้ถูกตัดไป

เลิกกันแบบไม่สวย

ซูหว่านโยนโทรศัพท์ลงบนโต๊ะด้วยความโกรธ แล้วเหลือบมองไปยังเมืองที่มีลักษณะคล้ายกรงเหล็กที่อยู่นอกหน้าต่าง

เซียวเป่ย คุณไม่เคยเข้าใจฉันเลย!

ถ้าฉันมียายาเม็ดโกลเด้นกา มันจะทำให้ฉันสูงส่งและไปไกลขึ้น ในอนาคตปิงฉิ้นกรุ๊ปจะอยู่ในกำมือของฉันและเป็นที่หนึ่งในซูหาง

เมื่อถึงเวลานั้น เซียวเป่ยคือตัวอะไร? คุณจะสูญเสียทุกคนไปโดยสิ้นเชิง!

ที่แท้ ฉันเหมือนกบในกะลา สิ่งที่ฉันเห็นเสมอในสายตาของฉันคือสวรรค์และโลกชิ้นเล็ก ๆ ฉันไม่รู้เลยว่าโลกภายนอกนอกจากซูหางนั้นใหญ่มากขนาดไหน

“เซียวเป่ย! ฉันจะพิสูจน์ให้คุณเห็น!”

ซูหว่านพูดด้วยสายตาที่แน่วแน่

“เลขาหลี่ เร่งการแถลงข่าวทันที! ฉันอยากจะประกาศโครงการยายาเม็ดโกลเด้นกา อย่างเป็นทางการในงานแถลงข่าว!”

……

ภายในร้านเล็กๆ หลังจากวางสายโทรศัพท์แล้ว เซียวเป่ยก็นั่งลงบนโซฟาถอนหายใจอย่างเบื่อหน่าย

เซียวเป่ยรู้ดีว่าความสัมพันธ์ระหว่างเขากับซูหว่านเปลี่ยนไปราวฟ้ากับเหวในปีที่แล้ว

ความรู้สึกรักใคร่นั้นกลายเป็นภาระของเธอ