บทที่ 6

พอคําพูดนี้ออกมา ในห้องนั่งเล่นก็เงียบลง

เงียบสงบไปเลย

กู้โย่เสวี่ย ยืนขึ้นโดยตรง ใบหน้าแดงก่ำ เบิกตากว้างและมองไปที่เซียวเป่ย

เขากล้าให้พ่อของเธอคุกเข่าขอร้องเขาหรอ?

สีหน้าของกู้หยุนหลงก็ดูไม่หน้ามองขึ้นมาทันที

แต่ก็ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็คุกเข่าลงและขอร้องว่า "ขอให้แพทย์เซียนเซียวช่วยพ่อของผม"

เซียวเป่ยวางถ้วยชาลงและพูดอย่างใจเย็นว่า"สมกับที่เป็นหัวหน้าของตระกูลกู้ ยืดได้หดได้ ผมสามารถช่วยได้ ลุกขึ้นเถอะ"

พูดจบ เซียวเป่ยก็ลุกขึ้นเดินไปที่ห้องนอน

กู้หยุนหลงก็ลุกขึ้นด้วย

กู้โย่เสวี่ยรีบเดินไปถามว่า "คุณพ่อ เมื่อกี้ท่าน..."

กู้หยุนหลงขัดจังหวะว่า "อย่าพูดมาก ก่อนหน้านั้นเป็นพ่อเองที่ผิด การคุกเข่าครั้งนี้ สมควรแล้วล่ะ"

เมื่อพูดจบแล้ว ดวงตาของกู้หยุนหลงก็มีแววตาความรุนแรงที่ลึกมากและพูดว่า "แต่ถ้าเขาทำไม่ได้ การคุกเข่าครั้งนี้ พ่อกลัวว่าเขาจะรับไม่ไหว!"

เซียวเป่ยที่อยู่ข้างหน้า เหมือนจะรู้ว่ากู้หยุนหลงพูดอะไร ยิ้มเบาๆ แล้วเดินเข้าไปในห้องนอน

แต่ทันใดนั้นเขาก็หันหลังกลับว่า "หัวหน้าของตระกูลกู้ อย่าลืมว่า ถ้ารักษาหายแล้ว ลูกสาวคุณยังต้องแต่งงานกับผมด้วย"

กู้หยุนหลงตกตะลึง

กู้โย่เสวี่ยใบหน้าเต็มไปด้วยสีแดงเข้ม แสดงให้เห็นถึงท่าทางที่เป็นคุณหนูน้อย

ในห้องนอน แพทย์เซียนซุนใจร้อนจนเหงื่อออกเต็มหน้า เดินไปมา

ตอนนี้เห็นเซียวเป่ยเดินเข้ามา ก็เหมือนเห็นผู้ช่วยชีวิต แค่คิดจะก้าวไปข้างหน้าพูดอะไรสักหน่อย เซียวเป่ยกมือขึ้นขัดจังหวะและถามว่า "ยังมีเข็มเงินอยู่ไหม"

"มี" แพทย์เซียนซุนตกตะลึง รีบพลิกกล่องยาออกมา หยิบเข็มเงินใหม่กล่องหนึ่งออกมา

เซียวเป่ยรับมา และให้กู้หยุนหลงเอายาลูกกลอนจินอู่ในกล่องเล็ก ๆ ออกมาและให้ท่านผู้เฒ่าตากินลง