บทที่ 15

คำพูดแรงเกินไปมั้ง!

อุณหภูมิโดยรอบก็ลดลงอย่างกับจุดเยือกแข็ง

คู่หมั้นงั้นหรอ

ซู่หว่านตกใจ จ้องมองไปที่เซียวเป่ยแล้วพยักหน้าเยาะเย้ย: "เซียวเป่ย ใช่สิตอนนี้ก็มีคู่หมั่นแล้วนิ"

“ที่ขอหย่ากับฉันอย่างกะทันหันเพราะเหตุผลนี้ใช่ไหม"

เซียวเป่ยขมวดคิ้วจ้องมองไปที่กู้รั่วเซีย

ฝ่ายนั้นทำเป็นไม่เห็น พร้อมแลบลิ้นแล้วมองทางอื่น

"ออกไป!"

ซูหว่านผลักเสี่ยวเป่ยอย่างแรง กระแทกรองเท้าส้นสูงแล้วเข้าไปในคฤหาสน์ด้วยความโกรธ

หลี่เซียวลี่ยังจ้องมองที่เซียวเป่ยอย่างเกลียดชังและด่าทอ "น่าขยะแขยงจริงๆ! เอาจิ้งจอกตัวนี้มาที่นี่เพื่อแสดงให้ประธานาธิบดีซูเห็นงั้นหรอ แต่น่าเสียดายที่ความคิดของคุณไร้ผล"

“ในใจประธานซู ไม่มีคุณอยู่แล้ว”

พูดเสร็จ หลี่เซียวลี่กระทืบเท้าตามซูหว่านไปข้างหน้า

เซียวเป่ยขมวดคิ้วแล้วยิ้มอย่างเบื่อหน่าย สูดหายใจเข้า

กู้รั่วเซียเข้ามาถามด้วยเสียงเบาๆว่า "แพทย์เซียว คุณโอเคใช่ไหม"

ไม่เป็นไร

“ขอโทษนะ ฉันแค่อยากทำให้ภรรยาเก่าของคุณโกรธ คุณจะไม่โกรธฉันใช่ไหม” กู้รั่วเซียพูดกับตัวเองพร้อมกับเบะปาก ก้มหน้าลงแล้วเอามือไพล่หลังยอมรับความผิด

เซียวเป่ยหัวเราะ "ฉันไม่ได้โกรธหรอก เข้าไปข้างในกัน"

"จริงหรอ"

กู้รั่วเซียหัวเราะขึ้นแล้วลากเซียวเป่ยเข้าไปที่ห้องคฤหาสน์อย่างยิ้มแย้ม

……

....

ในขณะนี้ บุคคลสำคัญจำนวนมากจากซูหางมารวมตัวกันที่ห้องโถงกลางคฤหาสน์

ดื่มดั่ม พูดคุยกันอย่างสนุกสนาน

ท่ามกลางฝูงชน มีชายในสูทผูกเน็คไท ฉินเฟิงเป็นชายที่หล่อเหลา เมื่อเขาเห็นซูหว่านจากประตูทางเข้าด้วยสีหน้าโกรธ

ฉินเฟิงผู้ไล่ตามจีบอย่างตรงไปตรงมา

แม้ว่าเขาจะรู้ว่าซูหว่านแต่งงานแล้ว แต่เขาก็ยังคงตามจีบเธอและมีความขัดแย้งกับเซียวเป่ยอยู่เรื่อยมา

“หว่าน คุณมาแล้วหรอ”

ฉินเฟิงโน้มตัวไปพร้อมกับรอยยิ้มแสนหวาน